P-selectin glikoprotein ligand-1 (PSGL-1) bağlayıcı P-selectin mediates lökosit akış koşulları altında yuvarlanır.İnsan nötrofillerinde, doğuştan gelen bağışıklık sistemine ait bir tür lökosit olan PSGL-1 molekülleri, nötrofilin mikrovilli adı verilen yüzey mantarlarında bulunur.Her yeni kurulan P-selectin-PSGL-1 bağı, mikrovillus'una mikrovillus'u deforme eden bir çekme kuvveti empoze ederek yük taşıyıcı haline gelebilir.Bağ kuvvetinin büyüklüğüne bağlı olarak, bir mikrovillus uzatılabilir veya mikrovillus ucunda ince bir membran silindiri (bir tether) oluşturulabilir.Burada, mikrovillus uzantısı için geliştirilmiş bir model olarak Kelvin-Voigt viskoelastik bir malzeme sunuyoruz.Etkinlik Takip Modelimizin (ETMA) değiştirilmiş bir versiyonunu kullanarak, düşük makaslamada nötrofil yuvarlanması sırasında P-selectin-PSGL-1 yük taşıyan bağların mikrovillus deformasyonunu nasıl şekillendirdiğini gösteriyoruz (50 s (-1), 150 molekül m (-2) P-selectin site yoğunluğu).Ayrıca mikrovillus deforme edilebilirliğinin nötrofil yuvarlanması üzerindeki etkisini tartışıyoruz.Ortalama mikrovillus uzantısının toplam mikrovillus-tether kompleksi uzantısının %65'ini oluşturduğunu ve yuvarlanan nötrofilin asla tam olarak dinlenmeyebileceğini görüyoruz.İlgili biçimlendirilmemiş mikrovilli vaka ile nicel bir karşılaştırma, mikrovillus'un deforme olma yeteneğinin hücre yuvarlanmasını dengelediği bir kavramı desteklemektedir.


Merkezi sinir sisteminin kronik bir inflamatuar demiyelina-ting ve dejeneratif hastalığı olan multipl skleroz (MS), genç yetişkinlerde sık görülen nörolojik engellilik nedenidir.Kadın egemenliği son on yıllarda artmıştır.Kadın cinsiyeti, relaps remitting MS geliştirme riskinin daha yüksek olmasına rağmen, kadın ve çocuk doğurma çağında olmak, MS'de uzun vadeli sakatlık göz önüne alındığında ters bir tahmin faktörü olan bilişsel düşüşe ve aşamalı başlangıçlı MS'e karşı bir miktar koruma sağladığı da görülmektedir.Kadınlarda MS riski, menarşta daha erken bir yaşla ilişkilendirilmiştir.Çoğu çalışmada, parite MS riskini etkilememiştir.Bununla birlikte, son zamanlarda yayınlanan daha yüksek parite ve yavru sayısı ile ilk demiyelinasyon riskinin azalması, potansiyel bir baskılayıcı etki olduğunu göstermektedir.MS hastalarında gebelik, özellikle üçüncü trimesterde azalmış nüksetme oranı ve nörolojik semptomların azalması ile ilişkilendirilmiştir.Doğum sonrası dönemde artan nüksetme riskine rağmen, doğumun MS'in uzun süreli seyri üzerinde olumsuz bir etkisi olduğuna dair bir belirti yoktur.MS'de doğurganlık tedavisi, takip eden 3 aylık dönemde, özellikle prosedür gebelikle sonuçlanmadığında ve gonadotrofin salgılayan hormon agonistleri kullanıldığında artmış nüksetme riski ile ilişkilendirilmiştir.Hep birlikte, MS'de seks steroid hormonlarının düzenleyici rolünü destekleyen önemli kanıtlar vardır.Tek hormonlu kan seviyeleri ile korelasyonların yokluğunda, sadece altta yatan mekanizmalar hakkında spekülasyon yapabiliriz.Sonuç olarak, kadınlarda artmış MS riski ve üreme olayları ile ilişkili olarak nüksetme ve ilerleme riskindeki değişiklikler, MS'deki bağışıklık, nöroendokrin ve üreme sistemleri arasındaki önemli ve karmaşık etkileşimleri göstermektedir.


NPHS1 genindeki mutasyonlar, yaşamın ilk 3 ayından önce sunulan Fin tipinin konjenital nefrotik sendromuna neden olur.Son zamanlarda, NPHS1 mutasyonları çocukluk başlangıçlı steroid dirençli nefrotik sendrom ve daha hafif hastalık kurslarında da tanımlanmıştır, ancak fokal segmental glomerülosklerozlu yetişkinlerdeki rolleri bilinmemektedir.Burada, vahşi tip ve mutant amino asit arasındaki biyofiziksel ve biyokimyasal farkı, ortologlardaki amino asit kalıntısının evrimsel olarak korunmasını ve tanımlı etki alanlarını kullanarak bağlamsal bilgilerin eklenmesiyle amino-asit ikamelerinin patojenliğini değerlendirmek için bir siliko puanlama matrisi geliştirdik.Mutasyon analizi 89 ilgisiz aileden 97 hastada yapıldı ve bunlardan 52'si 18 yaşından sonra steroid dirençli nefrotik sendrom ile sunuldu.Bileşik heterozigot veya homozigot NPHS1 mutasyonları, hastalığın başlangıcında 27 yaşında bir hasta da dahil olmak üzere beş ailesel ve yedi sporadik vakada tespit edildi.Değiştirmeler silico yaklaşımında bunu kullanarak 'şiddetli' veya 'hafif' olarak sınıflandırıldı.Sonuçlarımız, en az bir 'hafif' mutasyonu olan hastalara kıyasla iki 'ciddi' mutasyonu olan hastalarda hastalığın daha erken başladığını göstermektedir.Erişkin başlangıçlı fokal segmental glomerülosklerozu olan bir hastada mutasyonların bulunması, NPHS1 analizinin hastalığın daha sonraki başlangıcı olan hastalarda düşünülebileceğini göstermektedir.


Clomifene, yumurtlamayı indüklemek için yaygın olarak kullanılır.1 Yapısal olarak uteroya maruz kalan kadınlarda vajinal ve servikal berrak hücre adenokarsinomuna bağlı olan diethylstilbestrol ile ilişkilidir.Olumsuz etki oğullarda daha az şiddetlidir, ancak epididimal kistler gibi testis kanseri ve ürogenital anomalilere bağlantılar bildirilmiştir.2 3 Son zamanlarda yapılan bir çalışmada, uteroda diethylstilbestrole maruz kalan kadınların oğullarında hipospadias riskinin arttığı bulunmuştur.4 Clomifene, yaklaşık beş günlük bir yarı ömre sahiptir, ancak metabolitleri 22. günde kan örneklerinde bulunmuştur.Klomifeni yumurtlamayı indüklemek için kullanan kadınlarda doğan erkeklerde hipospadias riski hakkında çok az şey bilinmektedir.### Yöntem ve sonuçlar Vaka-kontrol çalışmamız Danimarka'nın Kuzey Jutland, Aarhus, Viborg ilçelerinde yapıldı ve ...


Aspirin ve diğer nonsteroidal antienflamatuar ilaçların (NSAID'ler) kullanımı, kolorektal kanser riskinin daha düşük olmasıyla ilişkilidir.Aspirin veya NSAID kemoprevensyonundan ayırıcı fayda sağlayabilecek ortak genetik belirteçleri tanımlamak için, gen  aspirin ve / veya NSAID'lerin düzenli kullanımı ile kolorektal kanser riskine bağlı olarak tek nükleotid polimorfizmleri (SNP'ler) arasındaki çevre etkileşimlerini test ettik.Amerika Birleşik Devletleri, Kanada, Avustralya ve Almanya genelinde 1976 ve 2003 yılları arasında başlatılan 5 vaka kontrolü ve 5 kohort çalışmasından elde edilen verileri kullanarak ve kolorektal kanser vakalarını (n=8634) ve eşleştirilmiş kontrolleri (n=8553) içeren vaka kontrolü çalışması 1976 ve 2011 yılları arasında tespit edildi.Katılımcıların hepsi Avrupa kökenliydi.EXPOSURES Genom çapında SNP verileri ve aspirin ve / veya NSAID'lerin düzenli kullanımı ve diğer risk faktörleri hakkında bilgiler.ANA ÇIKTILAR VE ÖLÇÜLER Kolorektal kanser.SONUÇLAR Aspirin ve/veya NSAID'lerin düzenli kullanımı, kolorektal kanser riskinin daha düşük olmasıyla (prevalans, %28'e karşı %38; oran oranı [OR], 0.69 [95 CI, 0.64-0.74]; P = 6.2  10(-28)) düzenli olmayan kullanımla karşılaştırıldı.Geleneksel lojistik regresyon analizinde, MGST1 genine yakın kromozom 12p12.3'teki SNP rs2965667, etkileşim için aspirin ve / veya NSAID kullanımı ile genom çapında önemli bir etkileşim gösterdi (P = 4.6  10(-9)))).Aspirin ve/veya NSAID kullanımı, rs2965667-TT genotipi olan bireyler arasında daha düşük kolorektal kanser riski ile ilişkiliydi (prevalans, %28'e karşı %38; OR, 0.66 [95 CI, 0.61-0.70]; P = 7.7  10(-33), ancak nadir (%4) TA veya AA genotipi olanlar arasında daha yüksek bir risk ile ilişkiliydi.Sadece vaka etkileşim analizinde, kromozom 15q25.2'deki SNP rs16973225, IL16 geninin yakınında, aspirin ve / veya NSAID'lerin (P = 8.2  10(-9)) etkileşim için kullanımı ile genom çapında önemli bir etkileşim gösterdi.Düzenli kullanım, rs16973225-AA genotipli bireyler arasında daha düşük kolorektal kanser riski ile ilişkiliydi (prevalans,% 28'e karşı% 38; OR, 0.66 [95% CI, 0.62-0.71]; P = 1.9  10(-30)) ancak daha az yaygın olanlar arasında kolorektal kanser riski ile ilişkili değildi (% 9) AC veya CC genotipleri (prevalans,% 36,% 39 -% 19; OR% 9)Gen  çevre etkileşimleri, aspirin ve / veya NSAID'lerin kullanımı ile ilgili genom çapında yapılan bu araştırmada kolorektal kanser riski daha düşüktü ve bu ilişki kromozom 12 ve 15'teki 2 SNP'deki genetik varyasyona göre farklıydı.Bu bulguların ek popülasyonlarda doğrulanması, hedeflenen kolorektal kanser önleme stratejilerini kolaylaştırabilir.


Topikal prepozlama profilaksisi, mukozal maruz kalma yerinde HIV bulaşmasını keser.HIV-1 ters transkriptaz inhibitörü tenofovir içeren aralıklı dozlanmış vajinal jeller, jel uygulamasına göre viral meydan okumanın zamanlamasına bağlı olarak pigtailed makakları korudu.Bununla birlikte, klinik çalışmalarda mütevazı veya hiçbir koruma gözlenmemiştir.İntravajinal halkalar (IVR'ler), sürekli mukozal antiretroviral konsantrasyonlara yol açan ve yapışmayı arttıran uzun süreli sürekli ilaç teslimatı sağlayarak etkinliği artırabilir.Birkaç IVR klinik boru hattına girmiş olsa da, tekrarlanan bir macaque vajinal meydan okuma modelinde% 100 etkinlik elde edilememiştir.Burada, tenofovir prodrug tenofovir disoproksil fumarat (TDF) 28 d'nin üzerinde sürekli olarak sunan bir rezervuar IVR teknolojisini anlatıyoruz. Bu tekrarlanan meydan okuma modelinde dört aylık halka değişimi ile TDF IVR'ler tekrarlanabilir ve koruyucu ilaç seviyeleri oluşturdu.Tüm TDF IVR ile tedavi edilen makaklar (n = 6) haftada 50 doku kültürü bulaşıcı dozu SHIV162p3'e 16 vajinal maruz kaldıktan sonra seronegatif ve simian-HIV RNA negatif kaldı.Buna karşılık, 11/12 kontrol makakları enfekte oldu, enfeksiyondan virüs RNA tespitine kadar 7 d'lik bir tutulmayı varsayan dört maruziyet medyan oldu.Koruma, vajinal sıvıdaki tenofovir seviyeleri [ortalama 1.8  10(5) ng / mL (aralık 1.1  10(4) ila 6.6  10(5) ng / mL)] ve cervicovaginal lavaj örneklerinin ex vivo antiviral aktivitesi ile ilişkiliydi.Bu gözlemler, TDF IVR'lerin daha da ilerlemesinin yanı sıra, topikal antiretroviralleri teslim eden uzun süreli ilaç dağıtım cihazlarının insanlarda HIV'in cinsel bulaşmasını önlemede etkili araçlar olabileceği konseptini de desteklemektedir.


Mammary epitel hücrelerinde ve meme kanseri hücrelerinde epitelyal-mesenkimal geçişin (EMT) kök hücre özellikleri oluşturduğu ve klaudin-düşük meme tümörlerinde EMT özelliklerinin varlığının bazal kök hücrelerdeki kökenlerini ortaya çıkardığı öne sürülmüştür.Bununla birlikte, EMT'nin normal bazal kök hücrelerin doğal bir özelliği olup olmadığı ve tüm kök hücre özelliklerinin bakımı için mezenkimal benzeri bir fenotipin varlığı gerekli olup olmadığı belirlenmeye devam etmektedir.Normal kök hücrelerin/progenitörlerin modelleri olarak nontümorijenik bazal hücre çizgilerini kullandık ve bu hücre çizgilerinin epitel subpopülasyonu ("EpCAM+", epitel hücre yapışma molekülü pozitif [EpCAM(pos)]/CD49f(high)) olduğunu gösterdik ve bu da kendiliğinden mezenkimal benzeri hücreler ("Fibros", EPCAM(neg)/CD49f(med/low) EMT yoluyla.Önemli olarak, rejeneratif potansiyel, yüksek aldehit dehidrojenaz 1 aktivitesi ve üç boyutlu akini benzeri yapıların oluşumu ağırlıklı olarak EPCAM+ hücrelerinde bulunurken, Fibros invazif davranış ve mammosfer oluşturma yeteneği sergiler.Meta-analizi profilleyen bir gen ekspresyonu, EPCAM+ hücrelerinin luminal progenitör benzeri bir ekspresyon deseni gösterdiğini, Fibros'un ise stromal fibroblastlara en yakından benzediğini ancak kök hücrelere benzemediğini tespit etti.Dahası, Fibros kısmi miyoepithelyal özellikler ve klaudin-düşük meme kanseri hücreleri ile güçlü benzerlikler gösterir.Son olarak, Slug ve Zeb1 EMT indükleyicilerinin EPCAM+ hücrelerinde ve Fibros'ta sırasıyla progenitor ve mezenkimal benzeri fenotipi kontrol ettiğini, luminal farklılaşmayı engelleyerek gösteriyoruz.Sonuç olarak, nontümorijenik bazal hücre hatları EMT için içsel kapasiteye sahiptir, ancak mezenkimal benzeri bir fenotip, küresel kök hücre / progenitör özelliklerinin kazanılması ile ilişkili değildir.Bulgularımıza dayanarak, normal bazal hücrelerde ve klaudin-düşük meme kanserlerinde EMT'nin anormal / eksik miyoepithelyal farklılaşmayı yansıttığını öne sürüyoruz.


Makrootofaji, sitosolik bileşenlerin ve organellerin çift membranlı bir yapı tarafından yutulduğu ve bozunduğu süreç, özel, çok adımlı bir membran taşıma işlemi olarak görülebilir.Bu nedenle, ekzositik ve endositik membran kaçakçılığı yolları ile kesişir.Gizli ve endositik membran trafiğini düzenleyen bir dizi Rab GTPases'in otofajide kritik veya aksesuar rollerini oynadığı gösterilmiştir.Otofagozomal izolasyon öncesi membranın (veya fagoforun) biyogenezi Rab1'in işlevselliğine bağlıdır.Kanonik olmayan, Atg5 / Atg7-bağımsız bir otofagozom türü, trans-Golgi veya endozomdan Rab9 gerektirir.Rab5, Rab24, Rab33 ve Rab7 gibi diğer Rab'lerin hepsinin gerekli olduğu veya otofagozomal genlerin ve olgunlaşmanın çeşitli aşamalarında yer aldığı gösterilmiştir.Başka bir küçük GTPaz, RalB, çok yakın zamanda bilinen bir Rab efektörü olan ekzosist kompleksinin katılımı ile izolasyon membranı oluşumunu ve olgunlaşmasını indüklediği gösterilmiştir.Rabs'in otofajiye katılımı hakkında şu anda bilinenleri burada özetliyoruz ve akla yatkın mekanizmaları gelecekteki perspektiflerle tartışıyoruz.


Otoimmün diabetes mellitus patogenezinde IL-10'un rolü nonobez diyabetik (NOD) farede değerlendirildi.Bu çalışmalarda IL-10'un etkisi diyabetin üç parametresi üzerinde belirlendi: Hiperglisemi gelişimi, insulit gelişimi ve beta hücreleri tarafından insülin üretimi.İlk deneyler, antisitokin antikorlarının hastalığın gelişimi üzerindeki etkisini araştırdı.Bu sonuçlar, monoklonal anti-IFN-gamma antikorunun dişi NOD farelerde hiperglisemi insidansını büyük ölçüde azalttığını, anti-IL-4, IL-5 ve IL-10'un etkisiz olduğunu göstermiştir.Daha sonraki çalışmalarda, TH1 T hücreleri tarafından IFN-gamma üretiminin bilinen güçlü bir inhibitörü olan IL-10'un günlük subkutan uygulaması, 9 ve 10 haftalık NOD'ların hastalığın başlangıcını geciktirdiği ve diyabet insidansını önemli ölçüde azalttığı gösterilmiştir.Pankreas dokusunda yapılan histopatoloji, IL-10 ile tedavinin insulitin şiddetini azalttığını, adacık hücrelerinin hücresel infiltrasyonunu önlediğini ve beta hücreleri tarafından normal insülin üretimini arttırdığını göstermiştir.Bu sonuçlar birlikte alındığında, IL-10'un diabetes mellitus ile ilişkili otoimmün patogenezin indüksiyonunu ve ilerlemesini baskıladığını ve bu otoimmün hastalıkta bu sitokin için potansiyel bir terapötik rol oynadığını göstermektedir.


Aktif T hücreleri, romatoid artrit ile ilişkili kemik yıkımında önemli rol oynayan çoklu osteoklastojenik sitokinleri salgılar.T hücrelerinin osteoklastogenezdeki rolü son zamanlarda çok dikkat çekse de, T hücrelerinin osteoblast oluşumu ve aktivitesi üzerindeki etkisi kötü tanımlanmıştır.Bu çalışmada, kronik enflamasyonda aktive olan T hücrelerinin osteoblastik farklılaşmayı teşvik ederek kemik cirosunun artmasına katkıda bulunduğu hipotezini araştırdık.T hücrelerinin, kemik iliği stromali hücrelerinde alkalin fosfataz aktivitesini indükleyen ve Runx2 ve osteokalsin için mRNA'nın yüksek ekspresyonunu indükleyen çözünür faktörler ürettiğini gösteriyoruz.Bu veriler, T hücresi türetilmiş faktörlerin kemik iliği stromal hücrelerinin osteoblast fenotipine farklılaşmasını teşvik etme kapasitesine sahip olduğunu göstermektedir.RANKL mRNA, yüksek oranda saflaştırılmış kemik iliği stromal hücrelerinde herhangi bir koşulda tespit edilememiştir.Buna karşılık, RANKL birincil osteoblastlarda kurucu olarak ifade edildi ve aktif T hücresi koşullu ortam tarafından sadece orta derecede yukarı-düzenlendi.İlginç bir şekilde, hem kemik iliği stromal hücreleri hem de osteoblastlar, aktif T hücresi koşullu ortam tarafından her iki hücre tipinde de güçlü bir şekilde düzenlenmiş olan RANK için mRNA'yı ifade etti.RANKL decoy reseptörü için mRNA, osteoprotegerin, aktive edilmiş T hücresi koşullu ortam tarafından da düzenlenmiş olmasına rağmen, osteoprotegerin rakibi TNF ile ilişkili apoptoz indükleyici ligandta eşzamanlı bir artışla inhibitör etkileri hafifletilebilir.Verilerimize dayanarak, kronik enflamasyon sırasında T hücrelerinin kemik kaybını hem osteoklastogenezin doğrudan uyarılmasını, hem osteoklastojenik sitokinlerin üretilmesini hem de dolaylı olarak osteoblast farklılaşmasının indüksiyonu ve kaplin yoluyla kemik cirosunun yukarı düzenlenmesini içeren çift bir mekanizma ile düzenlediğini ileri sürüyoruz.


Kanonik Wnt/beta-katenin sinyallemesi, embriyonik gelişim, kök hücre kendini yenileme ve kanser ilerlemesinde oldukça çeşitli rollere sahiptir.Burada, beta-katenin perture edilmiş insan embriyonik sapının (hES) hücre kendini yenilediğini, böylece hES hücrelerinin %80'ine kadar ilkel çizgiye (PS) / mesoderm progenitörlerine dönüştüğünü, erken memeli embriyogenezi andırdığını gösteriyoruz.PS/mesoderm progenitörlerinin oluşumu esas olarak beta-catenin, Activin/Nodal ve BMP sinyal yolları ile birlikte işbirliğine bağlıydı.İlginç bir şekilde, BMP sinyallerini abluka altına almak mezoderm neslini tamamen ortadan kaldırdı ve ön PS progenitörlerine doğru bir hücre kaderi değişikliğine neden oldu.PI3-kinase/Akt, ancak MAPK değil, sinyalleme yolu, beta-katenin kararlılığını artırarak, en azından kısmen, ön PS spesifikasyonunda çok önemli bir role sahipti.Buna ek olarak, Aktivin/Nodal ve Wnt/beta-catenin sinyalizasyon sinerjistik olarak ön PS/endodermin üretimini ve spesifikasyonunu indükledi.Birlikte ele alındığında, bulgularımız açıkça gösteriyor ki Activin / Nodal ve BMP sinyallemenin düzenlenmiş dengesi, hES hücrelerinde kanonik Wnt / beta-katenin sinyallemesi ile indüklenen yeni ortaya çıkan PS'nin hücre kaderini tanımlıyor.


PPARgamma ile fiziksel ve fonksiyonel etkileşimleri gösteren transkripsiyonel koaktivatörler arasında protein asetil transferaz p300, genel transkripsiyon makineleri ile etkileşime giren TRAP / Mediator kompleksi ve son derece düzenlenmiş PGC-1alpha bulunur.PGC-1alpha'nın doğrudan TRAP/Medyacı ile, PPARgamma-etkileşimli alt birimi TRAP220 aracılığıyla etkileşime girdiğini ve TRAP/Medyacı-bağımlı işlevi DNA şablonları üzerinde uyardığını gösteriyoruz.Dahası, kendi başına etkisiz olsa da, PGC-1alpha, PPARgamma'ya yanıt olarak p300'e bağlı histon asetilasyonunu ve kromatin şablonlarında transkripsiyonu uyarır.Bu işlevler, PGC-1alpha'daki büyük ölçüde bağımsız PPARgamma, p300 ve TRAP220 etkileşim etki alanları tarafından aracılık edilirken, p300 ve TRAP220, ortak bir PPARgamma bölgesi ile ligand-bağımlı etkileşimler göstermektedir.PGC-1alpha fonksiyonlarının hem kromatin yeniden şekillendirilmesinde hem de ön başlatma karmaşık oluşumunda veya işlevinde (transkripsiyonda) gösterilmesinin yanı sıra, bu sonuçlar, bu adımları koordine etmek için uyumlu ama dinamik etkileşimler yoluyla PGC-1alpha için önemli bir rol olduğunu göstermektedir.


P53'ün aktivasyonu, DNA hasarı, hipoksi ve nükleotid yoksunluğu da dahil olmak üzere bir dizi hücresel strese yanıt olarak ortaya çıkabilir.Çeşitli DNA hasar formlarının p53'ü aktive ettiği gösterilmiştir, bunlar arasında iyonize radyasyon (IR), radyo-mimetik ilaçlar, ultraviyole ışık (UV) ve metil metan sülfonat (MMS) gibi kimyasallar da bulunmaktadır.Normal koşullar altında, p53 seviyeleri polipeptidin son derece kısa yarı ömrü nedeniyle düşük bir durumda tutulur.Buna ek olarak, p53 normalde DNA'ya bağlanmada ve transkripsiyonu aktive etmede nispeten verimsiz olan büyük ölçüde inaktif bir durumda bulunur.P53'ün DNA hasarına yanıt olarak aktivasyonu, seviyelerinde hızlı bir artış ve p53'ün DNA'yı bağlama ve transkripsiyonel aktivasyona aracılık etme yeteneğinin artması ile ilişkilidir.Bu daha sonra, ürünleri hücre döngüsü tutuklanmasını, apoptozu veya DNA onarımını tetikleyen bir dizi genin aktivasyonuna yol açar.Son zamanlarda yapılan çalışmalar, bu düzenlemenin büyük ölçüde p53 polipeptidinde bir dizi fosforilasyon, defosforilasyon ve asetilasyon olaylarını tetikleyen DNA hasarı yoluyla ortaya çıktığını ileri sürmüştür.Burada, bu modifikasyonların doğasını, onları getiren enzimleri ve p53 modifikasyonundaki değişikliklerin p53 aktivasyonuna nasıl yol açtığını tartışıyoruz.


Yıkılmış proksimal humeral kırıkları olan hastaların çoğunluğu için ameliyat ihtiyacı belirsizdir, ancak kullanımı artmaktadır.OBJEKTİF Cerrahi boynu içeren proksimal humerusların yerinden edilmiş kırıkları olan yetişkinler için cerrahi olmayan tedavinin klinik etkinliğini değerlendirmek.DESIGN, SETTING, VE PARTICIPANTS Bir pragmatik, çok merkezli, paralel grup, randomize klinik çalışma, Humerus Değerlendirmesinin Rasgele (PROPHER) denemesiyle Proksimal Kırığı, 16 yaş ve üstü 250 hastayı işe aldı (ortalama yaş, 66 yaş [aralık, 24-92 yaş]; 192 [%77] kadındı; ve 249 [%6,6],6] 32 Nisan Ulusal Sağlık arasında ortopedik bölümlerda sunulan.Hastalar 2 yıl boyunca takip edildi (Nisan 2013'e kadar) ve 215 tam takip verisi vardı.231 hastanın (114'ü cerrahi grupta, 117'si cerrahi olmayan grupta) verileri birincil analize dahil edildi.INTERVENTIONS Kırılma fiksasyonu veya humeral kafa replasmanı bu tekniklerde deneyimli cerrahlar tarafından gerçekleştirildi.Ameliyatsız tedavi, askı immobilizasyonu idi.Her iki gruba da standartlaştırılmış ayakta tedavi ve toplum temelli rehabilitasyon sağlandı.ANA ÇIKTILAR VE ÖLÇÜLER Birincil sonuç, 2 yıllık bir süre boyunca değerlendirilen Oxford Omuz Puanı (aralık, 0-48; daha yüksek puanlar daha iyi sonuçları gösterir) 6, 12 ve 24 aylık değerlendirme ve veri toplama ile elde edilmiştir.Örneklem boyutu Oxford Omuz Puanı için klinik olarak en az 5 puanlık önemli bir farka dayanıyordu.İkincil sonuçlar Kısa Form 12 (SF-12), komplikasyonlar, sonraki tedavi ve mortalite idi.SONUÇLAR Oxford Shoulder Score'da 2 yıl boyunca ortalama bir ortalama tedavi grubu farkı yoktu (cerrahi grup için 39.07 puan, cerrahi olmayan grup için 38.32 puan; 0.75 puan fark [95% CI, -1.33 ila 2.84 puan]; P = .48) veya bireysel zaman noktalarında.Ortalama SF-12 fiziksel komponent skorunda (cerrahi grubu: 1.77 puan daha yüksek [95 CI, -0.84 ila 4.39 puan]; P = .18); ortalama SF-12 zihinsel komponent skorunda (cerrahi grubu: 1.28 puan daha düşük [95 CI, -3.80 ila 1.23 puan]; P = 32; cerrahi olmayan hastalarda cerrahi veya omuz kırığı ile ilgili komplikasyonlar;Ameliyat sonrası hastanede kalış sırasında cerrahi grupta on tıbbi komplikasyon (2 kardiyovasküler olay, 2 solunum olayı, 2 gastrointestinal olay ve 4 diğerleri) meydana geldi.Cerrahi boynu içeren yerinden edilmiş proksimal humeral kırıkları olan hastalarda, kırık oluşumundan sonraki 2 yıl boyunca hasta tarafından bildirilen klinik sonuçlarda cerrahi olmayan tedavi ile karşılaştırıldığında cerrahi tedavi arasında anlamlı bir fark yoktu.Bu sonuçlar, proksimal humerus'un yerinden edilmiş kırıkları olan hastalar için artan cerrahi eğilimi desteklememektedir.TRİAL KAYIT isrctn.com Tanımlayıcı: ISRCTN50850043.


İki tedavinin randomize bir çalışmada doğrudan karşılaştırıldığında değil, her biri diğer tedavilerle karşılaştırıldığında göreceli etkinliğini değerlendirmek için yöntemler sunuyorum.Bu ağ meta-analiz teknikleri, herhangi bir tedavinin etkisinde hem heterojenliğin hem de farklı tedavi çiftlerinden elde edilen kanıtlarda tutarsızlığın ('uyumsuzluk') tahmin edilmesine izin verir.Doğrusal karışık modeller kullanılarak basit bir tahmin prosedürü verilir ve akut miyokard enfarktüsü için tedavilerin meta-analizinde kullanılır.


BağlamKronik hepatit C, Amerika Birleşik Devletleri'nde karaciğer transplantasyonunun önde gelen nedenidir.İntravenöz ilaç kullanımı, başlıca risk faktörü, hepatit C virüsü bulaşmasının yaklaşık %60'ını oluşturur.Birleşik Organ Paylaşım Ağı'ndan (UNOS) alınan bilgiler karaciğer nakli hastaları arasında madde kullanımını ele almamaktadır.Amaç UNOS karaciğer nakli bekleme listesine kabul için bağımlılıkla ilgili kriterleri ve bakım metadonu reçete edilen hastaların yaşadığı transplantasyon sonrası sorunları tespit etmek.Mayıs ve Haziran 2000'de yapılan telefon takipleri ile Mart 2000'de 97 yetişkin ABD karaciğer transplantasyon programının (UNOS'a ait) tasarımı, ayarlanması ve katılımcılarıMail anketi.Main Outcome MeasuresPrograms'ın geçmiş veya mevcut madde kullanım bozukluğu olan hastaların kabulü ve yönetimi.Ankete katılan 97 programın %87'si (%90) yanıt verdi.Hepsi, eroin bağımlılığı da dahil olmak üzere alkolizm veya diğer bağımlılık geçmişi olan başvuruları kabul eder.Yanıt veren programların yüzde seksen sekizi alkolden en az 6 ay uzak durmayı gerektirir; yasadışı uyuşturuculardan yüzde 83.Yüzde 94'ü bağımlılık tedavisi gereksinimlerine sahiptir.Madde bağımlılığı uzmanlarından yapılan konsültasyonlar %86 oranında elde edilmektedir.Metadon bakımı alan hastalar yanıt veren programların %56'sı tarafından kabul edilmektedir.Metadon bakımı alan yaklaşık 180 hastanın karaciğer transplantasyonu geçirdiği bildirilmektedir.Sonuç: Karaciğer transplantasyon programlarının çoğu, madde kullanım bozukluğu olan hastalar için politikalar oluşturmuştur.Opiat replasman tedavisi alan opiat bağımlı hastalar nakil programlarında yetersiz temsil edilmiş gibi görünmektedir.Opiat replasman tedavisinin karaciğer transplantasyonu sonucu üzerindeki olumsuz etkisi için küçük anekdot kanıtları bulundu.Tüm programların %32'sinde metadonun kesilmesini gerektiren politikalar, uzun süreli replasman tedavilerinin etkinliği için kanıt tabanıyla çelişir ve potansiyel olarak daha önce istikrarlı olan hastaların nüksetmesine neden olur.


Viral replikasyon sırasında üretilen çift iplikli RNA (dsRNA), RNA helikaz enzimleri retinoik asit-indüklenebilir gen I (RIG-I) ve melanom farklılaşması ile ilişkili gen 5 (MDA5) tarafından aracılık edilen antiviral bağışıklığın aktivasyonu için kritik tetikleyici olduğuna inanılmaktadır.İnfluenza A virüs enfeksiyonunun dsRNA üretmediğini ve RIG-I'nin 5'-fosfat taşıyan viral genomik tek iplikçikli RNA (ssRNA) tarafından aktive edildiğini gösterdik.Bu, enfekte hücrelerde RIG-I ile bir komplekste bulunan influenza proteini yapılandırılmamış protein 1 (NS1) tarafından bloke edilir.Bu sonuçlar, RIG-I'yi bir ssRNA sensörü ve viral bağışıklık kaçırmanın potansiyel hedefi olarak tanımlar ve 5'-fosforilatlı RNA'yı algılama yeteneğinin, doğuştan gelen bağışıklık sisteminde, benlik ile benlik arasında ayrım yapmak için bir araç olarak geliştiğini öne sürer.


Moleküler ve hücreselden epidemiyolojike kadar çok sayıda kanıt, Alzheimer hastalığı (AD) ve Parkinson hastalığı (PD) patolojisinde nikotinik bulaşmaya neden olmuştur.Bu inceleme makalesi, nikotinik asetilkolin reseptörü (nAChR) aracılı koruma ve bu mekanizmada yer alan sinyal transdüksiyonu için kanıt sunmaktadır.Veriler esas olarak sıçan kültürü birincil nöronlarını kullanan çalışmalarımıza dayanmaktadır.Nikotin kaynaklı koruma, bir alfa7 nAChR antagonisti, bir fosfatidilinositol 3-kinaz (PI3K) inhibitörü ve bir Src inhibitörü tarafından engellendi.Nikotin uygulaması ile PI3K, Bcl-2 ve Bcl-x'in bir efektörü olan fosforile Akt seviyeleri arttırıldı.Bu deneysel verilerden, nAChR aracılı hayatta kalma sinyali transdüksiyonunun mekanizması için hipotezimiz, alfa7 nAChR'nin PI3K'yi fosforilat Akt'a aktive eden Src ailesini uyardığı ve daha sonra sinyali Bcl-2 ve Bcl-x'i yukarı düzenlemeye ilettiğidir.Bcl-2 ve Bcl-x'in yukarı düzenlenmesi, beta-amiloid (Abeta), glutamat ve rotenon tarafından indüklenen hücrelerin nöronal ölümünü önleyebilir.Bu bulgular, nAChR stimülasyonu ile koruyucu tedavinin AD ve PD gibi nörodejeneratif hastalıkların ilerlemesini geciktirebileceğini göstermektedir.


Kültürlü normal insan epidermal keratinositlerinde çapraz bağlanma enzimi olan transglutaminazın baskın formu hücre partikül materyalinde bulunur ve noniyonik deterjanla çözünebilir.Anyon-değişimi veya jel-filtrasyon kromatografisi üzerine tek bir zirve olarak erüte olur.Parçacık enzimine yükselen monoklonal antikorlar, hücre sitosolündeki iki transglutaminazdan biriyle çapraz reaksiyona girer.İlkinden farklı kinetik ve fiziksel özelliklere sahip olan ikinci sitosolik transglutaminaz çapraz tepki vermez ve vitroda keratinosit çapraz bağlı zarfın oluşumu için gerekli değildir.Anti-transglutaminaz antikorları, anti-involucrin antiserum tarafından verilene benzer bir desende epidermisin daha farklı katmanlarını lekeler.Bu gözlemler, tanımlanan transglutaminazın in vivo'da çapraz bağlı zarf oluşumunda yer aldığı hipotezini desteklemektedir.


Kombinasyon antiretroviral tedavi ile insan immün yetmezlik virüsü (HIV) replikasyonunun tamamen veya neredeyse tamamen bastırılmasına rağmen, hem HIV hem de kronik inflamasyon / bağışıklık bozukluğu süresiz olarak devam eder.Tedavi sırasında virüs ve konak bağışıklık ortamı arasındaki ilişkiyi çözmek, enfeksiyonu tedavi etmeyi veya iltihapla ilişkili son organ hastalığının gelişimini önlemeyi amaçlayan yeni müdahalelere yol açabilir.Kronik enflamasyon ve bağışıklık yetmezliği, virüs üretimine neden olarak, yeni hedef hücreler üreterek, aktif ve dinlenme hedef hücrelerinin enfekte edilmesini sağlayarak, hassas hedef hücrelerin göç kalıplarını değiştirerek, enfekte hücrelerin çoğalmasını artırarak ve normal HIV'e özgü temizleme mekanizmalarının işlev görmesini önleyerek HIV sürekliliğine yol açabilir.Kronik HIV üretimi veya replikasyonu kalıcı inflamasyon ve bağışıklık yetmezliğine katkıda bulunabilir.Bu konularla ilgili hızla gelişen veriler, HIV kalıcılığının iltihaplanmaya neden olduğu ve bunun da HIV kalıcılığına katkıda bulunduğu kısır bir döngü olabileceğini güçlü bir şekilde göstermektedir.


Endojen glukokortikoidler (GC) enfeksiyon ve doku yaralanmasının ardından enflamatuar yanıtın sonlandırılmasında önemli bir rol oynar.Bununla birlikte, son bulgular stresin bu hormonların anti-enflamatuar kapasitelerini bozabileceğini göstermektedir.Tekrar tekrar sosyal bozulmaya (SDR) maruz kalan farelerin lipopolysakkarit (LPS) uyarılmış splenositleri, kortikosteronun (CORT) immünosupresif etkilerine karşı daha az duyarlıydı, çünkü pro-inflamatuar sitokinlerin ve artmış hücre sağkalımının artmasıyla gösterilmiştir.İşaretçi CD11b'yi ifade eden miyeloid hücrelerin bu süreçte önemli bir rol oynadığı gösterilmiştir.Burada kemik iliğinin GC'ye duyarlı olmayan hücrelerin potansiyel bir kaynağı olarak rolünü araştırdık.Çalışma, deneysel stresin yokluğunda LPS uyarılmış kemik iliği hücrelerinin neredeyse GC'ye dirençli olduğunu ve CORT ile tedaviden sonra yüksek düzeyde hücre canlılığını koruduğunu ortaya koydu.Akut stresöre 2, 4 veya 6 günlük bir süre boyunca tekrar tekrar maruz kalmak, kemik iliği hücrelerinin GC duyarlılığında bir artışa neden oldu.GC duyarlılığındaki bu artış, granülosit-makrofaj koloni uyarıcı faktörün (GM-CSF) geliştirilmiş mRNA ekspresyonu, miyeloid progenitörlerin sayısında bir artış ve olgun CD11b + hücrelerinin oranında bir azalma ile ilişkiliydi.Kemik iliğinin hücresel bileşimindeki değişikliklere, splenik CD11b + hücre sayılarında bir artış eşlik etti.Kemik iliği ve dalaktaki GC duyarlılığının eşzamanlı olarak değerlendirilmesi, her iki doku arasında sosyal stresin kemik iliğinden dalağa GC duyarsız miyeloid hücrelerin yeniden dağılmasına neden olduğunu öne süren önemli bir negatif korelasyon ortaya koymuştur.


Akciğer kanseri olan birçok hasta, hastalıklarının teşhisinde gecikmeler olduğunu bildirmektedir.Bu, tanıda ileri aşamaya ve zayıf uzun süreli hayatta kalmaya katkıda bulunabilir.Bu çalışma, akciğer kanseri olan bölgesel bir kanser merkezine sevk edilen hastaların yaşadığı gecikmeleri araştırıyor.YÖNTEMLER Yeni teşhis edilen akciğer kanseri ile başvuran hastaların prospektif bir kohortu, tanıdaki gecikmeleri değerlendirmek için 3 aylık bir süre boyunca incelendi.Hastalara ilk ne zaman semptomlar yaşadıkları, doktorlarını gördükleri, hangi testlerin yapıldığı, bir uzman gördüklerinde ve tedaviye başladıklarında soruldu.Farklı zaman aralıklarını özetlemek için tanımlayıcı istatistikler kullanıldı.73 hastanın 56'sı rıza gösterdi (RR %77).Ancak sadece 52 hastayla (30M, 22F) görüşme yapıldı, 2 hasta görüşmeden önce öldü ve iki hastayla iletişime geçilemedi.Ortalama yaş 68yrs idi.Sahne dağılımı aşağıdaki gibiydi (IB / IIA% 10, evre IIIA% 20, IIIB / IV% 70).Hastalar, bir doktora gitmeden önce ortalama 21 gün (iqr 7-51d) ve herhangi bir soruşturmayı tamamlamak için daha fazla 22d (iqr 0-38d) bekledi.Sunumdan uzman yönlendirmeye kadar geçen medyan süre 27d (iqr 12-49d) ve soruşturmaları tamamlamak için daha da 23,5d (iqr 10-56d) idi.Hastalar kanser merkezinde görüldükten sonra tedaviye başlamak için medyan bekleme süresi 10d idi (iqr 2-28d).İlk semptomların gelişmesinden tedaviye başlamaya kadar geçen süre 138d idi (iqr 79-175d).KONCLUSIONS Akciğer kanseri hastaları, semptomların gelişiminden ilk tedaviye kadar önemli gecikmeler yaşarlar.Akciğer kanseri semptomlarının farkındalığını teşvik etmek ve akciğer kanseri şüphesi olan hastalar için hızlı değerlendirme klinikleri geliştirmek ve değerlendirmek için bir ihtiyaç vardır.


Önceki epidemiyolojik, klinik ve deneysel çalışmalara dayanarak, büyüme sırasında yeterli kalsiyum alımının zirve kemik kütlesini/yoğunluğunu etkileyebileceği ve sonraki postmenopozal ve yaşlılık osteoporozunun önlenmesinde etkili olabileceği gösterilmiştir.Ergenlik döneminde kalsiyum alımı, iskelet kalsiyum tutulmasını doğrudan etkiliyor gibi görünmektedir ve 1600 mg d-1'e kadar kalsiyum alımı gerekebilir.Bu nedenle, ergenlik dönemindeki ergen dişiler muhtemelen kalsiyum ile osteoporozun erken önlenmesi için en uygun popülasyonu temsil eder.Genç bireyler iskelet modellemesi ve konsolidasyonu için gerekli kalsiyumu sağlamak için pozitif kalsiyum dengesinde olmalıdır, ancak pik kemik kütlesi ve yoğunluğu elde etmek için gereken pozitif denge derecesi bilinmemektedir.Genç bireylerde kalsiyum gereksinimlerini değerlendirmek ve ayrıca zirve kemik kütlesinin elde edildiği dönemde kalsiyum metabolizmasının belirleyicilerini değerlendirmek için, daha önce yayınlanan raporlardan 487 kalsiyum dengesi toplanmış ve gelişim evresine ve kalsiyum alımına göre analiz edilmiştir.Bu analizin sonuçları, kalsiyum alımının ve iskelet modellemesinin / dönüşümünün büyüme sırasında kalsiyum dengesinin en önemli belirleyicileri olduğunu göstermiştir.Kalsiyum için en yüksek gereksinimler bebeklik ve ergenlik döneminde ve daha sonra çocukluk ve genç yetişkinlik dönemindedir.Bebekler (yeterli D vitamini kaynağı) ve ergenler, yüksek kalsiyum gereksinimlerini karşılamak için çocuklardan ve genç yetişkinlerden daha yüksek kalsiyum emilimine sahiptir.Hızlı kemik modelleme/döndürme dönemlerinde kalsiyum emilimi muhtemelen Nicolaysen'in endojen faktörü tarafından aracılık edilir.İdrar kalsiyumu yaşla birlikte artar ve ergenliğin sonuna kadar maksimum seviyeye ulaşır.Sonuçlar ayrıca kalsiyum alımının en hızlı iskelet oluşumu döneminde idrar kalsiyum atılımı üzerinde çok az etkisi olduğunu göstermektedir: Çocuklarda ve genç yetişkinlerde zayıf bir korelasyon mevcuttur.Yukarıdaki çalışmalara dayanarak, kalsiyum için RDA'nın, maksimum tepe kemik kütlesi için yeterli olan kalsiyumun iskelet tutma seviyesini sağlamak için, çocuklar, ergenler ve genç yetişkinler için şu anda kurulmuş olandan daha yüksek olması gerektiği önerildi.Beslenmeye ek olarak, kalıtım (hem ebeveynler hem de endokrin faktörler (cinsel gelişim) zirve kemik kütlesi oluşumu üzerinde derin etkilere sahip görünmektedir.İskelet kütlesinin çoğu geç ergenliğe kadar birikecek ve bu da pik kemik kütlesinin erken zamanlamasını göstermektedir.


OBEKTİF İskelet kasının (SkM) interlökin (IL)-6'nın adipoz doku metabolizmasının düzenlenmesindeki rolünü araştırmak.YÖNTEMLER Kasa özgü IL-6 nakavt (IL-6 MKO) ve IL-6 (loxP/loxP) (Floksed) fareler, 16 hafta boyunca egzersiz eğitimi (HFD ExTr) ile birlikte standart kemirgen diyetine (Chow), yüksek yağlı diyete (HFD) veya HFD'ye tabi tutuldu.SONUÇLAR HFD ile her iki genotipte toplam yağ kütlesi arttı (P  0.05).Bununla birlikte, HFD IL-6 MKO fareleri, HFD Floxed farelerden daha düşük (P  0.05) inguinal adipoz dokusuna (iWAT) sahipti.Buna göre, iWAT glikoz taşıyıcı 4 (GLUT4) protein içeriği, 5'AMP aktive protein kinaz (AMPK) (Thr172) fosforilasyon ve yağ asidi sentaz (FAS) mRNA içeriği, IL-6 MKO'da Chow'daki Floxed farelerden daha düşük (P  0.05) idi.Buna ek olarak, iWAT AMPK (Thr172) ve hormona duyarlı lipaz (HSL) (Ser565) fosforilasyonun yanı sıra perilipin protein içeriği HFD IL-6 MKO'da HFD Floxed farelerden daha yüksek (P  0.05) ve piruvat dehidrojenaz E1'den (PDH-E1) daha yüksekti.Bu bulgular, SkM IL-6'nın iWAT kütlesini glukoz alım kapasitesinin yanı sıra lipojenik ve lipolitik faktörlerin düzenlenmesi yoluyla etkilediğini göstermektedir.


Daha önceki birkaç prospektif çalışma, vejetaryenler ve vejetaryen olmayanlar arasındaki olay iskemik kalp hastalığı (İHD) riskindeki farklılıkları incelemiştir.OBEKTİF Amaç, vejeteryan bir diyetin olay riski (ölümcül ve ölümcül olmayan) İHD ile ilişkisini incelemekti.İngiltere ve İskoçya'da yaşayan toplam 44.561 erkek ve kadın, Avrupa Kanser ve Beslenme Prospektif Araştırması (EPIC)-Oxford çalışmasına kaydoldu ve bunların %34'ü temel olarak vejetaryen bir diyet tüketti.İHD vakaları, hastane kayıtları ve ölüm belgeleriyle bağlantılı olarak tespit edildi.Serum lipidleri ve kan basıncı ölçümleri 1519 non vaka için mevcuttu, bunlar cinsiyet ve yaşa göre İHD vakalarıyla eşleştirildi.Vejetaryen statüsüne göre İHD riski, çok değişkenli Cox orantılı tehlike modelleri kullanılarak tahmin edildi.SONUÇLAR Ortalama 11,6 y'lik bir takipten sonra, 1235 İHD vakası (1066 hastane kabulü ve 169 ölüm) vardı.Vejetaryen olmayanlarla karşılaştırıldığında, vejetaryenlerin daha düşük bir ortalama BMI vardı [kg/m(2); -1.2 (%95 CI: -1.3, -1.1)], HDL-kolesterol konsantrasyonu [-0.45 (%95 CI: -0.60, -0.30) mmol/L] ve sistolik kan basıncı [-3.3 (%95 CI: -5.9, -0.7 mm Hg].Vejetaryenlerin %32 daha düşük bir riski vardı (HR: 0.68; %95 CI: 0.58, 0.81) vejeteryan olmayanlara göre, BMI için ayarlandıktan sonra sadece hafifçe zayıflatılmış ve cinsiyet, yaş, BMI, sigara içme veya İHD risk faktörlerinin varlığı ile maddi olarak farklılaşmamıştır.SONUÇ Vejetaryen bir diyet tüketmek, muhtemelen HDL olmayan kolesteroldeki farklılıklar ve sistolik kan basıncı ile aracılık eden bir bulgu olan düşük IHD riski ile ilişkiliydi.


Hücre dışı matriks (ECM) çok hücreli organizmalarda temel işlevleri yerine getirir.Hücrelere mekanik iskele ve çevresel ipuçları sağlar.Hücre bağlanması üzerine, ECM hücrelere sinyal gönderir.Bu süreçte reaktif oksijen türleri (ROS) fizyolojik olarak sinyalizasyon molekülleri olarak kullanılır.RECENT AVANTAJLARI ECM eki, hücrelerin ROS üretimini etkiler.Buna karşılık, ROS, yara iyileşmesi ve matriks yeniden şekillendirilmesi sırasında ECM'nin üretimini, montajını ve cirosunu etkiler.ROS düzeylerinin patolojik değişiklikleri, aşırı ECM üretimine ve fibrotik bozukluklarda ve desmoplastik tümörlerde doku kasılmasının artmasına yol açar.İntegrinler, hücre yapışmasına aracılık eden ve hücreler ile ECM arasındaki kuvvet iletimini sağlayan hücre yapışma molekülleridir.ROS tarafından redoks regülasyonunun hedefi olarak tanımlanmıştır.Sistein bazlı redoks modifikasyonları, yapısal verilerle birlikte, integrin bağlanma aktivitesinin değiştirilmesiyle birlikte redoks bağımlı konformasyonel değişikliklere maruz kalabilecek integrin heterodimerleri içindeki belirli bölgeleri vurguladı.KRİTİK ÜSTÜLER Moleküler bir modelde, integrin -subunit içindeki uzun menzilli bir disülfit-köprü ve integrin -subunitin genu ve buzağı-2 etki alanlarındaki disülfit köprüleri, integrin ektodomain'in bükülmüş / inaktif ve dik / aktif konformasyonu arasındaki geçişi kontrol edebilir.Bu tiyol bazlı intramoleküler çapraz bağlantılar, her iki integrin alt biriminin sap etki alanında meydana gelirken, ligand bağlayıcı integrin baş parçası görünüşte redoks regülasyonundan etkilenmez.Gelecek Yönleri İntegrin aktivasyon durumunun Redox-regülasyonu, ROS'un fizyolojik süreçlerdeki etkisini açıklayabilir.Altta yatan mekanizmanın daha derin bir şekilde anlaşılması, fibrotik bozuklukların tedavisi için yeni umutlar açabilir.


BACKGROUND & AIMS Çeşitli komensal enterik ve potansiyel patojenik bakteriler, inflamatuvar bağırsak hastalıklarının (IBD) patogenezinde yer alabilir.IBD riskini, belgelenmiş Salmonella veya Campylobacter gastroenteritli bir grup hasta ile Danimarka'daki aynı popülasyondan yaş ve cinsiyet uyumlu bir kontrol grubu arasında karşılaştırdık.YÖNTEMLER 1991'den 2003'e kadar Danimarka'nın Kuzey Jutland ve Aarhus ilçelerindeki laboratuvar kayıtlarından Salmonella/Campylobacter gastroenteritli 13.324 hasta ve aynı ilçelerden 26.648 açılmamış kontrol tespit ettik.Bunlardan 176'sı enfeksiyondan önce IBD'li hastaları, 352'si açılmamış kontrolleri ve 80'i Salmonella / Campylobacter enfeksiyonu hariç tutulmadan önce IBD'li olmayan bireyleri maruz bıraktı.13,148 maruz kalan ve 26,216 maruz kalmayan bireylerin son çalışma kohortu 15 yıla kadar takip edildi (ortalama, 7.5 yıl).SONUÇLAR IBD'nin ilk kez tanı konduğu 107 olguda (%1.2) ve 73 maruz kalmayan bireyde (%0.5) bildirilmiştir.Yaş, cinsiyet ve komorbiditeye göre Cox orantılı tehlikeler regresyon analizi, IBD için tehlike oranı (95% güven aralığı) tüm dönem için 2.9 (2.2-3.9) ve Salmonella / Campylobacter enfeksiyonundan sonraki ilk yıl hariç tutulursa 1.9 (1.4-2.6) idi.Maruz kalan deneklerde artmış risk, 15 yıllık gözlem süresi boyunca gözlenmiştir.Artan risk Salmonella (n = 6463) ve Campylobacter (n = 6685) ve Crohn hastalığının (n = 47) ve ülseratif kolitin (n = 133) ilk kez teşhisi için benzerdi.Tam takip ile nüfus bazlı kohort çalışmamızda, laboratuvar kayıtlarında Salmonella/Campylobacter gastroenterit bir bölümü ile bildirilen bireylerde artmış bir IBD riski gösterilmiştir.


Birçok çalışma, kalori kısıtlamasının (% 40) kemirgenlerde mitokondriyal reaktif oksijen türlerini (ROS) azalttığını göstermiştir.Ayrıca, son zamanlarda, güçlü kalori kısıtlaması olmadan 7 haftalık% 40 protein kısıtlamasının sıçan karaciğerindeki ROS üretimini azalttığını tespit ettik.Bu ilginçtir, çünkü protein kısıtlamasının kemirgenlerde de uzun ömürlü olabileceği bildirilmiştir.Bu çalışmada, diyet lipidlerinin mitokondriyal oksidatif stres üzerindeki kalori kısıtlamasının etkilerindeki olası rolünü araştırdık.Yarı saflaştırılmış diyetler kullanarak, erkek Wistar sıçanlarındaki lipidlerin yutulması kontrollerin altında% 40 oranında azalırken, diğer diyet bileşenleri ad libitum ile beslenen hayvanlarda olduğu gibi tam olarak aynı seviyede yutuldu.7 haftalık tedaviden sonra, lipit kısıtlı hayvanların karaciğer mitokondrisi, karmaşık I bağlantılı substratlarla (piruvat/malat ve glutamat/malat) oksijen tüketiminde önemli artışlar göstermiştir.Ne mitokondriyal H(2)O(2) üretimi ne de mitokondriyal veya nükleer DNA'ya oksidatif hasar, lipit kısıtlı hayvanlarda modifiye edildi.Mitokondriyal DNA'daki oksidatif hasar, her iki diyet grubunda da nükleer DNA'dan daha yüksek bir büyüklük sırasıydı.Bu sonuçlar, lipidler için bir rolü inkar eder ve mitokondriyal ROS üretimindeki azalmadan ve kalori kısıtlamasındaki DNA hasarından sorumlu olarak diyet proteinlerinin olası rolünü güçlendirir.


Çinko parmak transkripsiyon faktörü KLF2, geniş bir biyolojik tepkiden sorumlu moleküler sinyallere kan akışı ile uygulanan fiziksel kuvvetleri transdüs eder.Akışa duyarlı endotel transkripsiyon faktörü olarak ilk tanınmasının ardından, KLF2'nin artık bir dizi hücre tipinde ifade edildiği ve endotelyal homeostaz, vazoregülasyon, vasküler büyüme / yeniden modelleme ve inflamasyon gibi gelişim ve hastalık sırasında bir dizi sürece katıldığı bilinmektedir.Bu derlemede, KLF2 hakkındaki mevcut anlayışı vasküler biyoloji üzerindeki etkilerine odaklanarak özetliyoruz.


Akut koroner sendromlu (ACS) hastalarda perkütan koroner girişim (PCI) geçiren çağdaş oral antiplatelet tedavi kılavuzlarının uygulanması hakkında çok az veri mevcuttur.YÖNTEMLER GReek AntiPlatelet reegistry (GRAPE), Ocak 2012'de başlatılan P2Y12 inhibitörlerinin çağdaş kullanımına odaklanan prospektif, gözlemsel, çok merkezli bir kohort çalışmasıdır.1434 hastada, P2Y12 seçiminin uygunluğunu başlangıçta ve deşarj sırasında, P2Y12 inhibitörlerinin kontrendikasyonlarına/spesifik uyarılarına ve önlemlerine dayalı bir uygunluk değerlendirme algoritması uygulayarak değerlendirdik.SONUÇLAR Uygun, daha az tercih edilen ve uygun olmayan P2Y12 inhibitör seçimleri başlangıçta %45,8, %47,2 ve %6,6 olarak ve hastaların sırasıyla %64,1, %29,2 ve %6,6'sında deşarj olarak yapılmıştır.Klopidogrel seçimi, hem başlangıçta (69.7%) hem de deşarjda (%75.6) daha az tercih edildi.Yeni ajanların uygun seçimi başlangıçta yüksekti (%79.2-82.8), deşarjda seçim olarak daha fazla artış (%89.4-89.8).Yeni ajanların uygunsuz seçimi, başlangıçta% 17.2 -% 20.8 idi ve deşarj sırasında% 10.2 -% 10.6'ya düştü.Artan kanama riski, ST yükselti miyokard enfarktüsü ile sunum ve ilk 24 saat içinde reperfüzyon yokluğu ile ilgili koşullar ve yardımcı ilaçlar başlangıçta uygun P2Y12 seçiminin en güçlü öngörücüleri iken, artmış kanama riski ve bölgesel eğilimler ile ilgili yaş 75 yıl, koşullar ve yardımcı ilaçlar çoğunlukla deşarjda uygun P2Y12 seçimini etkiledi.GRAPE'de, oral antiplatelet tedavisi ile ilgili son yayınlanan yönergelere bağlılık tatmin ediciydi.Clopidogrel en çok daha az tercih edilen bir seçim olarak kullanılırken, prasugrel veya ticagrelor seçimi çoğunlukla uygundu.Bazı faktörler ilk ve deşarj kılavuz uygulamasında tahmin edebilir.Klinik Deneme Kayıt-kliniktrials.gov Tanımlayıcı: NCT01774955 http://clinicaltrials.gov/.


Kronik günlük baş ağrısı olan hastalarda depresif ve anksiyete bozukluklarının sıklığını araştırmak.Kronik günlük baş ağrısının farklı alt tiplerine sahip hastalarda psikiyatrik komorbiditenin boyutu hakkında literatürde veri eksikliği vardır.YÖNTEMLER Kasım 1998'den Aralık 1999'a kadar bir baş ağrısı kliniğinde görülen kronik günlük baş ağrısı olan ardışık hastaları işe aldık.Kronik günlük baş ağrısının alt tipleri Silberstein ve diğerleri tarafından önerilen kriterlere göre sınıflandırıldı.Bir psikiyatrist, hastaları depresif ve anksiyete bozukluklarının komorbiditesini değerlendirmek için yapılandırılmış Mini-Uluslararası Nöropsikiyatrik Röportaja göre değerlendirdi.SONUÇLAR Kronik günlük baş ağrısı olan iki yüz altmış bir hasta işe alındı.Ortalama yaş 46 yıldı ve %80'i kadındı.Transforme migren tanısı 152 hastada (%58), kronik gerilim tipi baş ağrısı 92 hastada (%35) konmuştur.Dönüşümlü migreni olan hastaların yüzde yetmiş sekizinde, majör depresyon (%57), distimi (%11), panik bozukluğu (%30) ve genel anksiyete bozukluğu (%8) dahil olmak üzere psikiyatrik komorbidite vardı.Kronik gerilim tipi baş ağrısı olan hastaların yüzde 64'ünde, majör depresyon (%51), distimi (%8), panik bozukluğu (%22) ve genel anksiyete bozukluğu (%1) dahil olmak üzere psikiyatrik tanılar vardı.Anksiyete bozuklukları sıklığı, yaş ve cinsiyeti kontrol ettikten sonra değişen migrenli hastalarda önemli ölçüde daha yüksekti (P =.02).Hem depresif hem de anksiyete bozuklukları kadınlarda önemli ölçüde daha sıktı.SONUÇ Psikiyatrik komorbidite, özellikle majör depresyon ve panik bozuklukları, bir baş ağrısı kliniğinde görülen kronik günlük baş ağrısı olan hastalarda oldukça yaygındı.Bu sonuçlar, dönüştürülmüş migreni olan kadınların ve hastaların psikiyatrik komorbidite riskinin daha yüksek olduğunu göstermektedir.


Sitokinlerin çoğu, spesifik hücre yüzeyi membran reseptörlerinin etkileşiminden sonra biyolojik etkiler için çalışılsa da, artan kanıtlar, çekirdekte bazı işlevlerin olduğunu göstermektedir.Bu çalışmada, IL-1alfanın öncül formu çeşitli hücrelerde aşırı eksprese edildi ve reseptör sinyalizasyonunu önlemek için IL-1 reseptör antagonistinin doyurucu konsantrasyonlarının varlığında aktivite için değerlendirildi.Başlangıçta dinlenme hücrelerinin sitoplazmasında yaygın olarak bulunur, IL-1alfa, Toll benzeri bir reseptör ligand olan endotoksin tarafından aktive edildikten sonra çekirdeğe translokalize edilir.IL-1alpha prekürsörü, ancak C-terminal olgun formu değil, GAL4 sistemindeki transkripsiyonel makineleri 90 kat aktive etti; 50 kat artış, sadece IL-1alpha propiece kullanılarak gözlemlendi ve transkripsiyonel aktivasyonun nükleer lokalizasyon dizisinin bulunduğu Nterminus'a lokalize edildiğini düşündürdü.IL-1 reseptör ablukası koşullarında, IL-1alfanın öncül ve propiece formlarının hücre içi aşırı ekspresyonu NF-kappaB ve AP-1'i aktive etmek için yeterliydi.Kararlı transfectantlar, öncül IL-1alfa üzerinde sitokinler IL-8 ve IL-6'yı serbest bıraktı, ancak aynı zamanda tümör nekroz faktörü alfa veya IFN-gamma'nın subpicomolar konsantrasyonlarına önemli ölçüde daha düşük bir aktivasyon eşiği gösterdi.Bu nedenle, IL-1alpha'nın hücre içi fonksiyonları, inflamasyonun oluşumunda öngörülemeyen bir rol oynayabilir.Hastalık kaynaklı olaylar sırasında, sitosolik öncül, proinflamatuar genlerin transkripsiyonunu artırdığı çekirdekte hareket eder.Bu etki mekanizması hücre dışı inhibitörlerden etkilenmediğinden, IL-1alpha'nın hücre içi fonksiyonlarının azaltılması bazı enflamatuar koşullarda yararlı olabilir.


Endometriyumun geri kalan Adenokarsinomu, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki en yaygın jinekolojik malignitedir ve yılda yaklaşık 36.000 invazif karsinoma tanısını oluşturur.En yaygın histolojik tip olan endometrioid adenokarsinom (EC), hastaların %75-80'ini oluşturur.Bu çalışmanın amacı prekürsör lezyon, atipik endometriyal hiperplazi (AEH) biyopsi tanısı olan kadınlarda eş zamanlı karsinom prevalansını tahmin etmekti.YÖNTEMLER Bu prospektif kohort çalışması, AEH'nin toplum tanısı alan kadınları içeriyordu.Tanısal biyopsi örnekleri, Uluslararası Jinekolojik Patologlar Derneği / Dünya Sağlık Örgütü kriterlerini kullanan üç jinekolojik patolog tarafından bağımsız olarak incelendi.Çalışma katılımcılarına aralık tedavisi yapılmadan protokole girdikten sonraki 12 hafta içinde histerektomi uygulandı.Histerektomi slaytları çalışma patologları tarafından da incelendi ve bulguları sonraki analizlerde kullanıldı.SONUÇLAR Kasım 1998 ve Haziran 2003 tarihleri arasında 306 kadın çalışmaya alındı.Bunlardan 17 kadın analize dahil edilmedi: İki hastada yetersiz işlem veya yetersiz doku nedeniyle okunamayan slaytlar vardı, 2 hastada sadece endometriyal olmayan slaytlar vardı, 5 hasta için slaytlar inceleme için mevcut değildi ve 8'i, aralıklı müdahale, progestin etkisi veya ablasyon kanıtı gösterdikleri için hariç tutuldu.Toplam 289 hasta mevcut analize dahil edildi.AEH biyopsi örneklerinin çalışma paneli incelemesi şu şekilde yorumlandı: 289 örnekten 74'ü (%25.6) AEH'den daha az, 289 örnekten 115'i (%39.8) AEH olarak teşhis edildi ve 289 örnekten 84'ü (%29.1) endometriyal karsinoma olarak teşhis edildi.%5.5'inde (289 örnekten 16'sı), biyopsi tanısı konusunda bir fikir birliği yoktu.Analiz edilen numuneler için eşzamanlı endometriyal karsinom oranı %42.6 idi (289 numunenin 123'ü).Bunların % 30,9'u (123 örnekten 38'i) miyoinvazivdi ve % 10,6'sı (123 örnekten 13'ü) miyometriumun dış% 50'sini içeriyordu.Karsinoma sahip histerektomi örnekleri olan kadınlar arasında, 74 kadından 14'ü (%18.9) AEH'den daha az bir çalışma paneli biyopsisi konsensüs tanısına sahipti, 115 kadından 45'i (%39.1) AEH'nin bir çalışma paneli biyopsisi konsensüs tanısına sahipti ve 84 kadından 54'ü (%64.3) karsinoma tanısı koydu.Biyopsi tanılarında fikir birliği olmayan kadınlar arasında, 16 kadından 10'u (%62,5) histerektomi örneklerinde karsinoma sahipti.AEH tanısı konan hastalarda endometriyal karsinom prevalansı (%42.6) yüksekti.AEH biyopsi tanısı olan kadınlar için yönetim stratejileri göz önüne alındığında, klinisyenler ve hastalar önemli oranda eşzamanlı karsinom oranını dikkate almalıdır.


Bu çalışmanın amacı, dört ana yaşam tarzı risk faktörünün (sigara, ağır içme, meyve ve sebze tüketimi eksikliği ve fiziksel aktivite eksikliği) kümelenmesini incelemek ve İngiliz yetişkin popülasyonundaki farklı sosyo-demografik gruplar arasındaki varyasyonu incelemekti.YÖNTEMLER Çalışma popülasyonu İngiltere için 2003 Sağlık Anketi'nden (n=11,492) türetilmiştir.Kümeleme, farklı olası kombinasyonların gözlenen ve beklenen prevalansını karşılaştırarak incelendi.Dört risk faktörünün kümelenmesindeki sosyo-demografik varyasyonu incelemek için çok amaçlı çok seviyeli bir regresyon modeli gerçekleştirildi.SONUÇLAR Çalışma, İngiliz sağlık önerilerini kullanırken, İngiliz nüfusunun çoğunluğunun aynı anda birden fazla yaşam tarzı risk faktörüne sahip olduğunu buldu.Kümelenme yaşam tarzı spektrumunun her iki ucunda bulundu ve kadınlar için erkeklerden daha belirgindi.Genel olarak, erkekler, alt sosyal sınıf haneler, bekarlar ve ekonomik olarak aktif olmayan, ancak ev sahipleri ve yaşlı gruplar arasında daha az yaygın olan insanlar arasında çoklu risk faktörleri daha yaygındı.Birden fazla risk faktörünün kümelenmesi, tek davranışlı müdahalelerin aksine çoklu davranış müdahalelerine destek sağlar.


IL-17, öncelikle çoklu otoimmün hastalıkların patogenezinde kritik rol oynayan CD4 T hücrelerinin benzersiz bir soyu tarafından üretilen bir enflamatuar sitokindir.IL-17RA, IL-17 biyolojik aktivitesi için gerekli olan her yerde ifade edilen bir reseptördür.Yaygın reseptör ekspresyonuna rağmen, IL-17'nin aktivitesi en klasik olarak stromal hücreler tarafından enflamatuvar sitokinlerin, kemokinlerin ve diğer mediatörlerin ekspresyonunu indükleme yeteneği ile tanımlanır.IL-17RA'da genetik olarak yetersiz olan fare stromal hücrelerinde IL-17 yanıt eksikliği, insan IL-17RA tarafından zayıf bir şekilde tamamlanır ve aktivitesi türe özgü olan oblikat bir yan bileşenin varlığını öne sürer.Bu bileşen IL-17RC, IL-17R ailesinin ayrı bir üyesidir.Bu nedenle, IL-17'nin biyolojik aktivitesi, IL-17RA ve IL-17RC'den oluşan bir komplekse bağlıdır ve genişletilmiş IL-17 ligand ailesi ile reseptörleri arasındaki etkileşimleri anlamak için yeni bir paradigma önermektedir.


Uzun kodlamayan RNA'lar (incRNA'lar), kromatin modifikasyonları, gen transkripsiyonu, mRNA translasyonu ve protein fonksiyonunun düzenlenmesinde rol oynarlar.Yakın zamanda HeLa ve MCF-7 hücrelerindeki bir lncRNA panelinin bazal ekspresyon seviyelerinde ve DNA hasarı indüksiyonuna verdikleri diferansiyel yanıtta yüksek bir varyasyon olduğunu bildirdik.Burada, farklı hücresel ekspresyona sahip lncRNA moleküllerinin salgılanmış ekzozozomlarda diferansiyel bir bolluğa sahip olabileceğini ve ekzozozom seviyelerinin DNA hasarına hücresel tepkiyi yansıtacağını varsaymıştık.MALAT1, HOTAIR, lincRNA-p21, GAS5, TUG1, CCND1-ncRNA kültürlenmiş hücrelerden salgılanan ekzomlarda karakterize edildi.Ekzozozomlardaki lncRNA'ların farklı bir ekspresyon paterni hücrelere kıyasla görülmüştür.Göreceli düşük ekspresyon seviyelerine sahip RNA molekülleri (lincRNA-p21, HOTAIR, ncRNA-CCND1) ekzomlarda oldukça zenginleştirilmiştir.TUG1 ve GAS5 seviyeleri ekzozomlarda orta derecede yükselirken, hücrelerde en bol bulunan molekül olan MALAT1- hücresel seviyeleri ile karşılaştırılabilir seviyelerde mevcuttu.lincRNA-p21 ve ncRNA-CCND1 ana moleküllerdi; ekzozozom seviyeleri, hücrelerin bleomisin kaynaklı DNA hasarına maruz kalması üzerine hücresel seviyelerinin değişimini en iyi şekilde yansıtır.Sonuç olarak, lncRNA'ların ekzozomlarda diferansiyel bir bolluğa sahip olduğuna dair kanıtlar sunarız, bu da seçici bir yüklemeyi gösterir.


Olanzapin gibi ikinci nesil antipsikotik ajanlarla tedavi sıklıkla metabolik yan etkilerle sonuçlanır, örneğin.Her iki cinsiyetten hastalarda hiperfaji, kilo alımı ve dislipidemi.Metabolik yan etkilerin altında yatan moleküler mekanizmalar hala büyük ölçüde bilinmemektedir ve kemirgenlerdeki çalışmalar keşiflerinde önemli bir yaklaşımı temsil etmektedir.Bununla birlikte, kemirgen modelinin geçerliliği, antipsikotiklerin kadınlarda kilo alımına neden olması, ancak erkek farelerde değil.Ağızdan uygulandığında, sıçanlarda olanzapin kısa yarılanma ömrü, ilacın kararlı plazma konsantrasyonlarını önler.Son zamanlarda, uzun etkili olanzapin formülasyonunun tek bir intramüsküler enjeksiyonunun, kadın sıçanda birkaç dismetabolik özelliğin eşlik ettiği klinik olarak ilgili plazma konsantrasyonları sağladığını gösterdik.Mevcut çalışmada, 100-250 mg / kg olanzapin depo enjeksiyonlarının, erkek sıçanlarda da klinik olarak ilgili plazma olanzapin konsantrasyonlarını sağladığını gösteriyoruz.Bununla birlikte, geçici hiperfajiye rağmen, olanzapin kilo alımından ziyade kilo kaybına neden oldu.Sonuç negatif yem verimliliğine, en yüksek olanzapin dozu için kahverengi adipoz dokudaki termogenez belirteçlerinin hafif bir yükseltisi eşlik etti, ancak kilo alımındaki olanzapin ile ilgili azalma açıklanmaya devam ediyor.Kilo alımının olmamasına rağmen, 200 mg / kg veya daha yüksek bir olanzapin dozu önemli ölçüde artmış plazma kolesterol seviyeleri ve karaciğerde lipojenik gen ekspresyonunun belirgin aktivasyonu.Bu sonuçlar, olanzapin'in kilo alımından bağımsız olarak lipojenik etkileri uyardığını ve endokrin faktörlerin sıçandaki antipsikotiklerin metabolik etkilerinin cinsiyet özgüllüğünü etkileyebileceği olasılığını artırdığını doğrulamaktadır.


Hemoglobinopatiler muhtemelen dünyanın en yaygın genetik hastalıklarıdır: Dünya Sağlık Örgütü, nüfusun en az% 5'inin, birçok ülkede polimorfik frekanslarda bulunan alfa ve beta-talasemiler ve yapısal varyant hemoglobinler S, C ve E'nin en ciddi formlarından biri için taşıyıcı olduğunu tahmin etmiştir.Tüm bu hemoglobinopatilerin sıtmaya karşı koruma sağladığına inanılmaktadır ve dünyanın sıtma bölgelerinde doğal seleksiyonun, ilk olarak 50 yıl önce J.B.S. tarafından önerilen bir fikir olan gen frekanslarını yükseltmekten ve korumaktan sorumlu olduğu düşünülmektedir.Haldane.1950'lerde Afrika'da hemoglobin S üzerine yapılan epidemiyolojik çalışmalar "malaria hipotezine" destek sağladı, ancak yakın zamana kadar talasemi için doğrulamak son derece zor oldu.Bununla birlikte, moleküler yöntemlerin uygulanması, bu eski soruyu ele almak için yeni fırsatlar sağlamıştır.Talasemi varyantlarının popülasyon ve moleküler genetik analizi ve güneybatı Pasifik'teki alfa-talasemi ve sıtma arasındaki ilişkinin mikroepidemiyolojik çalışmaları, korunma için kesin kanıtlar sağlamıştır.Şaşırtıcı bir şekilde, bu korumanın bir kısmı çok genç talazmik çocuklarda hem Plasmodium falciparum hem de özellikle P. vivax'a karşı artan duyarlılıktan türemiş gibi görünmektedir ve bu erken maruz kalma, daha sonraki yaşamda daha iyi koruma için temel oluşturmaktadır.


Bölgesel neonatal yoğun bakım ünitelerinin bu araştırması, cilt nekrozuna neden olan ekstravasyon yaralanması yaşayan 1000 yenidoğanda 38 prevalansını belirledi.Yaralanmaların çoğu 26 haftalık gebelik veya daha az bebeklerde meydana geldi, parenteral beslenme intravenöz kanül yoluyla infüze edildi.Yaygın tedaviler havadaki yaraları açığa çıkarmak, hyaluronidaz ve salin ile sızmak ve tıkayıcı pansumanlardı.


Tıbbi cihaz imalatı ve antimikrobiyal tedavi terapilerindeki gelişmelere rağmen, mantar-bakteriyel polimikrobiyal peritonit cerrahi hastalar, periton diyalizi olanlar ve kritik hastalar için ciddi bir komplikasyon olmaya devam etmektedir.Peritonitin bir murin modelini kullanarak, Candida albicans veya Staphylococcus aureus ile monomikrobiyal enfeksiyonun ölümcül olmadığını gösterdik.Bununla birlikte, bu aynı dozlarla koenfeksiyon, 40% ölüm oranına ve dalak ve böbrekteki mikrobiyal yükün 1 gün postenfeksiyona kadar artmasına neden olur.Multipleks enzim bağlantılı immünosorbent tahlili kullanarak, polimikrobiyal karşı monomikrobiyal peritonit infiltresi sırasında önemli ölçüde artmış olan doğuştan gelen proinflamatuar sitokinlerin (interlökin-6, granülosit koloni uyarıcı faktör, keratinosite kemoattraktant, monosite kemoattraktant protein-1 ve makrofaj inflamatuvar protein-1) benzersiz bir alt kümesini de tespit ettik.Siklooksijenaz (COX) inhibitörü indometasin ile bozuk farelerin tedavisi, bulaşıcı yükü, proinflamatuar sitokin üretimini ve aynı zamanda herhangi bir mortaliteyi önlerken enfeksiyöz sızmayı azaltır.Daha sonraki deneyler, immünomodülatör eikosanoid prostaglandin E2 (PGE2) monomikrobiyal enfeksiyona kıyasla koenfeksiyon sırasında sinerjik olarak arttığını gösterdi; indometazin tedavisi de artmış PGE2 seviyelerini azalttı.Ayrıca, enfeksiyon sırasında eksojen PGE2'nin periton boşluğuna eklenmesi, indometazin tarafından sağlanan korumayı aşırı derecede bozmuş ve artmış mortalite ve mikrobiyal yükü geri getirmiştir.Önemli olarak, bu çalışmalar, mantar-bakteriyel koenfeksiyonun doğuştan gelen enflamatuar olayları konakçı için yıkıcı sonuçlarla modüle etme yeteneğini vurgulamaktadır.


Önceki raporlar protooncogene c-myb'nin timus ve olgun T hücre proliferasyonunda T hücre gelişimine katıldığını ileri sürmüştür.İki T hücresine özgü c-myb nakavt faresi modeli, myb/LckCre ve myb/CD4Cre ürettik.C-myb'nin DN3 aşamasında timositlerin gelişimi, çift pozitif timositlerin hayatta kalması ve çoğalması, tek pozitif CD4 ve CD8 T hücrelerinin farklılaşması ve olgun T hücrelerinin proliferatif yanıtları için gerekli olduğunu gösterdik.Buna ek olarak, verilerimiz c-myb'nin otoimmün disfonksiyonda c-myb için bir rol ima edebilecek çift pozitif CD4 + CD8 + CD25 +, CD4 + CD25 + ve CD8 + CD25 + T hücrelerinin oluşumunda doğrudan yer aldığını göstermektedir.


OBJEKTİF Önceki çalışmalar, kardiyovasküler hastalıkla ilişkili olmak üzere ampülatif kısa süreli kan basıncı (BP) değişkenliğinde artışlar göstermiştir.Bu çalışmada, hemodiyalizdeki hipertansif hastalarda anjiyotensin II tip 1 reseptör bloker losartanın ambulatuvar kısa süreli BP değişkenliğini iyileştirip iyileştirmeyeceğini inceledik.YÖNTEMLER Hemodiyaliz terapisinde kırk hipertansif hasta losartan tedavi grubuna (n=20) veya kontrol tedavi grubuna (n=20) rastgele atanmıştır.Tedaviden 6 ve 12 ay sonra 24 saat ambulatuvar BP takibi yapıldı.Ekokardiyografi ve brakiyal-ayak bileği darbe dalgası hızı (baPWV) ve biyokimyasal parametrelerin ölçümleri de tedavi öncesi ve sonrası gerçekleştirildi.SONUÇLAR 6 ve 12 aylık tedaviden sonra, ambulatuvar BP'nin varyasyon katsayısına göre değerlendirilen gece kısa süreli BP değişkenliği, losartan grubunda önemli ölçüde azalmış, ancak kontrol grubunda değişmeden kalmıştır.Kontrol grubuyla karşılaştırıldığında, losartan sol ventriküler kütle indeksini (LVMI), baPWV'yi ve beyin natriüretik peptid ve gelişmiş glikasyon son ürünlerinin (AGE) plazma seviyelerini önemli ölçüde azalttı.Ayrıca, çoklu regresyon analizi, LVMI'deki değişiklikler ile gece kısa süreli BP değişkenliği arasındaki değişikliklerin yanı sıra LVMI'daki değişiklikler ve AGE'nin plazma seviyelerindeki değişiklikler arasında önemli korelasyonlar gösterdi.SONUÇ Bu sonuçlar, losartan'ın, gece boyunca ambulatuvar kısa süreli BP değişkenliği üzerindeki inhibitör etkisine rağmen patolojik kardiyovasküler yeniden şekillendirmenin bastırılması için yararlı olduğunu göstermektedir.


Miyelin güdümlü otoimmünitenin multipl sklerozun (MS) patogenezinde önemli bir rol oynadığı düşünülmektedir.Hem pro- hem de anti-inflamatuar sitokinlerin artan üretimi MS'de yaygın bir bulgudur. İnterlökin-17 (IL-17), insanlarda neredeyse sadece aktif hafıza T hücreleri tarafından üretilen ve parenkimal hücrelerden ve makrofajlardan proinflamatuar sitokin ve kemokinlerin üretimini indükleyebilen yakın zamanda tanımlanmış bir sitokindir.Sentetik oligonükleotid probları ile in situ hibridizasyonu, IL-17 mRNA'nın kandaki mononükleer hücreleri (MNC) ve MS ve kontrol bireyleri olan hastalardan beyin omurilik sıvısını (CSF) ifade ettiğini tespit etmek ve numaralandırmak için benimsenmiştir.Kan MNC'sini ifade eden IL-17 mRNA sayıları, MS ve akut aseptik meningoensefalit (AM) hastalarında sağlıklı bireylere kıyasla daha yüksekti.Remisyona kıyasla klinik alevlenme sırasında incelenen MS hastalarında kan MNC'sini ifade eden IL-17 mRNA'nın daha yüksek sayıları tespit edildi.MS'li hastalarda kana kıyasla CSF'de MNC'yi ifade eden IL-17 mRNA sayısı daha yüksekti.MSF'de MNC'yi ifade eden IL-17 mRNA'daki bu artış AM'li hastalarda gözlenmemiştir.Sonuçlarımız, MS'de MS'de kandan daha yüksek sayılarda ve klinik alevlenmeler sırasında kanda en yüksek sayılarda MNC'yi ifade eden artmış IL-17 mRNA sayısını göstermektedir.


Dünyanın yaş demografisindeki değişim ve bunama da dahil olmak üzere yaşa bağlı hastalıkların insidansında öngörülen artış, halk sağlığı açısından büyük bir endişe kaynağıdır.Hem Amerika Birleşik Devletleri hem de Avrupa'daki büyük araştırma çabaları, demansın patogenezini ve epidemiyolojisini anlamaya yöneliktir.Bu makale, Avrupa'daki demans araştırmalarının tarihine ve Amerika Birleşik Devletleri'ndekiyle nasıl karşılaştırıldığına genel bir bakış sunmaktadır.İnceleme, hem ABD hem de Avrupalı araştırmacıların tespit ettiği ve çözmeye çalıştığı ortak konuları vurgulamaktadır.Dünyadaki çalışmalardan elde edilen bilgileri en üst düzeye çıkarmak için, mevcut araştırma uygulamalarından bilgi verildiği gibi metodolojinin daha iyi uyumlandırılmasına ihtiyaç vardır.


PEPFAR, ulusal hükümetler ve diğer paydaşlar, gelişmekte olan ülkelerde HIV tedavisi sağlamak için benzeri görülmemiş kaynaklar yatırım yapıyor.Bu çalışma, HIV tedavi sitelerinin büyük bir örneğindeki maliyetler ve maliyet eğilimleri hakkında ampirik veriler rapor etmektedir.2006-2007 yıllarında Botsvana, Etiyopya, Nijerya, Uganda ve Vietnam'da ücretsiz kapsamlı HIV tedavisi sağlayan 43 PEPFAR destekli poliklinikte maliyet analizleri yaptık.YÖNTEMLER Her bölgede özel HIV tedavi hizmetlerinin ölçeklendirilmesinden başlayarak ardışık 6 aylık periyotlar boyunca HIV tedavi maliyetleri hakkında veri topladık.Çalışma, HIV tedavisi alan ve çalışma alanlarında bakım alan tüm hastaları içeriyordu [62.512 antiretroviral tedavi (ART) ve 44.394 pre-ART hastaları].Sonuçlar, büyük maliyet kategorilerine göre ayrılan hasta başına maliyetler ve toplam program maliyetleriydi.SONUÇLAR ART öncesi hastalar için medyan yıllık ekonomik maliyetler 202 ABD Doları (2009 ABD Doları) ve ART hastaları için 880 ABD Doları idi.Antiretroviraller hariç, hasta başına ART maliyeti 298 ABD dolarıydı.Yeni başlatılan ART hastalarının bakımı, yerleşik hastalara göre% 15-20 daha pahalıya mal oldu.Hasta başına maliyetler, siteler olgunlaştıkça hızlı bir şekilde düştü, hasta başına ART maliyetleri, ölçeklendirmenin başlamasından sonraki birinci ve ikinci 6 aylık periyotlar arasında% 46,8 düştü ve bir sonraki yıl% 29.5 arttı.PEPFAR, hizmet sunumu için %79,4 fon sağladı ve ulusal hükümetler %15,2 fon sağladı.SONUÇ Tedavi maliyetleri siteler arasında büyük farklılıklar gösterir ve siteler olgunlaştıkça yüksek erken maliyetler hızla düşer.Tedavi maliyetleri ülkeler arasında değişir ve antiretroviral rejim maliyetleri ve hizmet paketindeki değişikliklere yanıt verir.Maliyet indirimleri yakın vadeli program büyümesine izin verebilirken, programların mevcut hastalar için hizmetlerin iyileştirilmesi ve yeni hastalara kapsamın genişletilmesi arasındaki takası tartması gerekir.


Caenorhabditis elegans oositleri, çoğu hayvanda olduğu gibi, meiyotik profaz sırasında tutuklanır.Sperm, yumurtlama için gerekli olan yumuşak kas benzeri gonadal kılıf hücrelerinin yeniden başlatılmasını (matürasyon) ve kasılmasını teşvik eder.Büyük sperm sitoskelet proteininin (MSP) oosit olgunlaşması ve kılıf büzülmesi için iki parçalı bir sinyal olduğunu gösteriyoruz.MSP ayrıca sperm hareketinde de işlev görür, aktin ile benzer bir rol oynar.Bu nedenle, evrim sırasında MSP, üreme için hücre dışı sinyalizasyon ve hücre içi sitoskelet fonksiyonları kazanmıştır.MSP benzeri etki alanlarına sahip proteinler bitkilerde, mantarlarda ve diğer hayvanlarda bulunur, bu da ilgili sinyalleme işlevlerinin diğer filolarda var olabileceğini düşündürmektedir.


Çocukların ve ergenlerin ruh sağlığı ihtiyaçlarına ilişkin OBJEKTİF Politika tartışmaları, gençler arasında ruh sağlığı hizmetlerinin kullanılmamasını vurgulamaktadır, ancak çok az ulusal tahmin mevcuttur.Yazarlar üç ulusal veri setini kullanırlar ve bu tür tahminleri sağlamak için karşılanmamış ihtiyaçtaki etnik eşitsizlikleri (zihin sağlığı değerlendirmesine ihtiyaç duyulduğu ancak 1 yıllık bir süre içinde herhangi bir hizmet kullanmadığı olarak tanımlanır) incelerler.YÖNTEM Yazarlar, 1996-1998 yıllarında yapılan üç ulusal temsili hane içi ankette ikincil veri analizleri yaptılar: Ulusal Sağlık Görüşme Anketi, Amerikan Ailelerinin Ulusal Anketi ve Topluluk Takip Anketi.Çocuklar ve ergenler tarafından 3-17 yaş arasındaki ruh sağlığı hizmeti kullanım oranlarını ve etnik köken ve sigorta statüsüne göre farklılıkları belirlediler.Ruh sağlığı hizmetlerine ihtiyaç duyan çocuklar arasında, ruh sağlığı sorunlarının bir uyarıcısı (Çocuk Davranış Kontrol Listesi'nden seçilen öğeler) tarafından tanımlanan, etnik köken ve sigorta durumu ile karşılanmayan ihtiyaçların ilişkisini incelediler.SONUÇLAR 12 aylık bir dönemde, 3-5 yaş arası çocukların %2-3'ü ve 6-17 yaş arası çocukların ve ergenlerin %6-9'u ruh sağlığı hizmetlerini kullandı.Akıl sağlığı hizmetlerine ihtiyaç duyulduğu tanımlanan 6-17 yaş arası çocuk ve ergenlerin yaklaşık %80'i ruh sağlığı hizmeti almamıştır.Diğer faktörleri kontrol eden yazarlar, Latino'da karşılanmamış ihtiyaç oranının beyaz çocuklardan daha fazla olduğunu ve sigortasız çocukların kamu sigortalı çocuklardan daha fazla olduğunu belirledi.Bu bulgular, zihinsel sağlık değerlendirmesine ihtiyaç duyan çocukların çoğunun hizmet almadığını ve Latinlerin ve sigortasızların özellikle diğer çocuklara göre karşılanmamış ihtiyaç oranlarının yüksek olduğunu ortaya koymaktadır.Ruh sağlığı hizmetlerinin kullanım oranları okul öncesi çocuklar arasında son derece düşüktür.Belirli gruplarda yüksek oranda karşılanmamış ihtiyacın nedenlerini açıklayan araştırmalar, politika ve klinik programları bilgilendirmeye yardımcı olabilir.


AMAÇ Bu makale, HIV'in önlenmesine yönelik psikoloji ve davranışsal ekonomik yaklaşımları gözden geçirir ve bu yaklaşımların HIV risk davranışını azaltmak için koşullu ekonomik teşvik (CEI) programlarında entegrasyonunu ve uygulanmasını inceler.YÖNTEMLER HIV önleme yaklaşımlarının tarihini tartışıyor, psikolojik teorilerin önemli anlayışlarını ve sınırlamalarını vurguluyoruz.HIV önleme ile ilgili davranışsal ekonominin teorik ilkelerine genel bir bakış sunarız ve geleneksel psikolojik teorilerin ve davranışsal ekonominin HIV önleme için yeni yaklaşımlarla nasıl birleştirilebileceğinin açıklayıcı bir örneği olarak CEI'leri kullanırız.SONUÇLAR Davranışsal ekonomik müdahaleler, riskli kararların müdahaleye elverişli olduğu koşullar hakkında benzersiz teorik anlayışlar getirerek HIV riskini azaltmak için psikolojik çerçeveleri tamamlayabilir.Açıklayıcı CEI programlarından elde edilen bulgular, ekonomik müdahalelerin HIV ve cinsel yolla bulaşan enfeksiyon (STI) prevalansı, HIV testi, HIV ilaca bağlılık ve ilaç kullanımı üzerindeki karışık ama genel olarak umut verici etkilerini göstermektedir.CONCLUUSIONS CEI programları, HIV önleme ve davranışsal risk azaltma için psikolojik müdahaleleri tamamlayabilir.Program etkinliğini en üst düzeye çıkarmak için, CEI programları, müdahale uygulanabilirliğini ve başarısını belirleyebilecek bağlamsal ve nüfusa özgü faktörlere göre tasarlanmalıdır.


Kök hücre biyolojisinin meme kanseri araştırmalarına uygulanması, normal ve malign kök hücrelerin tanımlanması ve izolasyonu için basit yöntemlerin bulunmamasıyla sınırlı kalmıştır.İn vitro ve in vivo deneysel sistemler kullanarak, artmış aldehit dehidrojenaz aktivitesi (ALDH) olan normal ve kanserli insan mammary epitel hücrelerinin kök / progenitör özelliklere sahip olduğunu gösteriyoruz.Bu hücreler, bir ksenotransplant modelinde en geniş soy farklılaşma potansiyeline ve en büyük büyüme kapasitesine sahip normal meme epitelinin alt popülasyonunu içerir.Meme karsinomlarında, yüksek ALDH aktivitesi, kendi kendini yenileyebilen ve ebeveyn tümörün heterojenliğini tekrarlayan tümörler üreten tümörojenik hücre fraksiyonunu tanımlar.Bir dizi 577 meme karsinomunda, immünostaining tarafından tespit edilen ALDH1'in ekspresyonu kötü prognoz ile ilişkiliydi.Bu bulgular, normal ve malign meme kök hücrelerinin çalışması için önemli bir yeni araç sunar ve kök hücre kavramlarının klinik uygulamasını kolaylaştırır.


Reseptör olmayan protein tirozin kinaz Src, pankreas adenokarsinomlarının %70'inde aşırı eksprese edilir.Burada, ortopik bir modelde pankreas tümör hücrelerinin insidansı, büyümesi ve metastazı üzerine Src'nin moleküler ve farmakolojik olarak aşağı düzenlenmesinin etkisini anlatıyoruz.L3.6pl insan pankreas tümör hücrelerindeki Src ekspresyonu, küçük müdahale eden RNA'yı (siRNA) c-src'ye kodlayan bir plazmidin kararlı ekspresyonu ile azaltıldı.Kararlı siRNA klonlarında, Src ifadesi% 80 oranında azaltıldı, ilgili kinazların ifadesinde herhangi bir değişiklik olmadı c-Evet ve c-Lyn ve proliferasyon oranları tüm klonlarda benzerdi.Akt ve p44/42 Erk mitogen ile aktive olmuş protein kinazının fosforilasyonu ve kültür süpernatanlarında VEGF ve IL-8 üretimi de azaltılmıştır (P  0.005).Değişen hücre sayılarının çıplak farelere ortopik implantasyonunda tümör insidansı değişmemiştir; ancak siRNA klonlarında büyük tümörler gelişmemiştir ve metastaz insidansı önemli ölçüde azalmıştır, bu da c-Src aktivitesinin tümör ilerlemesi için kritik olduğunu düşündürmektedir.Bu olasılığı daha da incelemek için, yerleşik vahşi tip tümörleri taşıyan hayvanlar, Src / Abl-seçici inhibitörü BMS-354825 (dasatinib) ile tedavi edildi.Tümör boyutu azalmış ve tedavi edilen farelerde metastaz insidansı kontrollere kıyasla önemli ölçüde azalmıştır.Bu sonuçlar, Src aktivasyonunun bu modelde pankreas tümörünün ilerlemesine katkıda bulunduğunu ve Src'yi hedeflenen tedavi için bir aday olarak sunduğunu göstermektedir.


Eikosapentaenoik asit (EPA) birçok inflamatuar bozuklukta yararlı etkilere sahiptir.Bu çalışmada, diyet EPA, fare periton boşluğunda -3 epoksijenasyon ile 17,18-epoksieikosatetraenoik aside (17,18-EpETE) dönüştürüldü.Mediator lipitomics, 17,18-EpETE'nin bir dizi yeni oksijenli metabolitini ortaya çıkardı ve 12-hidroksi-17,18-epoksieikosatetraenoik asit (12-OH-17,18-EpETE), murine zimosan kaynaklı peritonitte nötrofil infiltrasyonunu sınırlayarak güçlü bir anti-enflamatuar etki gösterdi.12-OH-17,18-EpETE inhibe lökotrien B4 indüklenen nötrofil kemotaksisi ve düşük nanomolar aralığında in vitro polarizasyon (EC50 0.6 nM).İki doğal izomerin komple yapıları, kimyasal olarak sentezlenmiş stereoizomerler kullanılarak 12S-OH-17R, 18S-EpETE ve 12S-OH-17S, 18R-EpETE olarak atandı.Bu doğal izomerler güçlü anti-inflamatuar etki gösterirken, doğal olmayan stereoizomerler esasen aktiviteden yoksundu.Bu sonuçlar, diyet EPA'dan elde edilen 17,18-EpETE'nin, endojen bir anti-inflamatuar metabolik yol oluşturabilecek güçlü bir biyoaktif metabolit 12-OH-17,18-EpETE'ye dönüştürüldüğünü göstermektedir.


2 inbred fare suşları, C57BL ve VM ve onların F1 haçı için intracerebral inokula olarak beş tür scrapie ajanı kullanılmıştır.Beynin belirli bölgelerinde vakuolasyon derecesi ve bu hasarın "lezyon profili" olarak temsil edilen 9 bölgede göreceli dağılımı her ajan için farklıydı.5 kazıyıcı ajandan herhangi biri, sadece bu histolojik parametrelere dayanarak, her iki fare türünü de kullanarak çok yüksek bir güvenilirlik derecesine sahip diğerlerinden ayırt edilebilir.Lezyon profili, C57BL farelerde 6'dan fazla büyüklük sırası arasında değişen ME7 ajanı dozları kullanılarak, ajanın dozundan etkilenmedi.Farenin genotipi, genel vakuolasyon derecesi ve lezyon profilinin şekli üzerinde belirgin bir etkiye sahipti: bu etkiler bazı ajanlarla diğerlerinden daha derindi.Beynin belirli bölgelerinde, kullanılan ajanın türüne bağlı olarak, (C57BL  VM) F1 haçının, ebeveyn genotipinden önemli ölçüde daha fazla veya önemli ölçüde daha az vakuolasyona sahip olduğu bulunmuştur.Lezyon profilinin genetik kontrolü, bu verilerdeki daha ayrıntılı analizler için çok karmaşık bulunmuştur.


Cyclin A2 siklin bağımlı kinazları Cdk1 ve Cdk2 aktive eder ve S fazından erken mitoza kadar yüksek seviyelerde ifade edilir.Siklin A2'yi yükseltemeyen mutant farelerin kromozomal olarak dengesiz ve tümör eğilimli olduğunu bulduk.Kromozomal dengesizliğin altında, S fazındaki miyotik rekombinasyonun 11 (Mre11) nükleazının yukarı düzenlenmesinin başarısız olması, bu da durmalı replikasyon çatallarının bozulmuş çözünürlüğüne, çift iplikçikli DNA kırıklarının yetersiz onarımına ve kardeş kromozomların uygunsuz ayrışmasına yol açar.Beklenmedik bir şekilde, siklin A2, çoklu yükleme ve çeviriye aracılık etmek için Mre11 transkriptlerini seçici ve doğrudan bağlayan bir C-terminal RNA bağlanma alanı aracılığıyla Mre11 bolluğunu kontrol etti.Bu veriler, siklin A2'yi, çok yönlü kinaz bağımlı fonksiyonları, kinaz bağımlı, RNA bağlayıcı-bağımlı bir rolle birleştirerek ortak replikasyon hatalarının yeterli onarımını sağlayan mekanistik olarak farklı bir DNA replikasyon düzenleyicisi olarak ortaya koymaktadır.


Aşı kapsamı seviyelerini tahmin etmek için, her biri 7 çocuktan 30 kümede 210 çocuğun rastgele seçilmesine dayanan basitleştirilmiş bir küme örnekleme yöntemi kullanıyor.Bu makale, bu yöntemin sonuçlarını gerçek ve bilgisayar simülasyonlu anketlerde analiz eder.25 ülkede yapılan 60 gerçek anketten elde edilen sonuçlar, immünizasyon kapsamının toplam 446 örnek tahmini için analiz için mevcuttu.Örneklem sonuçlarının %83'ü + veya -% 10 içinde% 95 güven sınırına sahipti ve anketlerin hiçbiri% 95 güven sınırına + veya -% 13'ü aşmadı.Buna ek olarak, bilgisayar simülasyonu amacıyla %10-99 arasında değişen aşılama kapsamı oranlarına sahip 12 varsayımsal nüfus katmanı kuruldu ve her bir tabakanın çeşitli oranlarını onlara tahsis ederek 10 varsayımsal topluluk kuruldu.Bu simüle edilmiş anketler aynı zamanda EPI yönteminin geçerliliğini de destekledi: sonuçların% 95'inden fazlası, gerçek nüfus ortalamasından + veya -% 10'dan daha azdı.Bu yöntemin kesinliği, hem gerçek hem de simüle edilmiş anketlerin sonuçlarından tahmin edildiği gibi, EPI'nin gereksinimleri için tatmin edici olarak kabul edilir.Gerçek anketler arasında, örnekteki immünizasyon kapsamı %45-54 iken, güven limitleri + veya -%10'u aşan sonuçların oranı en büyüktü (50%).


BACKGROUND Çalışmaları, kadınların erkeklerden daha fazla sağlık hizmeti kullandığını göstermiştir.Bu hizmetlerin kullanımı ve maliyetlerindeki cinsiyet farklılıklarını araştırmak için hasta sosyodemografikleri ve sağlık durumu gibi önemli bağımsız değişkenleri kullandık.YÖNTEMLER Yeni yetişkin hastalar (N = 509) bir üniversite tıp merkezinde rasgele olarak birinci basamak hekimlerine atandı.Sağlık hizmetleri ve ilgili ücretlerin kullanımı 1 yıl boyunca izlendi.Kendi kendine bildirilen sağlık durumu, Tıbbi Sonuçlar Çalışması Kısa Formu-36 (SF-36) kullanılarak ölçüldü.İstatistik analizlerinde sağlık durumu, sosyodemografik bilgi ve birinci basamak hekim uzmanlığını kontrol ettik.SONUÇLAR Kadınlar, kendi kendine bildirilen sağlık durumunu önemli ölçüde azalttı ve ortalama eğitim ve gelirleri erkeklerden daha düşüktü.Kadınlar, birincil bakım kliniklerine ve teşhis hizmetlerine erkeklerden önemli ölçüde daha yüksek ortalama ziyaret sayısına sahipti.Birincil bakım, özel bakım, acil tedavi, teşhis hizmetleri ve yıllık toplam ücretler için ortalama ücretler kadınlar için erkeklerden önemli ölçüde daha yüksekti; Bununla birlikte, ortalama hastaneye yatış veya hastane ücretleri için herhangi bir fark yoktu.Sağlık durumu, sosyodemografik ve klinik atamalarını kontrol ettikten sonra, kadınlar hala hastaneye yatışlar hariç tüm ücret kategorileri için daha yüksek tıbbi ücretlere sahipti.KONCLUSIONS Kadınlar, erkeklere göre daha yüksek tıbbi bakım hizmeti kullanımı ve daha yüksek ilişkili ücretlere sahiptir.Bu farklılıkların uygunluğu belirlenmese de, bu bulguların sağlık hizmetleri için etkileri vardır.


Rekombinant insan tümör nekroz faktörü (rH-TNF), doğrudan antitümör özelliklerine sahip bir sitokindir.Bir faz I denemesinde 24 saat boyunca sürekli olarak rH-TNF'yi aşıladık.50 hastaya toplam 115 terapi kursu verdik.Dozlar 4,5 ila 645 mikrogram rH-TNF/m2 arasında değişmektedir.Ateş, titreme, yorgunluk ve hipotansiyon da dahil olmak üzere sistemik toksisite, verilen rH-TNF dozu ile artmıştır.454 mikrogram / m2'den daha büyük dozlar sıklıkla şiddetli uyuşukluğa ve yorgunluğa neden oldu, bu da tedavinin tamamlanmasında hastanın hastaneden atılmasını engelledi.Doz sınırlayıcı toksisite hipotansiyondu ve en yüksek iki doz seviyesinde tedavi edilen beş hasta dopamin tedavisi gerektiriyordu.Diğer organa özgü toksisite mütevazıydı ve 48 saat sonra kendiliğinden çözüldü.24 saatlik rH-TNF infüzyonları serum kolesterolü ve yüksek yoğunluklu lipoprotein seviyelerinde önemli düşüşlerle ilişkiliydi.Enzim bağlantılı immünosorbent tahlili kullanan farmakokinetik çalışmalar, 90-900 pg / mL'lik pik plazma rH-TNF seviyelerini göstermiştir.Sürekli rH-TNF infüzyonuna rağmen, sabit durum seviyesi elde edilmedi.24 saatlik sürekli infüzyon olarak rH-TNF için önerilen faz II dozu 545 mikrogram / m2'dir.


Üçüncü Ulusal Sağlık ve Beslenme Muayene Anketi'nde (NHANES III) çift enerjili X-ışını absorptiometrisi (DXA) kullanılarak elde edilen 20-99 yaş arasındaki ABD yetişkinlerinin kalça taramaları yapısal bir analiz programı ile analiz edildi.Program, kemik mineral yoğunluğunu (BMD) ölçmek için proksimal femur boyunca belirli yerlerde dar (3 mm genişliğinde) bölgelerin yanı sıra kesitsel alanlar (CSA'lar), kesitsel atalet momentleri (CSMI), bölüm moduli, subperiosteal genişlikler ve tahmini ortalama kortikal kalınlığı analiz eder.Ölçümler burada, proksimal şaft boyunca 2 cm distalden daha az trokantere kadar bir kortikal bölge ve femoral boynun en dar noktası boyunca karışık bir kortikal / trabeküler bölge için 2,719 erkek ve 2,904 kadından oluşan İspanyol olmayan beyaz bir alt grupta bildirilmektedir.BMD ve bölüm modülündeki görünür yaş eğilimleri, vücut ağırlığı için düzeltmeden sonra her iki bölge için de seks yoluyla incelenmiştir.BMD'nin dar boyundaki yaşla birlikte azalması Hologic boyun bölgesinde görülene benzerdi; Mildeki BMD de daha yavaş bir oranda olsa da azaldı.Bölüm modülü için farklı bir desen görüldü; Dahası, bu desen cinsiyete bağlıydı.Özellikle, hem dar boyun hem de şaft bölgelerindeki bölüm modülü, kadınlarda beşinci on yıla kadar neredeyse sabit kalır ve daha sonra BMD'den daha yavaş bir oranda azalır.Erkeklerde, dar boyun bölümü modülü beşinci on yıla kadar mütevazı bir şekilde azaldı ve daha sonra neredeyse sabit kaldı, oysa şaft bölümü modülü beşinci on yıla kadar statikti ve daha sonra istikrarlı bir şekilde arttı.BMD ve bölüm modülü arasındaki uyumsuzluk için görünen mekanizma, hem cinsiyetlerde hem de her iki bölgede, meduller kemik kütlesinin net kaybını mekanik olarak dengeleme eğiliminde olan subperiosteal çapta doğrusal bir genişlemedir.Bu sonuçlar, kalçadaki kemik kütlesinin yaşlanma kaybının mutlaka azaltılmış mekanik güç anlamına gelmediğini göstermektedir.Yaşlılarda femoral boyun bölümü moduli, kadınlarda genç değerlerin ortalama %14'ünde ve erkeklerde %6'sındadır.


Kemik iliği kök hücreleri çeşitli hematopoietik soylara neden olur ve yetişkin yaşamı boyunca kanı yeniden çoğaltır.Miyeloid ve lenfoid soyların hücrelerini geliştiremeyen bir fare türünde, nakledilen yetişkin kemik iliği hücrelerinin beyne göç ettiğini ve nörona özgü antijenleri ifade eden hücrelere farklılaştığını gösteriyoruz.Bu bulgular, kemik iliği kaynaklı hücrelerin nörodejeneratif hastalıkları veya merkezi sinir sistemi hasarı olan hastalarda alternatif bir nöron kaynağı sağlama olasılığını artırmaktadır.


Son zamanlarda yayınlanan birkaç rapor, kolesterolün insan immün yetmezlik virüsü tip 1 (HIV-1) replikasyonunda önemli bir rol oynayabileceğini göstermektedir.HIV-1 enfeksiyonunun kolesterol biyosentezi üzerindeki etkilerini araştırdık ve mikroarraylar kullanarak alım yaptık.HIV-1, hem dönüştürülmüş T-hücre çizgilerinde hem de birincil CD4(+) T hücrelerinde kolesterol genlerinin gen ekspresyonunu arttırdı.Mikroarray verilerimizle uyumlu olarak, (14) C etiketli mevalonat ve asetat entegrasyonu HIV-1 ile enfekte hücrelerde artmıştır.Verilerimiz ayrıca, kolesterol biyosentezi ve alımındaki değişikliklerin yalnızca fonksiyonel Nef varlığında gözlemlendiğini ve artan kolesterol sentezinin, viriyon enfektifliğinin ve viral replikasyonun Nef aracılı geliştirilmesine katkıda bulunabileceğini göstermektedir.


Arka plan: LPA tek nükleotid polimorfizmlerinin (SNP'ler), apolipoprotein(a) izoformlarının ve lipoprotein(a) [Lp(a)] düzeylerinin farklı etnik gruplardaki büyük advers kardiyovasküler olaylarla (MACE) ilişkisi iyi bilinmemektedir.Yöntemler: LPA SNP'ler, apolipoprotein(a) izoformları, Lp(a) ve apolipoprotein B-100 (OxPL-apoB) düzeyleri üzerindeki oksitlenmiş fosfolipidler, Dallas Kalp Çalışması'na kayıtlı 1792 siyah, 1030 beyaz ve 597 Hispanik deneklerde ölçüldü.Medyan 9,5 yıllık takipten sonra MACE ile karşılıklı bağımlı ilişkileri ve muhtemel ilişkileri belirlendi.Bulgular: LPA SNP rs3798220 en çok Hispaniklerde (%42.38), rs10455872 beyazlarda (%14.27) ve rs9457951 siyahlarda (%32.92) yaygındı.Bu SNP'lerin her birinin büyük apolipoprotein (a) izoform büyüklüğü ile korelasyonu oldukça değişkendi ve etnik gruplar arasında farklı yönlerdeydi.Tüm kohortta, çok değişkenli ayarlı Cox regresyon analizi, sırasıyla Lp(a) ve OxPL-apoB'nin 4'ünün tehlike oranlarıyla (95% güven aralığı) 2.35 (1.503.69, P0.001) ve 1.89 (1.262.84, P=0.003) ile ilişkili olduğunu ortaya koydu.Büyük apolipoprotein (a) izoformunun ve bu modellere 3 LPA SNP'nin eklenmesi riski zayıflattı, ancak hem Lp (a) hem de OxPL-apoB için önem korundu.Belirli etnik gruplarda MACE'ye verilen zamanı değerlendiren Lp(a) pozitif bir tahminciydi ve büyük apolipoprotein(a) izoformunun büyüklüğü siyahlarda ters bir tahminciydi, büyük apolipoprotein(a) izoformunun boyutu beyazlarda ters bir tahminciydi ve OxPL-apoB Hispaniklerde pozitif bir tahminciydi.Sonuç: LPA SNP'lerin apolipoprotein(a) izoformları, Lp(a) ve OxPL-apoB düzeyleri ile prevalansı ve ilişkisi oldukça değişkendir ve etnik kökene özgüdür.MACE ile olan ilişki, LPA genetik belirteçlerinde önemli etnik farklılıklara rağmen, yüksek plazma Lp(a) veya OxPL-apoB seviyeleri ile en iyi şekilde açıklanmaktadır.


Sağlık uzmanları ve halk, yeni moleküler tarama testlerinin sağladığı bilgileri en iyi şekilde kullanmak için serviksin insan papillomavirüsü (HPV) enfeksiyonlarının doğal tarihini anlamalıdır.Nüfusa dayalı bir kohorta (Guanacaste, Kosta Rika) kaydolan 599 kadında tespit edilen 800 kanserojen HPV enfeksiyonunun sonuçlarını araştırdık.Bireysel enfeksiyonlar için, takiplerin ilk 30 ayı boyunca ardışık 6 aylık zaman dilimlerinde üç sonuç (viral açıklık, servikal intraepitelyal neoplazi derecesi 2 veya daha kötüsü [CIN2+] olmadan kalıcılık veya CIN2+ yeni tanısı ile kalıcılık) kümülatif oranları hesapladık.Servikal numuneler kanserojen HPV genotipleri için L1 dejenere-primer polimeraz zincir reaksiyonu yöntemi kullanılarak test edilmiştir.Enfeksiyonlar tipik olarak hızlı bir şekilde temizlenir, 12 ay boyunca% 67 (% 95 güven aralığı [CI] =% 63 ila% 70) temizlenir.Bununla birlikte, en az 12 ay devam eden enfeksiyonlar arasında, 30 aya kadar CIN2+ tanısı riski %21 idi (%95 CI = %15 ila %28).En az 12 ay devam eden HPV-16 enfeksiyonları ile 30 yaşından küçük kadınlar arasında CIN2+ tanısı riski en yüksekti (%53; %95 CI = %29 ila %76).Bu bulgular, tıbbi topluluğun yönetim stratejileri ve sağlık mesajlarında HPV'nin tek seferlik tespiti değil, servikal HPV enfeksiyonunun kalıcılığını vurgulaması gerektiğini göstermektedir.


AIMS Alkolün, Rusya'da 1990-94 döneminde ölüm oranlarındaki keskin artışın arkasında önemli bir faktör olduğuna inanılmaktadır.Bununla birlikte, standart alkol tüketimi vekilindeki artış, mortalitedeki tüm artışı açıklamak için yeterli görünmemektedir.Bu çalışma, ölüm oranlarındaki eğilimler ile kaydedilen alkol tüketimi arasındaki uyumsuzluğun, tüketim artışının hafife alınmasından kaynaklanıp kaynaklanmadığını araştırarak artan mortalitedeki alkol faktörünün rolünü araştırmak için yeni bir yaklaşım benimsemiştir.DESIGN VE ÖLÇÜMLER İlk olarak, 1959-89 dönemi için veriler kullanılarak erkek kaza oranı üzerindeki alkol etkisi tahmin edilmiştir.Daha sonra, 1990-98 dönemi için tahmini alkol etkisi ve gözlenen kaza ölüm oranı, bu dönemde alkol tüketimini geri çekmek için kullanıldı.Üçüncü olarak, geriye dönük alkol serisi, 1990-98 döneminde alkol zehirlenmesi mortalitesinde, cinayet oranında ve tüm nedenlere bağlı mortalitede yörüngeleri tahmin etmek için kullanılmıştır.FINDINGS 1990-98 döneminde standart alkol tüketimi proxy'sinden daha belirgin bir şekilde daha güçlü bir artış vardı.Gözlemlenen ölüm oranları ile standart alkol tüketimi proxy'sinden tahmin edilen oranlar arasında önemli bir boşluk vardı, oysa geriye dönük alkol proxy'sinden gelen tahminler hedefe çok daha yakındı.1990-94'teki Rus mortalitesindeki artışın büyük bir kısmı nüfus içmesindeki artıştan kaynaklanıyor gibi görünmektedir, ancak bu artış, alkol satışlarını, yasadışı alkol üretiminin tahminini ve alkol-pozitif şiddet ölümlerinin oranını birleştiren yaygın olarak kullanılan tüketim vekili tarafından büyük ölçüde hafife alınmaktadır.


Uyarıcı nörotransmitter glutamatın lateral hipotalamik (LH) enjeksiyonları veya onun uyarıcı amino asit (EAA) agonistleri, kainik asit (KA), D, L-alfa-amino-3-hidroksi-5-metil-izoxazol propiyonik asit (AMPA) veya N-metil-D-aspartik asit (NMDA), satiated sıçanlarda yoğun bir beslenme tepkisini hızla ortaya çıkarabilir.LH'nin bu etkinin gerçek lokusu olup olmadığını belirlemek için, bu bileşiklerin LH'ye enjekte edildiğinde beslenmeyi teşvik etme yeteneğini, bu bölgeyi parantezleyen sitelere enjekte edildiğinde karşılaştırdık.Yetişkin erkek sıçan gruplarındaki gıda alımı, glutamat (30-900 nmol), KA (0.1-1.0 nmol), AMPA (0.33-3.3 nmol), NMDA (0.33-33.3 nmol) veya araç enjeksiyonundan sonra, kronik olarak implante edilmiş rehber kanüller yoluyla yedi beyin bölgesinden birine yerleştirildikten sonra 1 saat ölçüldü.Bu siteler şunlardı: LH, LH'nin ön ve arka uçları, hemen LH'ye dorsal, amigdala sadece LH'ye yanal veya paraventriküler ve perifornikal alanlar LH'ye medial.Sonuçlar, dozlar ve agonistler arasında yeme-stimülatör etkilerinin LH'ye enjeksiyonlarla en büyük olduğunu göstermektedir.LH'de, 300 ila 900 nmol arasındaki glutamat, 1 saat içinde 5 g'a kadar doza bağlı bir yeme tepkisi ortaya çıkardı (P  0.01).Diğer agonistlerin her biri, 3.3 nmol veya daha az dozda, bu siteye enjeksiyonlarla en az 10 g'lık yeme tepkileri ortaya çıkardı.Diğer beyin bölgelerine yapılan enjeksiyonlar ya hiç yemek yemez ya da bazen daha küçük ve daha az tutarlı yeme tepkileri üretir.(ABSTRACT 250 SÖZLEŞMEDE DURDU)


BACKGROUND Kalsiyum takviyesinin, randomize çalışmalarda kolorektal adenomların tekrarlama riskini azalttığı gösterilmiştir.Bununla birlikte, aktif takviyenin kesilmesinden sonra bu koruyucu etkinin süresi bilinmemektedir.Yöntemler Kalsiyum Polip Önleme Çalışması'nda, daha önce kolorektal adenoma sahip 930 denek, Kasım 1988'den Nisan 1992'ye kadar rastgele 4 yıl boyunca plasebo veya 1200 mg elemental kalsiyum almak için atandı.Kalsiyum Takip Çalışması, randomize tedavinin bitiminden sonra ortalama 7 yıl boyunca adenom oluşumunu izleyen ve bu süre zarfında ilaç, vitamin ve takviyelerin kullanımına ilişkin bilgi toplayan çalışmanın gözlemsel bir aşamasıydı.Çalışma tedavisinin bitiminden sonra 597'si en az bir kolonoskopi uygulanan ve bu analize dahil edilen 822 denek için takip bilgileri elde ettik.Genelleştirilmiş doğrusal modeller, çalışma tedavisinin sona ermesinden sonraki ilk 5 yıl boyunca ve takip eden 5 yıl boyunca randomize kalsiyum tedavisinin adenom tekrarı riskine etkisi için göreceli riskleri (RRs) ve %95 güven aralıklarını (CIs) hesaplamak için kullanılmıştır.İstatistiksel testler iki taraflıydı.SONUÇLAR Randomize tedavi sona erdikten sonraki ilk 5 yıl boyunca, kalsiyum grubundaki denekler hala plasebo grubundakilere göre önemli ölçüde ve istatistiksel olarak daha düşük bir adenom riskine sahipti (%31.5'e karşı% 43.2); Ayarlanmış RR = 0.63,% 95 CI = 0.46 ila 0.87, P = .005) ve gelişmiş adenom riskinde daha küçük ve istatistiksel olarak anlamlı bir azalma (ayarlanmış RR = 0.85,% 95).Bununla birlikte, randomize tedavi, sonraki 5 yıl boyunca herhangi bir polip riski ile ilişkili değildi.Analiz, çalışmanın tedavi aşaması sona erdikten sonra herhangi bir kalsiyum takviyesinin kullanımını bildirmeyen deneklerle sınırlandırıldığında bulgular geniş ölçüde benzerdi.SONUÇ Kalsiyum takviyesinin kolorektal adenom nüks riski üzerindeki koruyucu etkisi, devam eden takviye yokluğunda bile aktif tedavinin kesilmesinden 5 yıl sonrasına kadar uzanır.


Akciğer salgılarındaki nötrofil serin proteazları (NSP'ler) tarafından kontrol edilmeyen proteoliz, kistik fibrozun (CF) bir özelliğidir.Aktif nötrofil elastaz, proteaz 3 ve CF sputumdaki katepsin G'nin kısmen eksojen proteaz inhibitörleri tarafından inhibisyona direndiğini gösterdik.Bu direnç, CF balgamında aktive edilen nötrofiller tarafından salgılanan nötrofil hücre dışı tuzaklara (NET'ler) ve yaşlılık ve ölü nötrofillerden salınan genomik DNA'ya bağlanmalarından kaynaklanıyor olabilir.CF balgamının DNase ile tedavisi, elastaz aktivitesini önemli ölçüde arttırır, bu da eksojen elastaz inhibitörleri tarafından stokiyometrik olarak inhibe edilebilir.Bununla birlikte, DNase tedavisi, proteaz 3 ve katepsin G'nin faaliyetlerini artırmaz ve farklı dağılımlarını ve / veya CF balgamında bağlanmalarını gösterir.Saflaştırılmış kan nötrofilleri, fırsatçı CF bakterileri Pseudomonas aeruginosa ve Staphylococcus aureus tarafından uyarıldığında NET'leri salgılar.Üç proteazın faaliyetleri bu koşullarda değişmedi, ancak daha sonra yapılan DNase tedavisi, her üç proteolitik aktivitede de dramatik bir artış sağladı.Kalsiyum iyonofor ile aktive edilen nötrofiller NET'leri salgılamadı, ancak faaliyetleri DNase tarafından değiştirilmeyen büyük miktarlarda aktif proteaz yayınladı.Netlerin, onları inhibisyondan koruyan ve hızla harekete geçirilebilir bir durumda tutan aktif proteazların rezervuarları olduğu sonucuna varıyoruz.Proteaz inhibitörlerinin etkilerini DNA düşürücü ajanlarla birleştirmek, NSP'lerin CF akciğer salgılarındaki zararlı proteolitik etkilerine karşı koyabilir.


Sefotaksimin (CTX) ve desacetil sefotaksimin (des-CTX) aktiviteleri hem tek başına hem de 173 anaerobik klinik izolata karşı kombinasyon halinde test edildi.60 Bacteroides fragilis izolatının %50'si için CTX'in MIC'si, agarda 47,4 mikrogram / ml ile karşılaştırıldığında, et suyunda 22,4 mikrogram / ml idi.Agardaki bu azalmış etkinlik, test edilen tüm türlerle görüldü ve ilacın bildirilen klinik etkinliği ile belirgin bir çatışma içinde.CTX ve des-CTX arasındaki sinerji, tüm Bacteroides spp'nin %60'ı dahil olmak üzere, izolatların %70 ila %100'ü ile gözlenmiştir.test edilmiştir.Duyarlılık, bir sinerji sisteminde, 32 mikrogram CTX ve ml başına 8 mikrogram des-CTX içeren bir et suyu-disk çözme yönteminde not edilenlerle iyi korelasyon gösterdi.Et suyu-disk yöntemi 16 mikrogram CTX ve ml başına 8 mikrogram des-CTX içerdiğinde korelasyon daha zayıftı.


İnsan papillomavirüsü (HPV) testine dayanan servikal kanser taraması, yüksek dereceli (grade 2 veya 3) servikal intraepitelyal neoplazinin tespit hassasiyetini arttırır, ancak bu kazancın aşırı tanıyı veya gelecekteki yüksek dereceli servikal epitel neoplazi veya servikal kansere karşı korumayı temsil edip etmediği bilinmemektedir.İsveç'te nüfus tabanlı bir tarama programında, 12.527 kadın 32 ila 38 yaş arası, HPV testi artı Papanicolaou (Pap) testi (müdahale grubu) veya tek başına bir Pap testine (kontrol grubu) sahip olmak için 1:1 oranında rastgele atanmıştır.Pozitif HPV testi ve normal Pap testi sonucu olan kadınlara en az 1 yıl sonra ikinci bir HPV testi önerildi ve aynı yüksek riskli HPV tipine sürekli olarak bulaştığı tespit edilenlere servikal biyopsi ile kolposkopi önerildi.Kontrol grubundaki rastgele seçilmiş kadınlarda biyopsi ile benzer sayıda çift kör Pap smear ve kolposcopies gerçekleştirildi.Kapsamlı kayıt verileri, kadınları 4.1 yıl boyunca takip etmek için kullanıldı.2. veya 3. derece servikal intraepitelyal neoplazi veya kayıtta ve daha sonraki tarama muayenelerinde tespit edilen kanserlerin göreceli oranları hesaplanmıştır.SONUÇLAR Kayıtta, 2 veya 3 servikal intraepitelyal neoplazi veya kanser lezyonlarına sahip olduğu tespit edilen müdahale grubundaki kadınların oranı, bu tür lezyonlara sahip olduğu tespit edilen kontrol grubundaki kadınların oranına göre %51 daha fazlaydı (95 güven aralığı [CI], 13 ila 102).Daha sonraki tarama muayenelerinde, müdahale grubundaki 2 veya 3 lezyon veya kansere sahip olduğu tespit edilen kadınların oranı %42 daha az (%95 CI, 4 ila 64) ve 3. derece lezyon veya kansere sahip olanların oranı %47 daha az (%95 CI, 2 ila 71) idi.Kalıcı HPV enfeksiyonu olan kadınlar, kolposkopi için sevk edildikten sonra 2. veya 3. derece lezyonlar veya kanser için yüksek risk altında kaldılar.Rahim ağzı kanseri için 30'lu yaşlarının ortalarındaki kadınları taramak için Pap testine bir HPV testi eklenmesi, daha sonraki tarama muayeneleriyle tespit edilen 2 veya 3 servikal intraepithelyal neoplazi veya kanser insidansını azaltır.(ClinicalTrials.gov numarası, NCT00479375 [ClinicalTrials.gov].).


Frontal lob, beynin en büyük lobudur ve bu nedenle yaygın olarak inme ile ilişkilidir.Dahası, neredeyse beş vuruştan biri prerolandik bölgelerle sınırlıdır.Bu yüksek anatomik katılım sıklığı, inmede klinik frontal disfonksiyonun belirgin nadirliği ile keskin bir tezat içindedir.Frontal davranışsal sendromların inmeli hastalarda beyin tümörü gibi diğer hastalıkları olan hastalara kıyasla oldukça nadir olarak rapor edildiği dikkat çekicidir.Bu gerçek paradoksaldır, çünkü akut bir sürecin (stroke) daha kronik bir hastalıktan (tümör) daha fazla klinik işlev bozukluğu vermesi beklenir.Bir hacim etkisi bu fenomene yol açan ana faktör olabilir.Frontal vuruşların bir başka ilginç yönü, sözde 'sessiz' vuruşların katkısıdır, bunun tekrarı yine de entelektüel düşüşe ve daha spesifik nörolojik işlev bozukluğu ile başka bir vuruştan iyileşmeye yol açabilir.Bu hastalığın odak yapısı ve klinik-topografik sınıflandırma korelasyonları için büyük fırsat nedeniyle inmenin frontal lob disfonksiyonunun anlaşılmasına katkısı önemlidir.Frontal lob lezyonlarının klinik-topografik sınıflandırmasını geliştirmeye yönelik ilk modern girişimlerden biri, üç ana frontal lob sendromu türünü (premotor sendromu, prefrontal sendrom, medial-frontal sendrom) tanımlamaya çalışan Luria okulundan geldi.MRI kullanan son anatomik korelasyonlar bu sınıflandırmayı geliştirmeyi mümkün kılar.Altı ana klinik-anatomik frontal inme sendromunu göz önünde bulundurmanızı öneririz: (1) prefrontal; (2) premotor; (3) üstün medial; (4) orbital-medial; (5) bazal önbeyin; (6) beyaz madde.Son olarak, başka bir büyüleyici konu, frontal korteksi veya beyaz maddeyi koruyan inme nedeniyle frontal lob semptomatolojisi ile ilgilidir.Bu, esas olarak üç durumda ortaya çıkar: lenticulo-kapsular inme, kaudat inme ve talamik inme.Kan akışını veya metabolizma ölçümlerini kullanan çalışmalar, diyasisin (uzak bir lezyondan kaynaklanan frontal lob disfonksiyonu) rol oynayabileceğini düşündürmektedir.Bunun, statik frontal lob deaktivasyonundan ziyade karmaşık devrelerin dinamik olarak kesilmesiyle ilişkili olduğuna inanıyoruz.


Sitozin arabinozid (ara-C) lösemi tedavisinde yaygın olarak kullanılır ve önemli toksiklikler gösterir.Bir HMG-CoA redüktaz inhibitörü olan Lovastatin, hiperkolesterolemiyi tedavi etmek için yaygın olarak kullanılır.Lovastatinin ara-C'nin aktivitesini artırıp artıramayacağını belirlemek için, insan eritroleukemi K562 hücre hattı ve ara-C dirençli ARAC8D hücre hattındaki etkilerini inceledik.İki ilaç arasında sinerjik bir etkileşim bulundu.Etkileşimin RAS düzeyinde gerçekleşmediğini, ancak lovastatinin MAPK aktivitesinin düşürülmesi ve ara-C kaynaklı MAPK aktivasyonunun önlenmesini etkileyebileceğini gösterdik.Bu çalışmalar, lösemi tedavisinde uygulanabilecek lovastatin ve ara-C arasında potansiyel olarak yararlı bir etkileşimin ilk tanımını temsil etmektedir.