AMAÇ Epidemiyoloji, sağlıkla ilgili yaşam kalitesi (HRQoL) ve aşırı yeme bozukluğunun (BED) ekonomik yükü hakkında sistematik bir inceleme yapmak.YÖNTEMLER Medline, Embase, PsycINFO, PsycMALES, Academic Search Complete, CINAHL Plus, Business Source Premier ve Cochrane Library kullanılarak İngilizce makalelerin sistematik bir literatür taraması yapılmıştır.Epidemiyoloji ile ilgili literatür araştırması 2009 ve 2013 yılları arasında yayınlanan çalışmalarla sınırlıydı.Maliyet verileri şişirildi ve 2012 ABD Doları satın alma gücü paritelerine dönüştürüldü.Dahil edilen tüm çalışmalar kalite açısından değerlendirildi.SONUÇLAR Kırk dokuz makale yer aldı.Epidemiyoloji ile ilgili veriler 31'de, 16'da HRQoL yükü ve 7 çalışmada ekonomik yük olarak bildirilmiştir.BED tanısı 46 çalışmada Ruhsal Bozuklukların Tanısal ve İstatistiksel El Kitabı (DSM-IV) kriterlerinin 4. Baskısı kullanılarak yapılmıştır.BED'nin yaşam boyu yaygınlığı genel popülasyonda (DSM-IV) 1.1-1.9% idi.BED, hem fiziksel hem de zihinsel sağlıkla ilgili HRQoL açısından önemli bir bozulma ile ilişkiliydi; Kısa Form 36 Fiziksel ve Zihinsel Bileşen Özeti, sırasıyla 31.1 ila 47.3 ve 32.0 ila 49.8 arasında değişen puanlar anlamına geliyordu.Yeme bozukluğu olmayan bireylerle karşılaştırıldığında, BED, artan sağlık hizmeti kullanımı ve maliyetleri ile ilişkiliydi.BED hastası başına yıllık doğrudan sağlık hizmetleri maliyetleri 2,372 $ ile 3,731 $ arasında değişiyordu.BED, HRQoL'u bozan ciddi bir yeme bozukluğudur ve artan sağlık kullanımı ve sağlık masrafları ile ilgilidir.Sınırlı literatür, özellikle YAT'ın uzun vadeli HRQoL ve ekonomik yükünü daha iyi anlamak için daha fazla araştırma yapılmasını garanti etmektedir.


Steroid hormonları, tiroid hormonları, retinoik asitler ve D vitamini, şu anda steroid / nükleer reseptörler olarak adlandırılan reseptörlerine bağlanır ve ligandlı reseptörler hücre içi veya intranükleer olarak translokasyon yapar ve gen transkripsiyonunu indüklemek veya bastırmak için kofaktörlerle büyük protein kompleksleri oluşturur.Bu nedenle, steroid/nükleer reseptörler ligand bağımlı transkripsiyon faktörleridir.Yeşil floresan proteininin (GFP) ve renk varyantlarının ortaya çıkmasıyla, birçok steroid / nükleer reseptörün hücre altı dağılımının daha önce düşünülenden çok daha dinamik olduğu, bazı reseptörlerin sitoplazma ve çekirdek arasında kaldığı bulunmuştur.Steroid / nükleer reseptörler, ligandsız dağılımlarına göre üç kategoriye ayrılabilir: öncelikle çekirdekte olanlar, sitoplazmada olanlar ve karışık sitoplazmik ve nükleer dağılımları olanlar.Bununla birlikte, tüm durumlarda, bir ligandın eklenmesi, reseptörlerin neredeyse tamamen nükleer translokasyonuna yol açar.Hormonal stimülasyon, homojen bir desenden heterojen nokta benzeri bir görüntüye intranükleer reseptör dağılımını indükler.Steroid / nükleer reseptörlere ligand bağlanması, çekirdekteki reseptör komplekslerinin yeniden dağılımını provoke etmek için kofaktörler de dahil olmak üzere birçok proteinin işe alınmasına yol açar.Bu odak organizasyonu, transkripsiyon için basit DNA bağlayıcı sitelerden daha karmaşık olaylar içerebilir.Protein aktiviteleri ve steroid/nükleer reseptörlerin etkileşimleri tek bir hücrede görüntülenebilir ve lokalize edilebilir.


Metastatik süreç, yaniUzak bölgelerde ikincil tümörleri tohumlamak için kanser hücrelerinin vücutta yayılması, kanser hücrelerinin birincil tümörden ayrılmasını ve göçmen ve invaziv yetenekler elde etmesini gerektirir.Epitelyal-mesenkimal geçiş (EMT) sürecinde, yapışkan repertuarlarını değiştirmenin yanı sıra, kanser hücreleri, aktin sitoskeletonunun dramatik bir şekilde yeniden düzenlenmesini ve invaziv büyüme için gerekli olan membran çıkıntılarının eş zamanlı oluşumunu içeren göçmen ve istilacı özellikler kazanmak için gelişim süreçlerini kullanır.Bu tür hücresel değişikliklerin altında yatan moleküler süreçler hala çok iyi anlaşılmamıştır ve lamellipodia, filopodia, invadopodia ve podozomlar da dahil olmak üzere çeşitli göçmen organelleri hala daha iyi bir fonksiyonel ve moleküler karakterizasyon gerektirir.Özellikle, göçmen membran çıkıntılarının oluşumunu ve EMT ve tümör metastazı sürecini bağlayan doğrudan deneysel kanıtlar hala eksiktir.Bu incelemede, bir tarafta EMT'nin altında yatan moleküler süreçlere ve oyunculara ve diğer tarafta invazif membran çıkıntılarının oluşumuna ilişkin yeni anlayışları özetledik.


Kanser kök hücrelerinin (tümör başlatıcı hücreler, TIC'ler) bir alt popülasyonunun birçok tümörün gelişiminden, ilerlemesinden ve tekrarından sorumlu olduğuna inanıldığı için, insan glioma TIC'lerinin epidermal büyüme faktörü reseptörüne (EGFR) kinaz inhibitörlerine (erlotinib ve gefitinib) ve etkileri için olası moleküler belirleyicilere in vitro duyarlılığını değerlendirdik.Yedi glioblastomadan (GBM 1-7) izole edilen ve nöral kök hücre izinli koşullar kullanılarak yetiştirilen hücreler in vivo tümörijeniklik, tümör kök hücre belirteçlerinin ekspresyonu (CD133, yuva) ve multilineage farklılaşma özellikleri için karakterize edildi ve bu kültürlerin TIC'lerde zenginleştiğini doğruladı.TIC kültürlerine artan erlotinib ve gefitinib konsantrasyonları ile meydan okundu ve hayatta kalmaları 1-4 gün sonra değerlendirildi.Çoğu durumda, GBM 2 her iki ilaca da tamamen duyarsız olmasına rağmen, zamana ve konsantrasyona bağlı bir hücre ölümü gözlendi ve GBM 7 sadece test edilen en yüksek konsantrasyonlara duyarlıydı.Bir radyoligand bağlayıcı testi kullanarak, tüm GBM TIC'lerin EGFR'yi ifade ettiğini gösteriyoruz.Erlotinib ve gefitinib, gözlemlenen antiproliferatif yanıttan bağımsız olarak tüm GBM'lerde EGFR ve ERK1/2 fosforilasyon/aktivasyonu inhibe etti.Bununla birlikte, bazal koşullar altında GBM 2, her iki ilaca tamamen duyarsız olan yüksek bir Akt fosforilasyonunu gösterirken, GBM 7, gefitinib'e tamamen duyarsızdı ve Akt inaktivasyonu, yalnızca test edilen en yüksek erlotinib konsantrasyonu için meydana geldi ve ilacın antiproliferatif etkileri ile kesin bir ilişki gösterdi.İlginç bir şekilde, GBM 2'de, fosfataz ve tensin homolog ekspresyonu önemli ölçüde azalmış, muhtemelen ilaçlara karşı duyarsızlığı hesaba katmıştır.Sonuç olarak, glioma TIC'ler anti-EGFR ilaçlara duyarlıdır, ancak fosfataz ve tensin homolog ekspresyonu ve akt inhibisyonu bu etki için gerekli görünmektedir.


Bu makale, taramanın etkinliğini araştırmak için Aralık 1963'te başlatılan ilk meme kanseri tarama çalışmasının bulgularını özetlemektedir.40-64 yaş arası kadınlar, Greater New York Sağlık Sigortası Planı'na (HIP) kaydolanlardan seçildi ve rastgele çalışma ve kontrol gruplarına atandı.Çalışma grubu kadınları tarama, ilk muayene ve üç yıllık yeniden inceleme için davet edildi.Tarama, film mamografisi (her memenin sefalokaudal ve lateral görünümleri) ve göğüslerin klinik muayenesinden oluşuyordu.Meme kanseri ve meme kanserinden kaynaklanan ölümler tedavi grubu (çalışma vs kontrol) ve giriş yaşı alt grubu tarafından incelendi.Girişten itibaren 18 yılın sonunda, çalışma grubunun, giriş sırasında 40-49 ve 50-59 yaşlarındaki kadınlar arasında kontrol grubuna göre yaklaşık% 25 daha düşük bir meme kanseri mortalitesi vardı.Bununla birlikte, büyük ölçüde 40-49 yaşındakiler arasındaki fark, bu kadınların 50. doğum günlerini geçirdikten sonra teşhis edilen meme kanseri ile alt grupta meydana geldi ve kırklı yaşlarındaki kadınları taramanın yararı tartışmalıdır.


K+ kanal alt birimi Kir5.1'i içsel olarak düzelten beyinde bol miktarda ifade edilir, ancak kesin dağılımı ve işlevi hala büyük ölçüde bilinmemektedir.Kir5.1, retinal glial Muller hücrelerinde Kir4.1 ile birlikte ifade edildiğinden, fare beynindeki Kir5.1 ve Kir4.1'in biyokimyasal ve immünolojik özelliklerini karşılaştırdık.İmmünopresipitasyon deneyleri, beynin Kir kanallarının en az iki alt kümesini, heteromerik Kir4.1/5.1 ve homomerik Kir4.1'i ifade ettiğini öne sürdü.Spesifik antikorları kullanarak immunobelleme, Kir4.1 ve Kir5.1 altbirimlerini içeren kanalların bölgeye özgü bir şekilde bir araya getirildiğini gösterdi.Heteromerik Kir4.1/5.1 neokortekste ve olfaktör ampulün glomerülünde tanımlanmıştır.Homomerik Kir4.1 hipokampus ve talamus ile sınırlıydı.Homomerik Kir5.1 tanımlanmadı.Kir4.1/5.1 ve Kir4.1 ifadesi sadece astrositlerde, özellikle pia mater ve kan damarlarına bakan membran bölgelerinde veya sinapsları çevreleyen süreçlerde ortaya çıktı.Hem Kir4.1/5.1 hem de Kir4.1, bu astrosit Kir kanallarının hücre altı hedeflemesinde yer alabilecek PDZ alan adı içeren sintrofinlerle ilişkili olabilir.Çünkü heteromerik Kir4.1/5.1 ve homomerik Kir4.1 farklı iyon kanal özelliklerine sahiptir (Tanemoto, M., Kittaka, N., Inanobe, A. ve Kurachi, Y.(2000) J. Physiol.(Lond.)525, 587-592 ve Tucker, S. J., Imbrici, P., Salvatore, L., D'Adamo, M. C. ve Pessia, M. (2000) J. Biol.Chem.275, 16404-16407), bu kanalların, bölgeye özgü bir şekilde beyin astrositlerinin K+ tamponlama eyleminde diferansiyel fizyolojik roller oynaması akla yatkındır.


Sistolik Hipertansiyonla Yaşayan Hastalarda Kombinasyon Tedavisiyle Kardiyovasküler Olaylardan Kaçınma (AKCOMPLISH) çalışması, benazepril artı amlodipin ile ilk antihipertansif tedavinin, kardiyovasküler morbidite ve morbiditeyi azaltmada benazepril artı hidroklorotiyazide göre daha üstün olduğunu göstermiştir.Bu ilaç kombinasyonlarının kronik böbrek hastalığının ilerlemesi üzerindeki etkilerini değerlendirdik.YÖNTEMLER ACCOMPLISH, beş ülkede (ABD, İsveç, Norveç, Danimarka ve Finlandiya) gerçekleştirilen çift kör, randomize bir denemeydi.Kardiyovasküler olaylar için yüksek risk altında olan 11 506 hasta, 1:1 oranında merkezi, telefon tabanlı etkileşimli bir ses yanıt sistemi ile günde bir kez amlodipin (5 mg; n=5744) veya benazepril (20 mg) artı hidroklorotiyazid (12.5 mg; n=5762) sözlü olarak atandı.İlaç dozları, hastaların önerilen kan basıncı hedeflerine ulaşmaları için zorla tedavi edildi.Önceden belirlenmiş bir uç nokta olan kronik böbrek hastalığının ilerlemesi, serum kreatinin konsantrasyonunun veya son aşama böbrek hastalığının iki katına çıkarılması olarak tanımlandı (tahmini glomerüler filtrasyon hızı 15 mL / dak/1.73 m(2) veya diyaliz ihtiyacı).Analiz, tedavi etme niyetiyle yapıldı (ITT).Bu deneme ClinicalTrials.gov, NCT00170950 numarasına kayıtlıdır.FINDINGS Deneme erken sona erdirildi (ortalama takip 2.9 yıl [SD 0.4]) Benazepril artı amlodipin üstün etkinliği nedeniyle benazepril artı hidroklorotiyazid ile karşılaştırıldığında.Çalışmanın tamamlanmasında, takip sonucu kaybedilen 143 (% 1) hasta için hayati durum bilinmiyordu (benazepril artı amlodipin, n=70; benazepril artı hidroklorotiyazid, n=73).Tüm randomize hastalar ITT analizine dahil edildi.Benazepril ve amlodipin grubunda kronik böbrek hastalığı ilerlemesinde 113 (% 2.0) olay, benazepril artı hidroklorotiyazid grubunda 215 (% 3.7) ile karşılaştırıldığında (HR 0.52, 0.41-0.65, p0.0001) vardı.Kronik böbrek hastalığı olan hastalarda en sık görülen yan etki periferik ödem idi (benazepril artı amlodipin, 561'in 189'u, %33.7; benazepril artı hidroklorotiyazid, 532'nin 85'i,%16.0).Kronik böbrek hastalığı olan hastalarda anjiyo-oedemi, benazepril artı amlodipin grubundan ziyade benazepril artı hidroklorotiyazid grubunda daha sık görülürdü.Kronik böbrek hastalığı olmayan hastalarda baş dönmesi, hipokalemi ve hipotansiyon, benazepril artı hidroklorotiyazid grubundan daha sık idi.INTERPRETATION Benazepril artı amlodipin ile ilk antihipertansif tedavi, nefropatinin ilerlemesini daha büyük ölçüde yavaşlattığı için benazepril artı hidroklorotiyazide tercih edilmelidir.Funding Novartis.


Egzersiz eğitiminin hasta tarafından bildirilen sağlık durumu üzerindeki etkilerine ilişkin önceki çalışmalardan elde edilen bulgular tutarsız olmuştur.OBEKTİF Kalp yetmezliği olan hastalar arasında egzersiz eğitiminin sağlık durumu üzerindeki etkilerini test etmek.DESIGN, SETTING, and Patients Multicenter, sol ventriküler ejeksiyon fraksiyonu %35 veya daha az olan kalp yetmezliği olan 2331 tıbbi olarak stabil ayaktan hasta arasında randomize kontrollü deneme.Hastalar Nisan 2003'ten Şubat 2007'ye kadar randomize edildi.INTERVENTIONS Alışılagelmiş bakım artı aerobik egzersiz eğitimi (n = 1172), 36 denetimli seanstan ve ardından ev tabanlı eğitimden oluşur, tek başına normal bakım (n = 1159).Randomizasyon, tüm modellerde bir kovaryate olan kalp yetmezliği etiyolojisi ile tabakalandırılmıştır.ANA OUTCOME ÖLÇÜLERİ Kansas City Kardiyomiyopati Anketi (KCCQ) genel özet ölçeği ve anahatta anahtar alt ölçekler, 12 ay boyunca her 3 ayda bir ve her yıl 4 yıla kadar.KCCQ, daha iyi sağlık durumuna karşılık gelen daha yüksek puanlarla 0'dan 100'e kadar puanlanır.Tedavi grubu etkileri, tedavi niyeti ilkesine göre doğrusal karışık modeller kullanılarak tahmin edildi.SONUÇLAR Medyan takip süresi 2,5 yıldı.3 ayda, normal bakım artı egzersiz eğitimi, KCCQ genel özet skorunda (ortalama, 5.21; %95 güven aralığı, 4.42 ila 6.00) sadece normal bakımla karşılaştırıldığında daha fazla iyileşmeye yol açtı (3.28; %95 güven aralığı, 2.48 ila 4.09).Egzersiz eğitim grubunda ek 1,93 puanlık artış (95% güven aralığı, 0,84 ila 3,01) istatistiksel olarak anlamlıydı (P  .001).3 ay sonra, her iki grup için KCCQ skorunda daha fazla önemli değişiklik olmadı (P eğimler arasındaki fark için P = .85), bu da egzersiz grubu için genel olarak sürekli, daha büyük bir iyileşme ile sonuçlandı (P  .001).Sonuçlar KCCQ alt ölçeklerinde benzerdi ve alt grup etkileşimleri tespit edilmedi.KONCLUSIONS Egzersiz eğitimi, eğitimsiz olağan bakımla karşılaştırıldığında, kendi kendine bildirilen sağlık durumunda mütevazı ama istatistiksel olarak önemli iyileştirmeler yaptı.İyileştirmeler erken gerçekleşti ve zamanla devam etti.TRIAL REGISTRATION clinicaltrials.gov Tanımlayıcı: NCT00047437.


Komplike olmayan sıtma (n=34) ile hastaneye yatırılan yetişkin Tayland hastalarından izole edilen Plasmodium falciparum parazitlerinin çarpma oranları ve invazifliği, şiddetli sıtma (n=42) hastalarından olanlarla karşılaştırıldı.Şiddetli sıtma ve konak etkileri için kontrolü simüle etmek için, in vitro kültürler% 1 parazitiye ayarlandı ve aynı kırmızı kan hücresi donörü kullanıldı.P. falciparum şiddetli sıtmalı kişilerden izole edilenler, in vitroda komplikasyonsuz sıtmadan (ortalama [95% güven aralığı], 8.3 [7]) 3 kat daha yüksek olan ilk döngü çarpma oranlarına sahipti.1-10.5] vs. 2.8 [1.7-3.9]; P=.001).Şiddetli sıtmaya neden olan parazitler sınırsız kırmızı kan hücresi istilası sergilerken, komplikasyonsuz sıtmadan olanlar kırmızı kan hücrelerinin 40'ı (%31-53) geometrik bir ortalama ile sınırlandırıldı.Şiddetli sıtmaya neden olan P. falciparum parazitleri daha az seçiciydi ve yüksek parazitlilerde karmaşık olmayan sıtmaya neden olanlardan daha fazla çoğaldı.


DNA hasarı yanıtı (DDR), genom bütünlüğünü korumak için kritik öneme sahip karmaşık bir düzenleyici ağdır.Posttranslasyonel modifikasyonlar, sinyal akışının sıkı spatiyotemporal kontrolünü sağlamak için yaygın olarak kullanılır, ancak DDR'nin ortam oksijen gerilimindeki değişiklikler gibi çevresel ipuçlarına nasıl tepki verdiği iyi anlaşılmamıştır.ATR/CHK1 sinyal yolunun önemli bir bileşeni olan Caenorhabditis elegans biyolojik saat proteini CLK-2'nin (HCLK2) insan homologunun, prolil hidroksilaz etki alanı proteini 3 (PHD3) ile ilişkili ve hidroksilatize olduğunu bulduk.HCLK2 hidroksilasyon, ATR ile etkileşimi ve daha sonra ATR/CHK1/p53 aktivasyonu için gerekliydi.Pan-hidroksilaz inhibitörü dimetiloksaloilglisin (DMOG) veya hipoksi yoluyla PHD3'ü inhibe etmek, ATR / CHK1 / p53 yolunun aktivasyonunu engelledi ve DNA hasarının neden olduğu apoptozu azalttı.Bu gözlemlerle tutarlı olarak, PHD3'ten yoksun farelerin iyonlaştırıcı radyasyonun etkilerine karşı dirençli olduğunu ve genomik bütünlüğün biyobelirteci olan timik apoptozu azalttığını gördük.HCLK2'nin PHD3'ün bir substratı olarak tanımlanması, hipoksinin DDR'yi inhibe ettiği mekanizmayı ortaya koyuyor, HCLK2'nin hidroksilasyonunun ATR / CHK1 / p53 yolunu düzenlemek için potansiyel bir terapötik hedef olduğunu öne sürüyor.


OBJEKTİF Amacımız, yoğun bakım ünitesi personellik modelinin talep üzerine varlıktan zorunlu 24 saat kurum içi kritik bakım uzmanı varlığına değiştirilmesinin maliyet etkilerini değerlendirmekti.DESIGN Tıbbi yoğun bakım birimimize 1 yıl önce ve değişimden sonra 1 yıl önce başvuran hastaların prospektif olarak değerlendirilen kohortları arasında bir post-post karşılaştırması yapılmıştır.Verilerimiz Akut Fizyoloji ve Kronik Sağlık Değerlendirmesi III dörtlüsü ve bir hastanın gündüz veya gece hastaneye yatırılıp yatırılmadığı ile tabakalandırılmıştır.Maliyetler, log-link ve -dağıtılmış hatalarla genelleştirilmiş bir doğrusal model kullanılarak modellendi.Ortabatı'da büyük bir akademik merkez kurmak.1 Ocak 2005 tarihinde veya sonrasında yetişkin tıbbi yoğun bakım ünitesine kabul edilen ve 31 Aralık 2006 tarihinde veya öncesinde taburcu edilen tüm hastalar.Her iki personel modelinde de bakım gören hastalar hariç tutuldu.INTERVENTION Yoğun bakım ünitesi personel modelinde talep üzerine varlıktan zorunlu 24 saat kurum içi kritik bakım uzman varlığına geçiş.ÖLÇÜMLER VE ANA SONUÇLAR Yoğun bakım ünitesinin kabul edildiği günden hastane taburcu edildiği güne kadar her hasta için toplam hastaneye yatış tahmini hesaplanmıştır.En yüksek Akut Fizyoloji ve Kronik Sağlık Değerlendirmesi III dörtlüsü olan gece saatlerinde (7 pm - 7 am) kabul edilen hastalar için pre döneme göre düzeltilmiş ortalama toplam maliyet tahminleri, post dönemde %61 daha düşüktü.Diğer şiddet seviyelerinde belirgin bir farklılık görülmedi.Ayarlanmamış yoğun bakım ünitesinin kalış süresi, yoğun bakım ünitesinin kalış süresinde herhangi bir değişiklik olmadan, önceki döneme göre (3,5 vs. 4.8) post döneminde düştü.24 saat yoğun bakım ünitesi yoğun bakım personelinin, geceleri kabul edilen en hasta hastalar için kalış sürelerini ve maliyet tahminlerini azalttığını görüyoruz.Böyle bir personel modelinin tanıtılmasının maliyetleri, daha küçük yoğun bakım ünitelerinde, özellikle de daha düşük sağlıklı hastalar için ağırlıklı olarak bakım yapan bu tür hastalar için üretilen potansiyel toplam tasarruflara karşı tartılmalıdır.


Amaç: Mikrositik hipokromik anemili kişilerde  -gen, s-gen ve hemoglobin varyant sayılarının sıklığını değerlendirmek.Metodoloji: İran'ın Güneybatı kesiminden gelen mikrositik hipokromik anemili [MCV80fl; MCH27pg] 850, 340 denek, İran'ın Güneybatı (Khuzestan) bölgesinde hematoloji ve onkoloji üzerine çalışan tek merkez olan Thalassemi ve Hemoglobinopatiler Araştırma Merkezi'nde (RCTH) incelenmiştir.Bunlar 325 bireyi içerir: Beta-talasemi özelliği olan 171, Alfa-talasemi özelliği olan 88, talassemi majörlü 13, hemoglobin varyantları olan 11 (HbS, HbC ve HbD Pencap) ve demir eksikliği anemisi olan 42.Geri kalan 15 hastaya kesin bir etiyoloji teşhisi konmadı.Sonuçlar: Genotyping for - 3.7 , - 4.2 , -  PA , -  5NT ve - - MED gap-PCR ile yapıldı.325 bireyde -  3.7 silmenin genel sıklığı %20'dir.En çok bilinen 23 s-gen mutasyonu için genotipleme, Amplifikasyon Refrakter Mutasyon Sistemi (ARMS) tarafından doğrudan mutasyon analizi ile yapıldı.En sık görülen mutasyonlar 340 hastada CD 36/37, IVS II-I ve IVS I-110 ile %9,7, %11,7 ve %3,5 saygı duyulan frekanslardır.MCV (p- değeri = 0.25) ve MCH (P değeri = 0.23) endekslerinde Beta-talasemi özelliği ile Beta-talasemi Major arasında istatistiksel olarak anlamlı fark vardı ve ayrıca Beta-talasemi özelliği ile Hb Varyantları (P-değeri = 0.04) arasında MCH indeksi vardı.Sonuç:  -gen ve s-gen mutasyonu İran'ın güneybatı kesiminde oldukça yaygındır.-talasemi ve s-talaseminin moleküler genotiplenmesi açıklanamayan mikrositozun teşhisine yardımcı olur ve böylece gereksiz demir takviyesini önler.


Tümör nekroz faktör reseptörleri (TNFRs) ve ligandları ailesi, bağışıklık yanıtlarını kontrol eden düzenleyici bir sinyalizasyon ağı oluşturur.Bu reseptör ailesinin çeşitli üyeleri, kendi ligandlarının çözünür ve zara bağlı formlarına farklı tepki verir.Ancak bu çeşitliliğin belirleyici faktörleri ve altında yatan moleküler mekanizmalar henüz anlaşılamamıştır.Membrana bağlı TNF'nin (mTNF) biyoaktivitesini taklit eden yerleşik bir chimeric TNFR ve yeni ligand varyantları sistemini kullanarak, TNFR1 ve TNFR2'nin membran-proksimal hücre dışı sap bölgelerinin çözünür TNF'ye (sTNF) yanıt vermede çok önemli olduğunu gösteriyoruz.TNFR2'nin sap bölgesinin, TNFR1'in karşılık gelen kısmının aksine, belirli hücre zarı bölgelerinde hem reseptörün zenginleşmesini / tıkanmasını hem de ligand-bağımsız homotipik reseptör ön montajını etkili bir şekilde inhibe ettiğini, böylece sTNF kaynaklı, ancak mTNF kaynaklı değil, sinyalizasyonunu önlediğini gösteriyoruz.Böylece, iki TNFR'nin sap bölgeleri sadece ek TNFR aile üyeleri için etkilere sahip olmakla kalmaz, aynı zamanda terapötik müdahale için potansiyel hedefler sağlar.


İNCELEME OBJEKTİF Huzursuz bacak sendromu (RLS) ve dikkat eksikliği/hiperaktivite bozukluğu (ADHD) arasındaki ilişki hakkındaki kanıtları gözden geçirmek, bu ilişkinin altında yatan varsayımsal mekanizmaları tartışmak ve RLS ve DEHB'nin ortak farmakolojik tedavileri için potansiyel ilgiyi değerlendirmek.METOD A PubMed araması.Klinik örneklerde, DEHB'li deneklerin %44'ünün RLS veya RLS semptomlarına sahip olduğu ve RLS'li deneklerin %26'sının DEHB veya DEHB semptomlarına sahip olduğu bulunmuştur.Çeşitli mekanizmalar bu ilişkiyi açıklayabilir.RLS ile ilişkili uyku bozukluğu dikkatsizlik, huysuzluk ve paradoksal aşırı aktiviteye yol açabilir.Huzursuzluk ve dikkatsizlik gibi RLS'nin günlük belirtileri DEHB semptomlarını taklit edebilir.Alternatif olarak, RLS idiyopatik DEHB ile komorbid olabilir.RLS'li denekler ve DEHB'li deneklerin bir alt kümesi ortak bir dopamin disfonksiyonunu paylaşabilir.Sınırlı kanıtlar, levodopa / karbidopa, pergolid ve ropinirol gibi bazı dopaminerjik ajanların, DEHB semptomlarıyla ilişkili RLS'li çocuklarda etkili olabileceğini göstermektedir.Hâlen sınırlı olmasına rağmen, klinik çalışmalardan elde edilen kanıtlar RLS ve DEHB veya DEHB belirtileri arasında bir ilişki olduğunu göstermektedir.Dernek derecesini daha iyi tahmin etmek için standart ölçütleri ve prosedürleri kullanan daha ileri klinik çalışmalara ihtiyaç vardır.Klinik olmayan örneklerde DEHB ve RLS semptomları arasındaki ilişkiyi değerlendirmek için epidemiyolojik çalışmalar gereklidir.Daha ileri araştırmalar RLS ve DEHB arasındaki ilişkinin altında yatan mekanizmaları ele almalıdır.Birkaç dopaminerjik ajan, DEHB semptomlarıyla ilişkili RLS için umut verici bir tedavi gibi görünmektedir.Bununla birlikte, bugüne kadar, randomize ve kör kontrollü çalışmaların yokluğu kanıta dayalı önerilere izin vermemektedir.


I-SceI-ekstre edilmiş bir parçanın silinmesini veya inversiyonunu ölçen bir substrat kullanarak ve hem doğru hem de yeniden bir araya gelerek, homolog olmayan son birleştirmenin (NHEJ) memeli kromozom yeniden düzenlemelerine etkisini belirledik.Silinme, DNA uç yapısından bağımsız olarak inversiyondan 2- ila 8 kat daha verimlidir.KU80, doğru bir şekilde yeniden birleşmeyi kontrol ederken, KU mutajeninin yokluğunda, özellikle mikrohomoloji aracılı onarım, verimli bir şekilde gerçekleşir.Hem NHEJ hem de üçüncü bir I-SceI sitesi içeren homolog bir rekombinasyon (HR) substratı taşıyan hücrelerde, NHEJ'in HR'den en az 3.3 kat daha verimli olduğunu ve I-SceI parçasının NHEJ substratı lokusundan HR-I-SceI bölgesine translokasyonunun meydana gelebileceğini, ancak silmeden 50 ila 100 kat daha az sıklıkta meydana gelebileceğini gösteriyoruz.Delesyonlar ve translokasyonlar hem doğru hem de yanlış bir şekilde yeniden birleşmeyi gösterir, bu da onların KU-bağımsız ve KU-bağımsız süreçlerin bir karışımına karşılık geldiğini gösterir.Bu nedenle bu süreçler memeli hücrelerinde DSB kaynaklı genetik istikrarsızlık için belirgin yolları temsil etmelidir.


Klasik C2H2 çinko parmak proteinleri ökaryotlarda bulunan en bol transkripsiyon faktörleri arasındadır ve hedef genlerini tanıma mekanizmaları kapsamlı bir şekilde araştırılmıştır.Genel olarak, diziye özgü DNA tanıma için karakteristik TGERP bağlantıları ile ayrılmış üç parmaktan oluşan bir tandem dizisi gereklidir.Bununla birlikte, önemli sayıda çinko parmak proteini, bu tip bir ayırt edici üç parmak dizisi içermez ve DNA ile temas edip etmedikleri ve nasıl iletişim kurdukları sorusunu gündeme getirir.Sekiz klasik çinko parmak içeren çok parmaklı protein ZNF217'yi inceledik.ZNF217, bir onkogen olarak ve E-kaderin geninin bastırılmasında rol oynar.Çinko parmaklarından ikisi olan 6 ve 7'nin DNA ile temaslara aracılık edebileceğini gösteriyoruz.E-cadherin tanıtıcısındaki putatif tanıma sitesini inceliyoruz ve bunun suboptimal bir site olduğunu gösteriyoruz.NMR analizi ve mutajenez, ZNF217'nin DNA bağlanma yüzeyini tanımlamak için kullanılır ve floresans anizotropi titrasyonları kullanarak DNA bağlanma aktivitesinin özgüllüğünü inceleriz.Son olarak, dizi analizi, çeşitli çok parmaklı proteinlerin de iki parmak birimi içerdiğini ortaya koymaktadır ve verilerimiz bunların DNA tanıma motifinin farklı bir alt sınıfı olabileceği fikrini desteklemektedir.


İkinci primer kanser (SPC) taramasına ilişkin bilgi, tutum ve risk algısı ve bunların kanserden kurtulanlarda tarama uygulamaları üzerindeki etkileri büyük ölçüde bilinmemektedir.YÖNTEMLER Kore Cumhuriyeti'ndeki 6 onkoloji bakım polikliniğinden daha önce kanser için birincil tedaviyi tamamlamış toplam 326 kanser hastası işe alındı.Hayatta kalanların bilgi, tutum, algılanan risk ve tarama uygulamaları sosyodemografik, davranışsal ve klinik özelliklerle birlikte değerlendirildi.Çok değişkenli lojistik regresyon, tüm uygun SPC taramalarının ulusal kılavuzlara göre tamamlanmasıyla ilişkili davranışsal faktörleri incelemek için kullanılmıştır.Hayatta kalanların yaklaşık %37,7'si tüm uygun SPC tarama testlerine tabi tutulmuştur.Hayatta kalanların yüksek algılanan SPC riski, yüksek algılanan tarama yararları ve kanser taramasına karşı olumlu tutumları olduğu bulundu.Bununla birlikte, SPC tarama testleri hakkında sınırlı bilgiye sahiptiler ve çok azı bir doktordan SPC taramasına girme önerisi almıştı.Algılanan risk ve pozitif tutumlar ile tarama davranışı arasında bir ilişki bulunmamasına rağmen, daha yüksek bilginin tüm uygun SPC taramasının tamamlanmasıyla önemli ölçüde ilişkili olduğu kaydedildi (ayarlanmış oran oranı, 1.81; %95 güven aralığı, 1.03-3.33).Mevcut çalışmada, kanserden kurtulanların, bu popülasyondaki tarama uygulamalarının tamamlanma oranlarının daha düşük olmasına neden olabilecek ikinci kanser tarama testleri ile ilgili sınırlı bilgiye sahip oldukları bulunmuştur.


Obezite ve insülin direnci, adipoz dokusu ve karaciğer gibi metabolik dokularda kronik inflamasyon ile ilişkilidir.Son zamanlarda, artan kanıtlar, bağırsak bağışıklık sistemini metabolik hastalığa önemli bir katkıda bulunan bir faktör olarak etkilemiştir.Obezite, değişmiş bağırsak bağışıklığına yatkındır ve bağırsak mikrobiyotasındaki değişiklikler, bağırsak bariyer fonksiyonu, bağırsak dirençli doğuştan gelen ve adaptif bağışıklık hücreleri ve luminal antijenlere oral tolerans ile ilişkilidir.Buna göre, bağırsak bağışıklık sistemi, insülin direncinde sistemik inflamasyon için yeni bir terapötik hedefi temsil edebilir.Bu inceleme, obeziteye bağlı insülin direncinde ortaya çıkan bağırsak bağışıklığı alanını ve metabolik hastalığı nasıl etkilediğini ele almaktadır.


Hassas bir Northern blot hibridizasyon tekniği kullanarak, süperoksit dismutaz (SOD), katalaz ve glutatyon peroksidazın gen ifadesi pankreas adacıklarında ve diğer çeşitli fare dokularında (karaciğer, böbrek, beyin, akciğer, iskelet kası, kalp kası, adrenal bez ve hipofiz bezi) karşılaştırma için incelenmiştir.Antioksidan enzimlerin gen ekspresyonu genellikle karaciğerdeki +/-% 50 aralığındaydı.Sadece pankreas adacıklarında gen ekspresyonu önemli ölçüde daha düşüktü.Sitoplazmik Cu/Zn SOD ve mitokondriyal Mn SOD gen ekspresyonunun seviyeleri karaciğerdekilerin %30-40 aralığındaydı.Glutatyon peroksidaz gen ekspresyonu %15 idi ve katalaz gen ekspresyonu pankreas adacıklarında hiç saptanamadı.Bu düşük antioksidan enzim gen ekspresyonu seviyeleri, pankreas beta hücrelerinin diyabetojenik bileşikler tarafından sitotoksik hasara karşı olağanüstü duyarlılığı ve insan ve hayvan diyabetinin gelişimi sırasında bir açıklama sağlayabilir.


Bakterioidales, birçok bireyde bakterilerin yarısından fazlasını oluşturan insan bağırsak mikrobiyotasının en bol Gram-negatif bakterisidir.Bu bakterilerin bu ekosistemde kendilerini kurmak ve sürdürmek için kullandıkları bazı faktörler tanımlanmaya başlamaktadır.Bununla birlikte, ekolojik rekabet, özellikle bir organizmanın diğerine doğrudan zarar verdiği girişim rekabeti, büyük ölçüde keşfedilmemiştir.Bu bol bağırsak bakterileri ve bu tür rekabeti teşvik edebilecek faktörler için geçerli olduğu gibi bu ekolojik ilkenin önemini anlamaya başlamak için, antimikrobiyal moleküllerin üretimi için Bacteroides fragilis'i taradık.Hücre dışı salgılanan antimikrobiyal moleküllerin üretiminin bu türlerde yaygın olduğunu bulduk.Bu el yazmasında tanımlanan ilk tanımlanmış molekül, bakterileri ve viral enfekte hücreleri gözenek oluşumuyla öldüren konak bağışıklık moleküllerinde mevcut olan bir membran saldırısı kompleksi / perforin (MACPF) etki alanı içerir ve bu etki alanının kilit kalıntılarını etkileyen mutasyonlar aktivitesini ortadan kaldırır.BSAP-1 olarak adlandırılan bu antimikrobiyal molekül, dış membran veziküllerindeki hücreden salgılanır ve üreten hücrenin salgılanması, işlenmesi veya bağışıklığı için ek protein gerekmez.Bu çalışma, insan bağırsağının Bacteroidales suşları arasında rekabetçi müdahaleyi teşvik eden salgılanmış moleküller hakkında ilk içgörüyü sağlar.


Kanser ve kronik enfeksiyon için evlat edinici T hücre transferi, son çalışmalarda umut verici bir alandır.Yüksek afiniteli antijen reseptörlerini ifade etmek için T lenfositlerinin sentetik-biyoloji tabanlı mühendisliği, immünoterapi tabanlı stratejilerin önemli bir sınırlaması olan bağışıklık toleransının üstesinden gelebilir.Hücre mühendisliği ve kültür yaklaşımlarındaki gelişmeler, verimli gen aktarımını ve ex vivo hücre genişlemesini sağlamak için bu teknolojinin daha geniş bir değerlendirmesini kolaylaştırmış, "butik" bir uygulamadan ana akım bir teknolojinin zirvesine evlat edinme aktarımını taşımıştır.Şu anda alanın karşı karşıya olduğu en büyük zorluk, tümörler için tasarlanmış T hücrelerinin özgüllüğünü artırmaktır, çünkü paylaşılan antijenleri hedeflemek, son çalışmalarda gözlemlendiği gibi, hedef dışı tümör toksikliklerine yol açma potansiyeline sahiptir.Evlat edinme transfer teknolojisi alanı olgunlaştıkça, en büyük mühendislik zorluğu otomatik hücre kültürü sistemlerinin geliştirilmesidir, böylece yaklaşım uzmanlaşmış akademik merkezlerin ötesine uzanabilir ve yaygın olarak kullanılabilir hale gelebilir.


Bu çalışmada, Alzheimer hastalığında (AD) kodon 60daki immünproteazom ve LMP2 alt birimi polimorfizminin varlığını ve rolünü araştırdık.İmmünoproteaz, hipokampus ve serebellum gibi beyin bölgelerinde mevcuttu ve nöronlarda, astrositlerde ve endotel hücrelerinde lokalize edildi.AD hastalarının beyninde yaşlı olmayan yaşlıların beyninden daha yüksek bir immünproteazom ifadesi bulundu, genç beyinde ifadesi ihmal edilebilir veya yok.Ayrıca, AD etkilenen bölgeler proteazom tripsin benzeri aktivitede kısmi bir azalma gösterdi.LMP2 polimorfizmi (R/H) çalışması, beyin dokusunda LMP2 ekspresyonunu (mRNA veya olgun protein) etkilemediğini göstermiştir.Bununla birlikte, RR genotipini taşıyan AD hastalarının kontrol beyin bölgeleri, RH taşıyıcılarına kıyasla proteazom aktivitesinin arttığını göstermiştir.Genotipin bu etkisinin AD başlangıcı ile ilgili olup olmadığını test etmek için genetik bir çalışma yaptık, bu da insan beynindeki proteazom aktivitesi üzerindeki etkisine rağmen, LMP2 kodon 60 polimorfizminin AD başlangıcı ile bir ilişkisini dışlamamıza izin verdi.


Alzheimer hastalığının (AD) prevalansı yaşlılarda artmaktadır ve vasküler risk faktörleri riskini artırabilir.AD ile vasküler risk faktörlerinin birleştirilmesinin ilişkisini araştırmak.YÖNTEMLER Yazarlar, 5.5 yıl boyunca demanssız 1.138 kişiyi (ortalama yaş 76.2) izledi.Vasküler risk faktörlerinin varlığı, olası ve olası AD ile ilişkiliydi.SONUÇLAR Dört risk faktörü (diyabet, hipertansiyon, kalp hastalığı ve mevcut sigara kullanımı) bireysel olarak analiz edildiğinde daha yüksek AD riski (p  0,10) ile ilişkiliydi.AD riski, risk faktörlerinin sayısı (diyabet + hipertansiyon + kalp hastalığı + mevcut sigara) ile artmıştır.Üç veya daha fazla risk faktörünün varlığı için olası AD'nin düzeltilmiş tehlike oranı 3.4 idi (95% CI: 1.8, 6.3; trend için p  0.0001).Diyabet ve mevcut sigara içme, izolasyonda veya kümelerde en güçlü risk faktörleriydi, ancak hipertansiyon ve kalp hastalığı da diyabet, sigara veya birbirleriyle kümelendiğinde daha yüksek AD riski ile ilişkiliydi.Alzheimer hastalığı (AD) riski, vasküler risk faktörlerinin sayısı ile artmıştır.Diyabet ve mevcut sigara kullanımı en güçlü risk faktörleriydi, ancak hipertansiyon ve kalp hastalığı da dahil olmak üzere kümeler AD riskini artırdı.Bu çağrışımların sonucun yanlış sınıflandırılmasıyla açıklanması pek olası değildir, sadece muhtemel AD düşünüldüğünde güçlü çağrışımlar göz önüne alındığında.


Glioblastoma (GBM), dismal prognoz taşıyan ve önemli bir heterojenlik gösteren bir beyin tümörüdür.Yakın zamanda, pediatrik GBM'nin üçte birinde histon H3.3'ün iki kritik amino asitini (K27 ve G34) etkileyen tekrarlayan H3F3A mutasyonlarını tespit ettik.Burada, her bir H3F3A mutasyonunun, farklı bir küresel metilasyon paterni olan GBM'nin epigenetik bir alt grubunu tanımladığını ve üçüncü bir mutasyon tanımlı alt grubu karakterize eden IDH1 mutasyonları ile karşılıklı olarak münhasır olduklarını gösteriyoruz.Yetişkin GBM'nin ayırt edici genetik olayları ve / veya yerleşik transkriptomik imzalar için üç epigenetik alt grup daha zenginleştirildi.Ayrıca, iki H3F3A mutasyonunun, transkripsiyon faktörleri OLIG1, OLIG2 ve FOXG1'in diferansiyel düzenlemesi ile muhtemelen farklı hücresel kökenleri yansıtan ayrı anatomik bölmelerde GBM'lere yol açtığını gösteriyoruz.


BACKGROUND Paraquat etkili ve yaygın olarak kullanılan bir herbisittir, ancak aynı zamanda öldürücü bir zehirdir.Birçok gelişmekte olan ülkede paraquat yaygın olarak bulunur ve ucuzdur, bu da zehirlenmenin önlenmesini zorlaştırır.Bununla birlikte, paraquattan zehirlenen insanların çoğu bunu bir intihar aracı olarak kabul etmiştir.Paraquat zehirlenmesi için standart tedavi, hem daha fazla emilimi önler hem de hemoperfüzyon veya hemodiyaliz yoluyla kandaki paraquat yükünü azaltır.Standart tedavilerin etkinliği son derece sınırlıdır.Bağışıklık sistemi paraquat kaynaklı akciğer fibrozisinin şiddetlendirilmesinde önemli bir rol oynar.Kombinasyonda glukokortikoid ve siklofosfamid kullanılarak immunosupresif tedavi geliştirilmekte ve çalışılmaktadır.Glukokortikoidin siklofosfamid ile paraquat kaynaklı akciğer fibrozisli hastalarda mortalite üzerindeki etkilerini değerlendirmek.ARAMA YÖNTEMLERİ Bu konuda randomize kontrollü denemeleri (RCT'leri) tanımlamak için Cochrane Injuries Group'un Uzmanlaşmış Kaydını (aradı 1 Şubat 2012), Cochrane Merkezi Kontrollü Denemeler Kayıt Defterini (CENTRAL) (19 Cochrane Library 2012, Sayı 1), MEDLINE (Ovid SP) (1946 Ocak Haftası 3 2012), EMBASE (Ovid SP) (1947'den 4'ye kadar), ISI Web of Science-Cit ExpandAramalar 1 Şubat 2012 tarihinde İngilizce dil veritabanlarında ve 12 Nisan 2012 tarihinde Çince dil veritabanlarında tamamlandı.SEÇİM CRITERIA RCT'leri bu incelemede yer almıştır.Tüm hastalar standart bakım, artı müdahale veya kontrol alacaktı.Müdahale, bir plasebonun kontrolüne karşı kombinasyon halinde siklofosfamid ile glukokortikoiddi, tek başına standart bakım veya standart bakıma ek olarak başka bir terapi.DATA KOLEKSİYON VE ANALİZ Her çalışma için ölüm riski oranı (RR) ve %95 güven aralığı (CI) tedavi amaçlı olarak hesaplanmıştır.Son takipteki tüm nedenlere bağlı ölüm verileri, sabit etki modeli kullanılarak bir meta-analizde özetlenmiştir.ANA SONUÇLAR Bu sistematik inceleme, orta ila şiddetli paraquat zehirlenmesi geçiren toplam 164 katılımcı ile üç denemeyi içerir.Standart bakıma ek olarak siklofosfamid ile glukokortikoid alan hastalar, son takipte sadece standart bakım alanlara göre daha düşük bir ölüm riskine sahipti (RR 0.72; 95% CI 0.59 ila 0.89).AUTHORS'UN KONKLUKLARI Orta ila ciddi şekilde zehirlenmiş üç küçük RCT'nin bulgularına dayanarak, standart bakıma ek olarak siklofosfamidli glukokortikoid, paraquat kaynaklı akciğer fibrozisli hastalar için yararlı bir tedavi olabilir.Glukokortikoidin orta ila şiddetli paraquat zehirlenmesi olan hastalar için siklofosfamid ile etkilerinin daha fazla araştırılmasını sağlamak için, hastaneler bu tedaviyi tahsis gizleme ile bir RCT'nin bir parçası olarak sağlayabilir.


BACKGROUND Hidroksietil nişastalar (HES), sıvı resüsitasyonu için yaygın olarak kullanılan sentetik kolloidlerdir, ancak böbrek fonksiyonu üzerindeki etkileri hakkında tartışmalar vardır.HES'in böbrek fonksiyonu üzerindeki etkilerini farklı hasta popülasyonlarındaki diğer sıvı resüsitasyon tedavilerine kıyasla incelemek.ARAMA STRATEJİSİ Cochrane Renal Group'un uzman kaydını, Cochrane Merkezi Kontrollü Denemeler Sicilini (CENTRAL, The Cochrane Library), MEDLINE, EMBASE, MetaRegister ve makalelerin referans listelerini araştırdık.HES'in etkili intravasküler hacim tükenmesinin önlenmesi veya tedavisi için alternatif bir sıvı tedavisi ile karşılaştırıldığı SELEKSİYON CRITERIA Randomize kontrollü çalışmalar (RCT'ler) ve yarı-RCT'ler.Birincil sonuçlar, RIFLE kriterleri tarafından tanımlanan böbrek replasman tedavisi (RRT), yazar tanımlı böbrek yetmezliği ve akut böbrek hasarı (AKI) idi.İkincil sonuçlar serum kreatinin ve kreatinin klerensini içeriyordu.DATA KOLEKSİYON VE ANALİZ Tarama, seçim, veri çıkarma ve alınan her makale için kalite değerlendirmeleri standartlaştırılmış formlar kullanılarak iki yazar tarafından gerçekleştirildi.Yayınlanan veriler eksik olduğunda yazarlarla iletişime geçildi.Veriler rastgele bir etki modeli ile analiz edildikten sonra önceden planlanmış hassasiyet ve alt grup analizleri yapıldı.ANA SONUÇLAR İncelemede 34 çalışma (2607 hasta) yer aldı.Genel olarak, yazar tanımlı böbrek yetmezliğinin RR'sı, diğer sıvı terapilerine kıyasla HES tedavi edilen bireylerde RRT (95% CI 0.89 ila 2.16; n = 1236) gerektirmesi nedeniyle 1.50 (% 95 CI 1.20 ila 1.87; n = 1199) ve 1.38 idi.Alt grup analizleri, Septik olmayan (cerrahi/travma) hastalara kıyasla septik hastalarda riskin arttığını ileri sürdü.Septik olmayan hasta çalışmaları daha küçüktü ve daha düşük olay oranlarına sahipti, bu nedenle alt grup farklılıkları bu çalışmalarda istatistiksel güç eksikliğinden kaynaklanıyor olabilir.RIFLE kriterlerine göre böbrek sonuçlarının analizi için sadece sınırlı veri elde edilmiştir.Genel olarak, çalışmaların metodolojik kalitesi iyiydi, ancak öznel sonuçlar potansiyel olarak önyargılıydı çünkü çoğu çalışma kör değildi.AUThors'un AKI riskinin artması için potansiyelleri, özellikle septik hastalarda, hacim canlanması için HES'in risklerini ve faydalarını tartarken göz önünde bulundurulmalıdır.Septik olmayan hasta popülasyonlarında HES ürünlerinin böbrek güvenliğini değerlendirmek için yeterli takip ile büyük çalışmalar gerekmektedir.HES'in gelecekteki çalışmalarında böbrek fonksiyonunu değerlendirmek ve verilerin mevcut olduğu yerlerde, daha önce yayınlanan çalışmaları yeniden analiz etmek için RIFLE kriterleri uygulanmalıdır.Farklı HES ürünleri arasında güvenlik farklılıkları olduğu iddiasını ele almak için yetersiz klinik veriler vardır.


Yüksek yağlı bir diyetin obezitenin gelişimini teşvik ettiğine dair epidemiyolojik kanıtlar düşündürücü olarak kabul edilir, ancak kesin değildir.Bu makalenin amacı, bu konuyu ele almak için kullanılan çeşitli epidemiyolojik yöntemlerin gözden geçirilmesinin yanı sıra mevcut kanıtların güncellenmiş bir özetini sağlamaktır.Nüfus düzeyinde diyet yağ alımını ve obeziteyi tanımlayan ekolojik çalışmalar karışık sonuçlar verir ve çalışılan popülasyonlar arasında sistematik olarak farklılık gösteren hem kafa karıştırıcı hem de bilinmeyen veri kalitesi faktörleri tarafından önyargılı olması muhtemeldir.Kesitsel çalışmalar genellikle diyetteki yağ konsantrasyonunun göreceli ağırlıkla pozitif olarak ilişkili olduğu konusunda hemfikirdir.Sonraki kilo değişimi ile ilgili olarak diyetle ilgili prospektif çalışmalar tutarsız sonuçlar verir.Bu, kilo alımına yanıt olarak diyet yapmak gibi davranışsal faktörlerden kaynaklanabilir; Buna ek olarak, bu tür bir çalışma, kilo alımını teşvik etmede genetik yatkınlık ve diyet yağları arasındaki olası etkileşimi nadiren dikkate alır.Son olarak, serbest yaşayan konulardaki müdahale çalışmaları, düşük yağlı diyetlerde tutarlı ancak kısa ömürlü bir aktif kilo kaybı döneminin kanıtlarını sunarak düşünülmektedir.Bu ilişki üzerindeki deneysel kanıtlar epidemiyolojik kanıtlardan daha kesindir, ancak biyolojik mekanizmalar tartışmalıdır.Gelecekteki epidemiyolojik araştırmalar için bazı alanlar şunları içerir: Çocuklarda büyümenin bir öngörücüsü olarak diyet yağ alımının uzunlamasına çalışmaları; toplam diyet yağlarını ve spesifik yağ türlerini genel olarak bölgesel adipozite ile ilişkilendiren gözlemsel çalışmalar; ve obeziteye ve diğer olası modifiye edici faktörlere özel vurgu ve ailesel yatkınlık ile düşük yağlı diyetlerin etkisinin randomize müdahale çalışmaları.


Özet Fosfoinositid 3-kinaz (PI3Ks), hücre büyümesinin, çoğalmasının ve hayatta kalmasının kontrolü için merkezidir ve fosfoinositid bağımlı kinaz, protein kinaz B ve rapamisin hedefini aktive ederek tümörlerin ilerlemesini sağlar.Diğer aşağı akım efektörleri PI3K'yi hücre hareketliliğine ve kardiyovasküler parametrelerin kontrolüne bağlar.Mevcut bilgiler, PI3K'ların kanser, kronik inflamasyon, alerji ve kardiyovasküler yetmezliğin tedavisi için ilaç hedefleri olarak nitelendirilebileceğini göstermektedir.Bununla birlikte, PI3K'lar metabolik kontrol ve besin alımı gibi hayati süreçleri de modüle eder.Burada mekanistik veriler ve fare fenotipik analizleri özetlenmekte ve farklı PI3K izoformlarının terapötik inhibisyonunun olası başarısı tartışılmaktadır.


OBJEKTİF Şigella'da düzenli olarak aralıklı kısa palindromik tekrarları (CRISPR) tespit etmek ve ilaç direnci ile ilişkisini analiz etmek.YÖNTEMLER CRISPR yapıları CRISPR-S2 ve CRISPR-S4, şüpheli CRISPR yapıları CRISPR-S1 ve CRISPR-S3 60 Shigella suşlarında ikna edici CRISPR yapıları tespiti için dört çift primer kullanılmıştır.Tüm primerler CRISPR veritabanındaki diziler kullanılarak tasarlanmıştır.CRISPR Finder, CRISPR'ı analiz etmek için kullanıldı ve Shigella suşlarının duyarlılıkları agar difüzyon yöntemi ile test edildi.Ayrıca, ilaç direnci ile CRISPR-S4 arasındaki ilişkiyi analiz ettik.SONUÇLAR CRISPR yapılarını ikna etmenin pozitif oranı %95 idi.Dört CRISPR lokusu, hepsi K tipi hariç ikna edici CRISPR yapıları içeren 12 spektral desen (A-L) oluşturdu. Bir yeni tekrar ve 12 yeni aralayıcı bulduk.Çok ilaçlı direnç oranı 53 idi.%33.CRISPR-S4 ve ilaca dirençli arasında önemli bir fark bulamadık.Bununla birlikte, çok veya TE-dirençli suşlarda CRISPR-S4'ün tekrar dizisi esas olarak 3' uçtaki AC silmelerle R4.1 idi ve çok ilaçlı direnç suşlarında CRISPR-S4'ün ara dizileri esas olarak Sp5.1, Sp6.1 ve Sp7 idi.ÇÖZÜM CRISPR, Shigella'da yaygındı.Varyasyonlar df tekrar dizileri ve boşluk dizilerinin çeşitliliği Shigella'daki ilaç direnci ile ilgili olabilir.


Patojenik DNA'nın tanınması, antiviral yanıtların başlatılması için önemlidir.Burada, DEXDc helikaz ailesinin bir üyesi olan DDX41'in, miyeloid dendritik hücrelerde (mDC'ler) hücre içi bir DNA sensörü olarak tanımlanmasını bildiriyoruz.Kısa saç tokası RNA tarafından DDX41 ifadesinin nakavt edilmesi, mDC'lerin tip I interferon ve sitokin yanıtlarını DNA ve DNA virüslerine monte etme yeteneğini engelledi.Hem DDX41'in hem de membranla ilişkili adaptör STING'in birlikte aşırı ekspresyonu, Ifnb promotör aktivitesini teşvik etmede sinerjik bir etkiye sahipti.DDX41 hem DNA hem de STING'i bağladı ve sitosolde STING ile birlikte lokalize edildi.DDX41 ifadesinin nakavt edilmesi, mitojenle aktive edilen protein kinaz TBK1'in aktivasyonunu ve transkripsiyon faktörleri NF-B ve IRF3'ün B-biçimli DNA ile aktivasyonunu engelledi.Sonuçlarımız DDX41'in patojenik DNA'yı algılamak için STING'e bağlı ek bir DNA sensörü olduğunu göstermektedir.


Yetişkinlerde en sık görülen primer beyin tümörü olan Glioblastoma genellikle hızlı bir şekilde ölümcüldür.Yeni teşhis edilen glioblastoma için mevcut bakım standardı, mümkün olduğu ölçüde cerrahi rezeksiyon, ardından adjuvan radyoterapidir.Bu denemede radyoterapiyi tek başına radyoterapi artı temozolomid ile karşılaştırdık, radyoterapi ile birlikte ve sonrasında, etkinlik ve güvenlik açısından.YÖNTEMLER Yeni tanı konmuş, histolojik olarak doğrulanmış glioblastomlu hastalar tek başına radyoterapi almak için rasgele atandılar (6 hafta boyunca haftada 5 gün verilen 2 Gy'nin günlük kesirlerinde, toplam 60 Gy için) veya radyoterapi artı sürekli günlük temozolomid (günde her gün vücut-yüzey alanı başına 75 mg, radyoterapinin ilk gününden son gününe kadar haftada 7 gün).Birincil bitiş noktası genel hayatta kalmaydı.SONUÇLAR 85 merkezden toplam 573 hastaya randomizasyon uygulandı.Ortalama yaş 56 yıldı ve hastaların yüzde 84'ü debulking ameliyatı geçirdi.28 aylık bir medyan takipte, medyan sağkalım radyoterapi artı temozolomid ile 14.6 ay ve sadece radyoterapi ile 12.1 ay oldu.Radyoterapi-artı-temozolomid grubunda ölüm için ayarlanmamış tehlike oranı 0.63 idi (yüzde 95 güven aralığı, 0.52 ila 0.75; P0.001 log-rank testi ile).İki yıllık sağkalım oranı, radyoterapi artı temozolomid ile yüzde 26,5 ve sadece radyoterapi ile yüzde 10,4 idi.Radyoterapi artı temozolomid ile eş zamanlı tedavi, hastaların yüzde 7'sinde 3 veya 4 hematolojik toksik etkilere neden oldu.Yeni teşhis edilen glioblastom için radyoterapiye temozolomid eklenmesi, klinik olarak anlamlı ve istatistiksel olarak anlamlı bir hayatta kalma yararı ile minimal ek toksisite ile sonuçlandı.


Yanıklar tıpta karşılaşılan en yıkıcı koşullardan biridir.Yaralanma, hastanın tüm yönlerine, fizikselden psikolojik olana bir saldırıyı temsil eder.Bebeklerden yaşlılara kadar tüm yaşları etkiler ve hem gelişmiş hem de gelişmekte olan dünyada bir sorundur.Hepimiz küçük bir yanığın bile getirebileceği şiddetli acıyı yaşadık.Bununla birlikte, büyük bir yanmanın neden olduğu acı ve sıkıntı, acil olayla sınırlı değildir.Görünür fiziksel ve görünmez psikolojik yara izleri uzun ömürlüdür ve sıklıkla kronik sakatlığa yol açar.Yanık yaralanmaları, tıbbi ve paramedikal personel için çeşitli ve çeşitli bir meydan okumayı temsil eder.Doğru yönetim, yanık bir hastanın karşılaştığı tüm sorunları ele alan yetenekli bir multidisipliner yaklaşım gerektirir.Bu seri, hastane ve hastane dışı sağlık çalışanları için yanık yaralanmalarının en önemli yönlerine genel bir bakış sağlar.Şekil 1 Üst: Resüsitasyon, yoğun bakım desteği ve kapsamlı debridasyon ve cilt grefti gerektiren %70 tam kalınlıkta yanıklara sahip çocuk.Sol: Aynı çocuk bir yıl sonra bir yanık kampında iyi bir iyileşme sağladı.Makul bir sonuç mümkün...


Beyin gelişiminin sonlarında meydana gelen astrosit farklılaşması, büyük ölçüde bir transkripsiyon faktörü olan STAT3'ün aktivasyonuna bağlıdır.Biz astrositlerin, glial fibriller asidik protein (GFAP) ekspresyonu ile yargılandığı gibi, hiçbir zaman embriyonik gün (E) 11.5'te STAT3 aktive edildiğinde bile, E14.5 nöroepitelyal hücrelerin aksine, nöroepitelyal hücrelerden ortaya çıkmadıklarını gösteriyoruz.GFAP promotöründeki bir STAT3 bağlayıcı element içindeki bir CpG dinükleotid, E11.5 nöroepithelyal hücrelerde yüksek oranda metillenir, ancak GFAP'ı ifade etmek için STAT3 aktivasyon sinyaline yanıt veren hücrelerde demetillenir.Bu CpG metilasyonu, STAT3'ün bağlanma elemanına erişilememesine yol açar.Bir hücre tipine özgü gen promotörünün metilasyonunun, gelişmekte olan beyinde soy spesifikasyonunun düzenlenmesinde önemli bir olay olduğunu öne sürüyoruz.


Konjenital nefrotik sendrom, Fin tipi (CNF veya NPHS1), büyük proteinüri ve doğumdan kısa bir süre sonra nefrotik sendromun gelişimi ile karakterize bir otozomal resesif hastalıktır.Hastalık en çok Finlandiya'da görülür, ancak diğer popülasyonlarda birçok hasta tespit edilmiştir.Hastalık, glomerual ultrafilterin, podocyte yarık diyaframın önemli bir bileşeni olan nefrin genindeki mutasyonlardan kaynaklanır.Dünya çapında konjenital nefrotik sendromlu hastalarda nefrin geninde toplam 30 mutasyon bildirilmiştir.Fin nüfusunda iki ana mutasyon bulunmuştur.Bu iki saçma mutasyon, Finlandiya'daki tüm mutasyonların %94'ünden fazlasını oluşturmaktadır.Finlandiyalı olmayan hastalarda bulunan mutasyonların çoğu, anlamlı mutasyonlardır, ancak aynı zamanda saçma ve ek bölge mutasyonlarının yanı sıra silme ve eklemeleri de içerir.Bu mutasyon güncellemesi, daha önce bildirilen tüm nefrin mutasyonlarının doğasını özetler ve ayrıca, laboratuvarımızda yakın zamanda tespit edilen 20 yeni mutasyonu tanımlar.


Helicase-SANT-ilişkili (HSA) etki alanını, nükleer aktin ile ilişkili proteinler (ARP'ler) ve aktin için birincil bağlanma platformu olarak tanımlıyoruz.Kromatin yeniden şekillendiricilerden (RSC, maya SWI-SNF, insan SWI-SNF, SWR1 ve INO80) veya modifiye edicilerden (NuA4) bireysel HSA etki alanları, ilgili ARPARP veya ARPaktin modüllerini yeniden yapılandırır.RSC'de, HSA etki alanı katalitik ATPaz alt birimi Sth1'de bulunur.Sth1 HSA in vivo gereklidir ve ihmali ARP'lerin spesifik kaybına ve ATPaz aktivitesinde ılımlı bir azalmaya neden olur.Arp baskılayıcılar için genetik seçilimler, Sth1'deki iki yeni etki alanında spesifik kazanç-fonksiyon mutasyonları vermiştir, HSA sonrası etki alanı ve çıkıntı 1, RSC'nin in vivo fonksiyonu için gereklidir, ancak ARP birliği için değil.Birlikte ele alındığında, HSA etki alanının rolünü tanımlıyoruz ve ARP'leri içeren ARP-HSA modülünü ve ARP'leri içeren remodeler ATPaz'larda muhafaza edilen iki yeni fonksiyonel etki alanını içeren düzenleyici bir ilişki için kanıt sağlıyoruz.


AMAÇ KRAS ve epidermal büyüme faktörü reseptörünün (EGFR) genotipinin BR.21, plasebo kontrollü denemede erlotinib tedavisine yanıt üzerindeki etkisini değerlendirmek.HASTALAR VE YÖNTEMLER KRAS mutasyonu için 206 tümör, EGFR mutasyonu için 204 tümör ve in situ hibridizasyon (FISH) floresan tarafından EGFR gen kopyası için 159 tümör analiz ettik.EGFR silme/mutasyonunu, %5 ila %10 tümör hücreselitesine sahip numunelerdeki anormallikleri tespit eden iki son derece hassas teknik kullanarak yeniden analiz ettik.KRAS mutasyonu doğrudan dizileme ile analiz edildi.SONUÇLAR Otuz hastada (%15) KRAS mutasyonu, 34'ünde (%17) EGFR ekson 19 silme veya ekson 21 L858R mutasyonu ve 61'inde (%38) yüksek EGFR gen kopyası (FISH pozitif) vardı.Yanıt oranları, yabani tip için %10, mutant KRAS için %5 (P = .69), yabani tip için %7 ve mutant EGFR için %27 (P = .03) ve EGFR FISH-negatif için %5 ve FISH-pozitif hastalar için %21 idi (P = .02).EGFR FISH pozitifliği (HR = 0,43, P = 0,004) olan ancak mutant KRAS (HR = 1,67, P = .31), vahşi tip EGFR (HR = 0,74, P = P = 0,03) ve mutant hastalar için değil, vahşi tip KRAS (HR = 0,75, P = 0,09) olan hastalar için önemli hayatta kalma yararı gözlenmiştir.Çok değişkenli analizde, sadece EGFR FISH-pozitif durumu daha zayıf sağkalım için prognostik (P = .025) ve erlotinib'den diferansiyel sağkalım yararı öngörücü (P = .005) idi.SONUÇ EGFR mutasyonları ve yüksek kopya sayısı, erlotinibe yanıtın öngörüsüdür.EGFR FISH, en güçlü prognostik belirteçtir ve erlotinib'den diferansiyel sağkalım yararının önemli bir öngörücü belirtecidir.


Tümör baskılayıcı PML (promyelositik lösemi proteini), hücre döngüsünden kalıcı bir çıkış sağlayan iki işlem olan hücresel senansansansans ve terminal farklılaşmayı düzenler.Burada, PML'nin kalıcı bir hücre döngüsü çıkışını indüklediği ve p53 ve senesans'ı aktive ettiği mekanizmanın, promotörlerine ve retinoblastoma (Rb) proteinlerine bağlı E2F transkripsiyon faktörlerinin, heterokromatin proteinleri ve protein fosfataz 1-1 ile zenginleştirilmiş PML nükleer cisimlerine alınmasını içerdiğini gösteriyoruz.Rb protein ailesinin işlevlerini engellemek veya PML ifade eden hücrelere E2F'leri geri eklemek, yaşlılık fenotipini inhibe ederek E2F'ye bağımlı gen ekspresyonu ve hücre proliferasyonundaki kusurlarını kurtarabilir.İyi huylu prostat hiperplazisinde, senesans özelliklerini gösteren bir neoplastik hastalık olan PML'nin yukarı regüle olduğu ve nükleer cisimler oluşturduğu bulunmuştur.Buna karşılık, PML organları prostat kanserlerinde nadiren görselleştirilmiştir.Yeni tanımlanmış PML/Rb/E2F yolu, iyi huylu tümörleri kanserlerden ayırt etmeye yardımcı olabilir ve E2F hedef genlerini insan tümörlerinde senesansı indüklemek için potansiyel hedefler olarak öne sürer.


Uygun bir sınıflandırma sistemi ve tanı kriterlerinden yoksun bir dizi ilgili tıbbi bozukluk, yasaları olmayan bir toplum gibidir.Sonuç en iyi ihtimalle tutarsızlık, en kötü ihtimalle kaostur.Bu nedenle, Uluslararası Baş Ağrısı Bozuklukları Sınıflandırması (ICHD), son 50 yılda baş ağrısı tıbbında tartışmasız en önemli atılımdır.ICHD, mantıksal, hiyerarşik bir sistemde yüzden fazla farklı baş ağrısı türünü tanımlar ve sınıflandırır.Daha da önemlisi, listelenen tüm baş ağrısı bozuklukları için açık tanı kriterleri sağlamıştır.ICHD hızla evrensel olarak kabul gördü ve sınıflandırmanın eleştirisi, diğer hastalık sınıflandırma sistemlerine yönlendirilenlere göre küçüktü.ICHD'nin ilk baskısının yayınlanmasından sonraki 20 yıl boyunca, bu çabaya kaynakların seyrek tahsis edilmesine rağmen baş ağrısı araştırmaları hızla hızlandı.Özetle, ICHD uluslararası düzeyde yaygın kabul gördü ve baş ağrısı tıbbı alanında hem klinik araştırmaları hem de klinik bakımı önemli ölçüde kolaylaştırdı.


Batı toplumlarında demansın en yaygın biçimi olan Alzheimer hastalığı (AD), güçlü bir genetik bileşene sahip patolojik ve klinik olarak heterojen bir hastalıktır.Binlerce konuda milyonlarca polimorfizmin hızlı analizine izin veren yüksek verimli genom teknolojilerindeki son gelişmeler, AD duyarlılığının genomik temellerini anlamamızı önemli ölçüde ilerletmiştir.Son 5 yıl boyunca, genom çapında ilişki ve tüm genom dizilimi çalışmaları, hastalıkla ilişkili 20'den fazla lokusu haritaladı, AD patogenezinde yer alan moleküler yollar hakkında bilgiler sağladı ve potansiyel yeni terapötik hedefleri ima etti.Bu gözden geçirme makalesi, AD'nin teşhisi ve prognozu için genomik bilgilerin kullanılmasının zorluklarını ve fırsatlarını özetlemektedir.


Deneysel çalışmalar, Wingless ile ilişkili entegrasyon alanının 5A (WNT5A) obezitede metabolik işlev bozukluğu ile ilişkili proinflamatuar salgılanmış bir protein olduğunu öne sürmüştür.Yağ depolarındaki bozulmamış anjiogenez, adipoz doku kılcal nadirfaksiyon, hipoksi, inflamasyon ve metabolik disfonksiyonun gelişmesinde rol oynamıştır.Son zamanlarda, bozulmuş adipoz doku anjiogenezinin insan yağında ve sistemik dolaşımda antianjiyojenik faktör VEGF-A165b'nin aşırı ekspresyonu ile ilişkili olduğunu gösterdik.Bu çalışmada, WNT5A'nın upregülasyonunun anjiyojenik disfonksiyonla ilişkili olduğunu ve insan obezitesinde VEGF-A165b ekspresyonunun düzenlenmesindeki rolünü inceledik.Planlanan bariatrik cerrahi sırasında 38 obez bireyden (vücut kitle indeksi: 44  7 kg/m2, yaş: 37  11 yr) subkütan ve visseral adipoz dokusunu biyopsi yaptık ve Batı leke analizini kullanarak VEGF-A165b ve WNT5A'nın depoya özgü protein ekspresyonunu karakterize ettik.Hem deri altı hem de visseral yağda, VEGF-A165b ekspresyonu, WNT5A proteini ile güçlü bir şekilde ilişkiliydi (r = 0.9, P  0.001).Anjiyojenik kapasitenin visseral depodakinden daha fazla olduğu deri altı adipoz dokusunda, eksojen insan rekombinant WNT5A, hem tüm adipoz dokusunda hem de izole vasküler endotel hücre kesirlerinde VEGF-A165b ekspresyonunu arttırdı (sırasıyla P  0.01 ve P  0.05).Bu, insan yağ pedi eksplantlarında belirgin küntleşmiş anjiyojenik kılcal filiz oluşumu ile ilişkiliydi.Ayrıca, rekombinant WNT5A, filiz ortamında, anjiogenezin negatif bir düzenleyicisi olan çözünür fms benzeri tirozin kinaz-1'in salgılanmasını arttırdı (P  0.01).Hem VEGF-A165b nötralize edici antikor hem de WNT5A için bir yem reseptörü görevi gören, kılcal filiz oluşumunu önemli ölçüde iyileştiren ve çözünür fms benzeri tirozin kinaz-1 üretimini azaltan frizli ilişkili protein 5 salgıladı (P  0.05).Anjiyojenik fonksiyon bozukluğuna bağlı obez deneklerin adipoz dokusunda WNT5A ve antianjiyojenik VEGF-A165b arasında önemli bir düzenleyici bağ gösterdik.Obezitede yükseltilmiş WNT5A ifadesi, anjiyogenezin negatif bir düzenleyicisi olarak işlev görebilir.NEW & NOTEWORTHY Kanatsız ilgili entegrasyon sitesi 5a (WNT5A), insan obezitesinde VEGF-A165b yoluyla adipoz doku anjiogenezini olumsuz olarak düzenler.


Homothallic maya hücreleri, HO geni tarafından kodlanan bir endonükleaz tarafından başlatılan belirli bir çiftleşme tipi anahtarlama düzeninden geçer.HO transkripsiyonu hücre tipinden (a, alfa ve a/alfa), hücre yaşından (anne veya kız) ve hücre döngüsünden etkilenir.Bu makale, HO transkripsiyonunda yer alan dizileri, genomik DNA'yı in vitro mutasyona uğramış kopyalarla değiştirerek araştırır.Transkripsiyon için -1000 ila 1400 (URS1) arasında bir bölge, -90'da "TATA" benzeri bir bölgeye ek olarak gereklidir.URS1'i "TATA" kutusundan ayıran 900 bp'lik DNA, transkripsiyon veya a/alfa baskı ve bir miktar anne/kız kontrolü için gerekli değildir, ancak doğru hücre döngüsü kontrolü için gereklidir.


Merkezi sinir sistemine (CNS) travma, nöropatolojiyi şiddetlendirme ve doku onarımı mekanizmalarını uyarma kapasitesi ile intraparenkimal inflamasyonu ve sistemik bağışıklığın aktivasyonunu tetikler.Bu farklı işlevleri kontrol eden mekanizmaları tam olarak anlamamıza rağmen, bağışıklık temelli terapiler terapötik bir odak haline geliyor.Bu inceleme, özellikle omurilikteki travma sonrası nöroinflamasyonun karmaşıklığını ve tartışmalarını ele alacaktır.Buna ek olarak, nöroenflamatuvar basamakları hedeflemek için tasarlanmış mevcut terapiler tartışılacaktır.


Ehlers-Danlos sendromu (EDS) tip I (klasik çeşit) baskın kalıtsal, genetik olarak heterojen bağ doku bozukluğudur.V tipi kollajeni kodlayan COL5A1 ve COL5A2 genlerindeki mutasyonlar birkaç bireyde tanımlanmıştır.Çoğu mutasyon, proteinin üçlü-helikal etki alanını veya bir COL5A1 alelinin ekspresyonunu etkiler.COL5A1'in N-propeptid kodlayan bölgesinde, EDS tip I'li bir hastada yeni bir ek-kabul edici mutasyon (IVS4-2A->G) tespit ettik.Bu mutasyonun sonucu karmaşıktı: Büyük üründe, hem ekson 5 hem de 6 atlandı; diğer ürünler sadece ekson 5'in atlandığı küçük bir miktar ve ekson 5 içindeki şifreli alıcı sitelerin kullanıldığı daha da küçük bir miktar içeriyordu.Tüm ürünler çerçeve halindeydi.Anormal N-propeptidlere sahip pro-alfa1 (V) zincirleri salgılandı ve hücre dışı matrise dahil edildi ve mutasyon kollajen fibril yapısında dramatik değişikliklerle sonuçlandı.İki eksonlu atlama, intron 5'in intron 4 ve 6'ya göre hızla kaldırıldığı transkriptlerde meydana geldi ve tamamen atlanabilen büyük (270 nt) bir kompozit ekson bıraktı.Sadece ekson 5'in atlandığı transkriptler, intron 6'nın intron 5'ten önce kaldırıldığı transkriptlerden türetilmiştir.Ekson 5'te şifreli alıcı sitelerin kullanımı, intron 4'ün intron 5 ve 6'dan sonra kaldırıldığı transkriptlerde meydana geldi.Bu bulgular, intron çıkarma sırasının, splice-site mutasyonlarının sonucunda önemli bir rol oynadığını ve birden fazla ürünün neden tek bir splice yerinde bir mutasyondan türediğini açıklayan bir model sağladığını göstermektedir.


CD4(+)CD25(+) düzenleyici T hücreleri (T regs) öz toleransın ve bağışıklık baskılamanın korunmasında büyük rol oynar, ancak T reg gelişimini ve baskılayıcı fonksiyonunu kontrol eden mekanizmalar tam olarak anlaşılmamıştır.Burada, Kruppel benzeri faktörün 10 (KLF10/TIEG1) T düzenleyici hücre baskılayıcı işlevinin ve CD4(+)CD25(-) T hücre aktivasyonunun önemli bir düzenleyicisini, dönüşüm büyüme faktörü (TGF)-beta1 ve Foxp3 içeren farklı mekanizmalar aracılığıyla oluşturduğuna dair kanıtlar sunuyoruz.KLF10 overexpressing CD4(+)CD25(-) T hücreleri hem TGF-beta1 hem de Foxp3 ekspresyonunu indükledi, azaltılmış T-Bet (Th1 marker) ve Gata3 (Th2 marker) mRNA ekspresyonu ile ilişkili bir etki.Tutarlı olarak, KLF10(-/-) CD4(+)CD25(-) T hücreleri hem Th1 hem de Th2 yolları boyunca farklılaşmayı geliştirdi ve Th1 ve Th2 sitokinlerinin daha yüksek seviyelerini detaylandırdı.Ayrıca, KLF10(-/-) CD4(+)CD25(-) T hücre efektörleri vahşi tip T regleri tarafından uygun şekilde bastırılamaz.Şaşırtıcı bir şekilde, KLF10(-/-) T reg hücreleri, Foxp3 ekspresyonundan bağımsız olarak, TGF-beta1 ile eksojen tedavi ile tamamen kurtarılan bir etki ile baskılayıcı fonksiyonunu azaltmıştır.Mekanistik çalışmalar, TGF-beta1'e yanıt olarak, KLF10'un hem TGF-beta1 hem de Foxp3 promotörlerini transaktive edebileceğini, KLF10'u T hücre aktivasyonunun hücre-içsel kontrolünü teşvik edebilecek olumlu bir geri besleme döngüsüne dahil edebileceğini göstermektedir.Son olarak, KLF10(-/-) CD4(+)CD25(-) T hücreleri aterosklerozu ApoE(-/-) / scid / scid farelerde yaklaşık 2 kat arttırarak artmış lökosit birikimi ve periferik pro-inflamatuar sitokinlerle destekledi.Bu nedenle KLF10, hem CD4(+)CD25(-) T hücrelerinde hem de T reglerinde TGF-beta1'i kontrol eden transkripsiyonel ağda kritik bir düzenleyicidir ve farelerde aterosklerotik lezyon oluşumunun düzenlenmesinde önemli bir rol oynar.


Digitoksin ve yapısal olarak ilişkili kardiyak glikosit ilaçları, TNF-/NF-B sinyal yolunun aktivasyonunu güçlü bir şekilde bloke eder.Mekanizmanın tüm yol boyunca seçici inhibitör eylemini sistematik olarak araştırarak keşfedilebileceğini varsaydık.Bu ilaçların ortak etkisinin, TNF reseptör 1'in TNF reseptörü ile ilişkili ölüm alanına TNF--bağımlı bağlanmasını engellemek olduğunu bildiriyoruz.Bu ilaç eylemi, HeLa gibi yerli hücrelerle ve HEK293 hücrelerinde hazırlanan yeniden yapılandırılmış sistemlerle gözlemlenebilir.Digitoksinin NF-B ve c-Jun N-terminal kinaz yolları üzerindeki diğer tüm antienflamatuar etkileri, bu başlangıç yukarı sinyalleme olayının ablukasından takip ediyor gibi görünmektedir.


Bir çinko takviyesinin maternal çinko durumu ve süt çinko konsantrasyonları üzerindeki etkileri > veya = 7 mo laktasyon yoluyla incelenmiştir.Yetmiş bir emziren kadın, günlük 15 mg çinko takviyesi (ZS, n = 40) veya plasebo (NZS, n = 31) aldı, çift kör, randomize bir tasarımda 2 wk doğum sonrası tarafından başlatıldı.Genel olarak ortalama çinko alımları NZS grubu için 13.0 +/- 3,4 mg/d ve ZS grubu için 25,7 +/- 3,9 mg/d idi.ZS grubunun plazma çinko konsantrasyonları, NZS grubundan önemli ölçüde daha yüksekti (P = 0.05).Süt çinko konsantrasyonları, tüm konular için çalışma boyunca önemli ölçüde azaldı, ancak çinko takviyesinden etkilenmedi.Takviyesiz grupta gözlemlenen ortalama diyet çinko alımı, normal maternal çinko durumunu ve süt çinko konsantrasyonlarını> veya = 7 mo laktasyon yoluyla korumak için yeterliydi.Düşük çinko alımının süt çinko konsantrasyonları üzerindeki etkisini değerlendirmek için daha az beslenmiş popülasyonlarda benzer kontrollü müdahale denemeleri gerekecektir.


TIP48 ve TIP49, önemli bir biyolojik işleve ve kanserle yakından ilişkili ana yollardaki kritik role sahip iki ilişkili ve yüksek derecede korunmuş ökaryotik AAA (+) proteindir.Yüksek derecede korunmuş birkaç kromatin değiştirici kompleksin bileşenleri olarak birlikte bulunurlar.Her iki protein de bakteriyel RuvB'ye dizi homolojisi göstermektedir, ancak biyokimyasal rollerinin doğası ve mekanizması bilinmemektedir.Rekombinant insan TIP48 ve TIP49 kararlı bir yüksek moleküler kütle equimolar kompleksine monte edildi ve in vitro aktivite için test edildi.TİP48/TIP49 kompleks oluşumu, ATPaz aktivitesinde sinerjik bir artışa neden oldu, ancak ATP hidrolizi, tek iplikli, çift iplikli veya dört yönlü bağlantı DNA'sı varlığında uyarılmadı ve DNA helikaz veya dal göçü aktivitesi tespit edilemedi.TİP48 veya TİP49'daki katalitik kusurlara sahip kompleksler, TİP48 / TIP49 kompleksi içindeki her iki proteinin de ATP hidrolizi için gerekli olduğunu gösteren hiçbir ATPaz aktivitesine sahip değildi.TİP48/TIP49 kompleksinin yapısı negatif leke elektron mikroskobu ile incelenmiştir.20 A çözünürlükte üç boyutlu rekonstrüksiyon, TIP48 / TIP49 kompleksinin C6 simetrisine sahip iki istiflenmiş heksamerik halkadan oluştuğunu ortaya koydu.Üst ve alt halkalar önemli yapısal farklılıklar gösterdi.İlginçtir ki, TIP48, adenin nükleotidlerinin varlığında oligomerler oluştururken, TIP49 oluşturmadı.Sonuçlar, TIP48 ve TIP49 arasındaki biyokimyasal farklılıklara işaret ediyor, bu da iki onaltılık halka arasındaki yapısal farklılıkları açıklayabilir ve proteinlerin bireysel olarak gerçekleştirdikleri özel işlevler için önemli olabilir.


OBJEKTİF Amacımız, işle ilgili fiziksel ve psikososyal faktörler arasındaki maruz kalma-yanıt ilişkilerinin nicel olarak değerlendirilmesini ve mesleki popülasyonlarda spesifik omuz bozukluklarının ortaya çıkmasını sağlamaktı.YÖNTEMLER Bir yandan çalışmanın türü, fiziksel yük faktörleri ve iş yerindeki psikososyal yönler ile biseps tendonunun tendiniti, rotator manşet gözyaşları, subakromyal impingement sendromu (SIS) ve supraspapüler sinir sıkışması arasındaki ilişkiler üzerine sistematik bir inceleme yapılmıştır.İş faktörleri ve omuz bozuklukları arasındaki ilişkiler, oran oranı (OR) veya göreceli risk (RR) olarak nicel ölçülerde ifade edilmiştir.SIS'in ortaya çıkışı kuvvet gereksinimleri ile ilişkiliydi>%10 maksimum gönüllü kasılma (MVC), kaldırma >20 kg >10 kez / gün ve yüksek düzeyde el kuvveti>1 saat / gün (OR 2.8-4.2).Omuzun tekrarlayan hareketleri, el / bilek> 2 saat / gün, el-kol titreşimi ve omuz seviyesinin üzerinde el ile çalışmak, üst kol flexion> veya = 45 derece> veya =% 15 zamanın (OR 2.43) ve kuvvetli eforların görev döngüsü> veya =% 9 zaman veya görev döngüsü gibi SIS (OR 1.04-4.7) ile bir ilişki gösterdi. zamanın% 0'ı (OR 2.66).Yüksek psikososyal iş talebi de SIS (OR 1.5-3.19) ile ilişkilendirildi.Balık işleme endüstrisindeki işler, hem biseps tendonunun hem de SIS'in (OR 2.28 ve 3.38 sırasıyla) tendiniti için en yüksek riske sahipti.Bir mezbahada ve betel biber yaprağı küratörü olarak çalışmak sadece SIS'in ortaya çıkmasıyla ilişkiliydi (OR 5.27 ve 4.68 sırasıyla).Dahil edilen makalelerden hiçbiri, iş unvanı / risk faktörleri arasındaki ilişkiyi ve rotator manşet gözyaşlarının veya supraspapüler sinir sıkışmasının ortaya çıkmasını açıklamadı.Son derece tekrarlayan çalışma, iş yerinde yoğun çaba, garip duruşlar ve yüksek psikososyal iş talebi, SIS'in ortaya çıkmasıyla ilişkilidir.


İmmünolojik sinaps, reseptörlerin ve sinyal moleküllerinin büyük ölçekli uzamsal desenleri ile tanımlanan, ancak oluşum ve işlev açısından büyük ölçüde esrarengiz kalan özel bir hücre hücre-hücre kavşağıdır.İmmünolojik sinaps oluşumuna geometrik kısıtlamalar getirmek için alt tabaka üzerine üretilmiş desteklenen çift katmanlı membranlar ve nanometre ölçekli yapılar kullandık.Ortaya çıkan alternatif desenli sinapsların analizi, T hücre reseptörlerinin (TCR'lerin) radyal konumu ile sinyal verme aktivitesi arasında, sinaps periferik bölgelerinde mekanik olarak sıkışmış olan TCR mikrokümesinden uzun süreli sinyalleme ile nedensel bir ilişki ortaya koydu.Bu sonuçlar, TCR'lerin mekansal translokasyonunun doğrudan bir sinyal düzenleme mekanizmasını temsil ettiği sinaps modeli ile tutarlıdır.


İnsan MLL kompleksinin maya homologu olan Set1 içeren karmaşık COMPASS, histon H3'ün lizin 4'ünün mono-, di- ve trimetilasyonu için gereklidir.Compass'ın histon trimetilasyonundaki rolünü daha iyi tanımlamak için karşılaştırmalı bir küresel proteomik ekran gerçekleştirdik.Hem Cps60 hem de COMPASS'ın Cps40 bileşenlerinin uygun histon H3 trimetilasyonu için gerekli olduğunu, ancak telomerle ilişkili gen susturmasının uygun düzenlenmesi için gerekli olmadığını bildirdik.Cps60'tan yoksun saflaştırılmış COMPASS mono ve dimetilat yapabilir, ancak H3 (K4) trimetilasyon yeteneğine sahip değildir.Kromatin immunopepitasyonu (ChIP) çalışmaları, histon trimetilasyonu için gerekli olan COMPASS'ın kayıp alt birimlerinin, test edilen genler için Set1'in kromatin'e lokalizasyonunu etkilemediğini göstermektedir.Toplu olarak, sonuçlarımız COMPASS'ın uygun histon H3 trimetilasyonu ve telomerle ilişkili gen ekspresyonunun düzenlenmesi için birkaç bileşeni için moleküler bir gereklilik olduğunu ve COMPASS tarafından farklı histon metilasyonu formları için birden fazla rol olduğunu göstermektedir.


Mikrotübül nükleasyonu sentrozomların en iyi bilinen fonksiyonudur.Centrosomal mikrotübül nükleasyonu öncelikle gama tubulin halka kompleksleri (gamma TuRCs) tarafından aracılık edilir.Bununla birlikte, bu kompleksleri sentrozomlara bağlayan moleküller hakkında çok az şey bilinmektedir.Bu çalışmada, sentrozomal sarmal-coil protein pericentrin'in, gama tubulin kompleks proteinleri 2 ve 3 (GCP2 / 3) ile bir etkileşim yoluyla mil kutuplarında gama TuRC'ları demirlediğini gösteriyoruz.Somatik hücrelerde küçük müdahale eden RNA'lar tarafından pericentrin susturulması, mitozda gama tubulin lokalizasyonu ve mil organizasyonunu bozmuştur, ancak interfaz hücrelerinde gama tubulin lokalizasyonu veya mikrotübül organizasyonu üzerinde hiçbir etkisi olmamıştır.Benzer şekilde, pericentrin'in GCP2/3 bağlanma alanının aşırı ekspresyonu, endojen pericentrin-gamma TuRC etkileşimini bozmuş ve astral mikrotübülleri ve mil bipolaritesini bozmuştur.Xenopus mitotik ekstraktlarına eklendiğinde, bu alan sentrozomlardan ayrılmamış gama TuRC'ları, mikrotübül aster montajını inhibe etti ve önceden monte edilmiş asterlerin hızlı bir şekilde sökülmesini indükledi.Tüm fenotipler, azalmış GCP2/3 bağlayıcısı olan bir pericentrin mutantında önemli ölçüde azaltıldı ve Ran aracılı sentrozom-bağımsız yolu tarafından bir araya getirilen interfaz asters veya asters üzerinde çok az etki gözlemlediğimiz için mitotik sentrozomal asters için spesifikti.Ek olarak, pericentrin susturma veya aşırı ifade, G2 / antefaz tutuklanmasını ve ardından birçok hücre tipinde apoptozu tetikledi.Mitotik hücrelerdeki sentrozomlarda gama tubulin komplekslerinin pericentrin demirlemesinin uygun mil organizasyonu için gerekli olduğu ve bu demirleme mekanizmasının kaybının mitotik girişi önleyen ve apoptotik hücre ölümünü tetikleyen bir kontrol noktası tepkisi ortaya çıkardığı sonucuna varıyoruz.


İnsan immün yetmezlik virüsü enfeksiyonları sırasındaki erken olayların, konakçının enfeksiyonu kontrol etme kapasitesini yansıttığı düşünülmektedir.Simya immün yetmezlik virüsü SIVmnd-1 nonpathogenic infeksiyonunun erken safhasında erken virüs ve konak parametrelerini doğal konakçısı Mandrillus sfenksinde inceledik.Dört mandrill, doğal olarak enfekte olmuş bir mandrillden türetilen birincil SIVmnd-1 suşu ile deneysel olarak enfekte edildi.İki enfekte olmayan kontrol hayvanı paralel olarak izlendi.Kan ve lenf düğümleri enfeksiyondan önce üç zaman noktasında, ilk ay boyunca haftada iki kez ve 60, 180 ve 360 postenfeksiyon günlerinde (p.i.) toplandı.Anti-SIVmnd-1 antikorları 28-32 gün arasında saptandı.Ne yüksek sıcaklık ne de artmış lenf düğümü büyüklüğü gözlenmiştir.Plazmadaki viral yük 7 ila 10 gün arasında zirve yaptı.(2 x 10(6) ila 2 x 10(8) RNA eşdeğerleri/ml).Viremi daha sonra 10 ila 1000 kat azaldı ve 30 ila 60 gün arasında viral set noktasına ulaştı.Enfeksiyonun kronik fazı sırasındaki seviyeler, doğal olarak enfekte olan donör mandrillinde (2 x 10 (5) RNA eşdeğerleri / ml)kine benzerdi.CD4(+) hücre numaraları ve kan ve lenf düğümlerindeki yüzdeler, birincil enfeksiyon sırasında hafifçe (%10) azaldı ve CD8(+) hücre numaraları geçici olarak arttı.Tüm değerler 30. güne kadar enfeksiyon öncesi seviyelere geri döndü.CD8(+) hücre numaraları veya yüzdeleri, periferik kan ve lenf düğümlerinde, takip edilen 1 yıl boyunca artmadı.Sonuç olarak, SIVmnd-1 mandrilllerde hızlı ve kapsamlı replikasyon kapasitesine sahiptir.Yüksek viremi düzeylerine rağmen, CD4(+) ve CD8(+) hücre numaraları, enfeksiyonun ölüm sonrası evresinde sabit kaldı ve in vivoda SIVmnd-1 enfeksiyonuna yanıt olarak mandrill T hücrelerinin aktivasyona ve / veya hücre ölümüne duyarlılığı ile ilgili soruları gündeme getirdi.


CONTEXT Anti-müllerian hormon (AMH), klinik uygulamada prognostik ve tanı aracı olarak giderek daha fazla uygulanan bir yumurtalık rezervi belirtecidir.Klinik uygulamada AMH kullanımının artmasına rağmen, olası belirleyicilerin AMH düzeyleri üzerindeki etkisini ele alan büyük ölçekli çalışmalar azdır.OBJEKTİF AMH'nin üreme ve yaşam tarzı belirleyicilerinin büyük bir nüfus temelli kadın kohortundaki rolünü ele almayı amaçladık.TASARIM Bu kesitsel çalışmada, yaşa özgü AMH persentilleri, CG-LMS (Kole ve Yeşil, Lambda, Mu ve Sigma modeli, çocuklar için büyüme eğrilerini hesaplamak için yerleşik bir yöntem) ile genel doğrusal modelleme kullanılarak hesaplanmıştır.Doetinchem Cohort çalışmasına katılan genel topluluktan SETING Women değerlendirildi.KATILIMCILAR İki bin üç yüz yirmi premenopozal kadın dahil edildi.ANA OUTCOME ÖLÇÜ Kadın üreme ve yaşam tarzı faktörlerinin yaşa özgü AMH persentillerindeki kaymalar üzerindeki etkisi incelenmiştir.SONUÇLAR Düzenli adet döngüsü olan kadınlara kıyasla, mevcut oral kontraseptif (OC) kullanıcıları, adet döngüsü düzensizliği olan kadınlar ve hamile kadınlar, yaşa özgü AMH persentilleri önemli ölçüde daha düşüktü (OC kullanımı için, yüzde 11 persentil daha düşük; döngü düzensizliği için yüzde 11 daha düşük; ve hamilelik için yüzde 17 daha düşük [tüm  .0001 için P değeri]).Menarşta yaş ve ilk doğumda yaş, yaşa özgü AMH persentil ile ilişkili değildi.Daha yüksek parite, 2 persentil daha yüksek yaşa özgü AMH (P = .02) ile ilişkiliydi.Araştırılan yaşam tarzı faktörleri arasında, mevcut sigara içme dozundan bağımsız olarak 4 persentil daha düşük yaşa özgü AMH persentilleri (P = .02) ile ilişkiliydi.Vücut kitle indeksi, bel çevresi, alkol tüketimi, fiziksel egzersiz ve sosyoekonomik durum, yaşa özgü AMH persentilleri ile önemli ölçüde ilişkili değildi.Bu çalışma, çeşitli üreme ve yaşam tarzı faktörlerinin yaşa özgü AMH seviyeleri ile ilişkili olduğunu göstermektedir.OC kullanımı ve sigara ile ilişkili daha düşük AMH seviyeleri, etkileri mevcut OC veya sigara kullanımı ile sınırlı olduğu için geri dönüşümlü görünmektedir.AMH'yi klinik bir ortamda yorumlarken ve hasta yönetimini AMH'ye dayandırırken bu tür belirleyicilerin etkisine dikkat etmek önemlidir.


60 yılı aşkın bir süredir, fare derisindeki tümörlerin kimyasal indüksiyonu, epitel karsinojenezin mekanizmalarını incelemek ve modifiye edici faktörleri değerlendirmek için kullanılmıştır.Geleneksel iki aşamalı cilt karsinojenezi modelinde, başlangıç aşaması, bir karsinojenin alt karsinojenik dozunun uygulanmasıyla gerçekleştirilir.Daha sonra, tümör gelişimi, bir tümör teşvik edici ajanla tekrarlanan tedavi ile ortaya çıkar.İnisiyasyon protokolü, kullanılan fare sayısına bağlı olarak 13 saat içinde tamamlanabilir; promosyon aşaması, çalışma süresi boyunca iki kez haftalık tedavi (12 saat) ve bir kez haftalık tümör palpasyonu (12 saat) gerektirir.Burada açıklanan protokolü kullanarak, tümörlerin bir kısmının 20-50 hafta içinde skuamöz hücreli karsinomlara ilerlemesi ile 10 hafta içinde oldukça tekrarlanabilir bir papilloma yükü beklenir.Tam cilt karsinojenezinin aksine, iki aşamalı model, premalign lezyonların daha fazla verim almasının yanı sıra, inisiyasyon ve tanıtım aşamalarının ayrılmasını sağlar.


Hipoksinin 31 insan tümöründeki seviyelerini ve dağılımını, 2-nitroimidazole, EF5 ile bağlanmanın floresan immünohistokimyasal tespitini kullanarak değerlendirdik.Hipoksinin insan tümörlerinin heterojen bir özelliği olduğu bulunmuştur.Nekroz genellikle bireysel bir hastanın tümöründe en yüksek bağlanma seviyesine bitişik olarak bulundu.Bununla birlikte, hipoksi genellikle nekroz olmadan meydana geldi.İncelenen tümör grubunda, kan damarları (PECAM/CD31) ve EF5 boyama arasındaki en yaygın ilişki difüzyon sınırlı hipoksi ile tutarlıydı; akut hipoksi seyrek olarak meydana geldi.Belirli bir hastanın tümörü içinde, proliferasyon bölgeleri (Ki-67) ve hipoksi bölgeleri arasında ters bir korelasyon vardı.Yine, bu parametreler bir grup hastada incelendiğinde, proliferasyonun yokluğu hipoksinin varlığını öngörmemiştir.Hipoksi ve diğer biyolojik uç noktalar arasındaki ilişkiler karmaşıktır, ancak belirli bir tümörün mekansal ilişkileri içinde, bilinen fizyolojik ilkelerle uyumludurlar.Bu nedenle, verilerimiz hipoksi ve diğer biyolojik parametreler arasındaki ilişkilerin hastalar arasında değiştiğini vurgulamaktadır.Nekroz, proliferasyon ve kan damarı dağılımı, bir hastanın tümöründeki hipoksinin seviyesini veya varlığını tahmin edemez.


Sp1 benzeri proteinler, memeli hücresi homeostazisi için gerekli olan çok sayıda genin promotörlerinde bulunan GC açısından zengin dizileri bağlayan üç korunmuş C-terminal çinko parmak motifi ile karakterize edilir.Bu proteinler transkripsiyonel aktivatörler veya baskılayıcılar olarak davranırlar.Sp1 benzeri aktivatörlerin işlev gördüğü moleküler mekanizmalar hakkında önemli bilgiler rapor edilmiş olsa da, baskılayıcı proteinler için mekanizmalar hakkında nispeten az şey bilinmektedir.Burada, her yerde ifade edilen Sp1 benzeri bir transkripsiyonel baskılayıcı olan BTEB3'ün işlevsel karakterizasyonunu bildiriyoruz.GAL4 tahlilleri, BTEB3'ün N terminus'unun doğrudan baskılayıcı etki alanları olarak hareket edebilen bölgeler içerdiğini göstermektedir.İmmünopresipitasyon tahlilleri BTEB3'ün eş-represör mSin3A ve histon deasetilaz proteini HDAC-1 ile etkileşime girdiğini ortaya koymaktadır.Jel kayma tahlilleri, BTEB3'ün Sp1'inkine benzer bir afinite ile iyi karakterize edilmiş bir GC zengini DNA elemanı olan BTE bölgesini özel olarak bağladığını göstermektedir.Çin hamster yumurtalık hücrelerindeki muhabir ve jel kayma testleri, BTEB3'ün BTE bağlanması için Sp1 ile rekabet ederek baskıya aracılık edebileceğini göstermektedir.Böylece, bu proteinin karakterizasyonu, transkripsiyon baskısında yer alan Sp1 ailesinin BTEB benzeri üyelerinin repertuarını genişletir.Ayrıca, sonuçlarımız, BTEB3 için mSin3A ve HDAC-1 ile etkileşim ve Sp1 ile DNA bağlayıcı etki alanı üzerinden rekabet yoluyla N terminus tarafından doğrudan baskıyı içeren bir baskı mekanizması önermektedir.


RATIONALE Partikül hava kirliliğine maruz kalma, özellikle kardiyovasküler hastalıklardan dolayı artan hastaneye yatış ve ölümle ilişkilendirilmiştir.Düşük kan DNA metilasyon içeriği oksidatif stres, yaşlanma ve ateroskleroz gibi kardiyovasküler sonuçlarla ilgili süreçlerde bulunur.OBJEKTİFLER Parçacık kirliliğinin DNA metilasyonunu ağır metillenmiş dizilerde insan genomu boyunca yüksek temsil ile değiştirip değiştirmediğini değerlendirdik.YÖNTEMLER Boston Bölgesi Normatif Yaşlanma Çalışması'nda 718 yaşlı katılımcıdan 1,097 kan örneğinin kantitatif polimeraz zincir reaksiyonu-pirosequencing ile uzun interspersli nükleotid elementinin (LINE)-1 ve Alu tekrarlayan elementlerin DNA metilasyonunu ölçtük.Tekrarlanan ölçümlerde subjektif korelasyonu hesaba katmak için kovaryate-ayarlanmış karışık modeller kullandık.Muayeneden önce çoklu zaman pencerelerinde ortam partikül kirleticilerinin (siyah karbon, aerodinamik çaplı partikül madde  veya = 2.5 mikrom [PM2.5] veya sülfat) DNA metilasyonu üzerindeki etkilerini (4 saat ila 7 d) tahmin ettik.Standart regresyon katsayılarının (beta) maruz kalmadaki standart sapma artışıyla ilişkili DNA metilasyonundaki standart sapma değişiminin fraksiyonunu ifade ettiğini tahmin ettik.ÖLÇÜMLER VE ANA SONUÇLAR Tekrarlayan element DNA metilasyonu, haftanın ve mevsimin günü gibi zamana bağlı değişkenlerle ilişkili olarak çeşitlidir.LINE-1 metilasyonu, son zamanlarda daha yüksek siyah karbona maruz kaldıktan sonra azalmıştır (beta = -0.11; %95 güven aralığı [CI], -0.18 ila -0.04; P = 0.002) ve PM2.5 (beta = -0.13; %95 CI, -0.19 ila -0.06; 7-d hareketli ortalama için P  0.001).İki kirletici modelde, trafik parçacıklarının bir izleyicisi olan sadece siyah karbon, LINE-1 metilasyonu ile önemli ölçüde ilişkiliydi (beta = -0.09; %95 CI, -0.17 ila -0.01; P = 0.03).Alu metilasyonu (P > 0.12) ile hiçbir ilişki bulunamadı.KONCLUSIONS Trafik parçacıklarına maruz kaldıktan sonra tekrarlanan element metilasyonunda azalma tespit ettik.Azalmış metilasyon, maruz kalma ile ilgili sağlık etkilerini aracılık edip etmediği belirlenmeye devam etmektedir.


Yüksek plazma toplam homosistein koroner arter hastalığı (CAD) için büyük bir risktir.Metiltetrahidrofolat redüktaz (MTHFR), homosistein metabolizmasında ana düzenleyici bir enzimdir; MTHFR genindeki yaygın bir C677T mutasyonu, enzim aktivitesinin azalmasına neden olur ve homosistein seviyelerinin artmasına ve folat seviyelerinin azalmasına katkıda bulunur.Koreli bir popülasyonda MTHFR C677T alellerinin sıklığını araştırdık, folat veya B12 vitamininin genotipe özgü eşik seviyelerini belirledik ve TT genotipi ile CAD riski arasındaki ilişkiyi araştırdık.MALZEMELER VE YÖNTEMLER 163 CAD hastası ve 50 kontrol deneksinden oluşan bir çalışma popülasyonu kaydettik ve MTHFR C677T polimorfizmini erime noktası analizi ile gerçek zamanlı PCR kullanarak taradık.Plazma homosistein, folat ve B12 vitamini seviyeleri de belirlendi.Daha sonra, her bir MTHFR C677T genotipinin bireyleri için homosistein seviyelerini normal bir aralıkta tutmak için gerekli olan folat ve B12 vitamininin genotipe özgü eşik değerlerini tanımladık.SONUÇLAR TT genotipinin sıklığı kontrol deneklerinde %18, hasta grubunda ise %26 idi (P>0.05).TT genotipi için homozigot bireylerin homosistein seviyeleri önemli ölçüde yükselmiştir (P0.05).Genotipe özgü folat eşik seviyesi TT bireylerde CC veya BT genotiplerine göre önemli ölçüde daha yüksekti.Düşük folat statüsüne sahip bireylerin OR'u ve CAD'nin göreceli riskini tahmin etmek için TT genotipi 2.2, yüksek folat statüsüne sahip olanların OR'u ve TT genotipi 1.5 idi (sırasıyla %95 CI, 0.5-9.6 ve 0.7-3.2).SONUÇ Bir Kore popülasyonunda farklı MTHFR C677T genotiplerinin gerektirdiği belirli eşik folat seviyelerine dayanarak CAD için daha yüksek bir risk gösteren bir gen-besleyici etkileşimi tanımlayabildik.


Adipositler hematopoetik mikro çevrenin bir parçasıdır, şu ana kadar insanlarda hematopoezdeki rolleri hala sorgulansa da.Daha önce femoral kemik iliğinde (BM) yağ hücrelerinin birikmesinin nöropilin-1'in (NP-1) artan ekspresyonu ile çakıştığını, zayıf bir şekilde hematopoietik iliak arması BM ile ifade edildiğini gösterdik.Bu gözlemden başlayarak, adipositlerin hematopoez üzerinde NP-1 aracılığıyla aracılık edebileceği varsayımında bulunduk.Bu hipotezi test etmek için, BM adipositleri, ilkel inoküler yağ hücrelerinin temel özelliklerini deneysel bir model olarak paylaşan fibroblast benzeri yağ hücrelerine (FLFC) ayırdık.Beklenildiği gibi, FLFC'ler makrofaj kolonisi uyarıcı faktör üretti ve CD34(+) farklılaşmasını hücreden hücreye temastan bağımsız olarak makrofajlara indükledi.Buna karşılık, granülopoez hücreden hücreye temasla engellendi, ancak granülosit koloni uyarıcı faktör üretimi ile birlikte transwell kültür koşullarında geri getirilebildi.Her iki işlev de, CD34(+) hücreleriyle temas halinde kültürlenen FLFC'ler, temas inhibisyonunda kritik imasını kanıtlayan bir antikor nötralize edici NP-1 ile tedavi edildiğinde de iyileşti.İnterlökin-1 beta veya deksametazon gibi enflamatuar bir sitokin, granülopoezi geri yüklemek için FLFC özelliklerini modüle eder.Verilerimiz, primer adipositlerin bazı patolojik süreçlere dahil olabilecek hematopoez sırasında düzenleyici işlevler uyguladığına dair ilk kanıtları sağlar.Potansiyel çıkar çatışmalarının açıklanması bu makalenin sonunda bulunur.


İnsan embriyonik kök (ES) hücre çizgileri, kendi kendini yenileme ve belirli hücre tiplerine farklılaşma yeteneğine sahiptir.Bununla birlikte, kendi kendine yenilenme ve farklılaşma için moleküler mekanizmalar çok iyi anlaşılamamıştır.İki tescilli insan ES hücre hattı (HES3 ve HES4, ES Cell International) için transkriptom profillerini belirledik ve bunları murin ES hücreleri ve diğer insan dokuları ile karşılaştırdık.İnsan ve fare ES hücreleri, aktif olmayan bir lösemi inhibitör faktör yolu ve insan ES hücrelerinde POU5F1 ve SOX2 gibi birkaç önemli genin yüksek preponderansı da dahil olmak üzere çok sayıda önemli fark olmasına rağmen, bir dizi ifade edilmiş gen ürününü paylaşıyor gibi görünmektedir.Bilinen ES'ye özgü genlerden ve insan ES hücreleri için işaretleyici olarak hizmet edebilecek yeni adaylardan oluşan bir gen listesi oluşturduk ve "stemness" fenotipine de katkıda bulunabilir.Özellikle ilgi çekici olan, ES hücre farklılaşması sırasında DNMT3B ve LIN28 mRNA'ların küçülmesiydi.İnsan ve fare ES hücrelerinin gen ekspresyon profillerindeki örtüşen benzerlikler ve farklılıklar, pluripotanslarını yöneten moleküler ve hücresel mekanizmaların ayrıntılı ve uyumlu bir şekilde ayrılması, belirli hücre tiplerine farklılaşmayı yönlendirmesi ve kendi kendini yenileme yeteneğini genişletmesi için bir temel sağlar.


p53, normal dokuları çeşitli stres formlarından kaynaklanabilecek tümör gelişiminden koruyan önemli bir yolu düzenler.Stres yokluğunda, p53'ün büyüme baskılayıcı ve proapoptotik aktivitesi, p53'ü bağlayan ve aktivitesini ve istikrarını olumsuz düzenleyen MDM2 tarafından engellenir.MDM2 antagonistleri p53'ü aktive edebilir ve kansere yeni bir terapötik yaklaşım sunabilir.Son zamanlarda, MDM2-p53 bağlayıcısının ilk güçlü ve seçici düşük moleküler ağırlık inhibitörlerini belirledik, Nutlinler.Bu moleküller p53 yolunu aktive eder ve in vitro ve in vivo tümör büyümesini baskılar.P53 yolunu ve kanserdeki kusurlarını incelemek için değerli yeni araçları temsil ediyorlar.Nutlinler insan kanser hücrelerinde p53 bağımlı apoptozu indükler, ancak normal hücreleri çoğaltan sitostatik görünürler.Osteosarkoma ksenograftlara karşı güçlü aktiviteleri, MDM2 antagonistlerinin vahşi tip p53 ile tümörlerin tedavisinde klinik faydaya sahip olabileceğini düşündürmektedir.


Fare embriyonik kök hücrelerinde (ESC'ler) G1/S kontrol noktası baypasının altında yatan moleküler mekanizma bilinmemektedir.DNA hasarı, CDK2 kinazını aktivatörü Cdc25A fosfatazın imhası yoluyla inhibe ederek S faz girişini engeller.G1'de fare ESC'lerinde DNA hasarından sonra bile devam eden yüksek Cdc25A seviyelerini gözlemledik.Ayrıca, Cdc25A protein bolluğunu kontrol eden bir deubiquitilaz olan Dub3'ün daha yüksek ekspresyonunu bulduk.Dahası, Dub3 geninin, kendi kendini yenileyen makinelerin anahtar transkripsiyon faktörü olan Esrrb'nin doğrudan bir hedefi olduğunu gösteriyoruz.Dub3 ifadesinin nöral dönüşüm sırasında güçlü bir şekilde regüle edildiğini ve Cdc25A destabilizasyonundan önce geldiğini, ESC'lerde zorla Dub3 ifadesinin farklılaşma, hücre döngüsü yeniden şekillendirme ve soy taahhüdüne eşlik etmesi üzerine ölümcül hale geldiğini gösteriyoruz.Son olarak, Dub3 veya Cdc25A'nın devrilmesi, ESC'lerin kendiliğinden farklılaşmasına neden oldu.Toplamda, bu bulgular, kendi kendini yenileyen makineleri, ESC'lerde bir deubiquitilaz aracılığıyla hücre döngüsü kontrolüne birleştirir.


Embriyonik kök hücre (ESC) transkripsiyonel ve epigenetik ağlar, çekirdek transkripsiyon faktörleri (TF'ler), posttranskripsiyonel değiştirici mikroRNA'lar (miRNA'lar) ve diğer bazı düzenleyiciler de dahil olmak üzere çok katmanlı bir düzenleyici devre tarafından kontrol edilir.Bununla birlikte, bu düzenleyici devrede büyük intergenik kodlamayan RNA'ların (lincRNA'ların) rolü ve bunların altında yatan mekanizma tanımlanmamıştır.Burada, bir lincRNA'nın, linc-RoR'un, miRNA'ların ve çekirdek TF'lerin ağını bağlamak için anahtar bir rakip endojen RNA olarak işlev görebileceğini gösteriyoruz, örneğin, Oct4, Sox2 ve Nanog.Linc-RoR'un miRNA-cevap elementlerini bu çekirdek TF'lerle paylaştığını ve linc-RoR'un bu çekirdek TF'lerin kendi kendini yenileyen insan ESC'sinde miRNA aracılı bastırmayı önlediğini gösteriyoruz.Linc-RoR'un ESC bakım ve farklılaşmasını düzenlemek için çekirdek TF'leri ve miRNA'ları içeren bir geri besleme döngüsü oluşturmasını öneririz.Bu sonuçlar, gelişim sırasında genetik ağların bileşenlerinin fonksiyonel etkileşimleri hakkında bilgi sağlayabilir ve birçok hastalık için yeni terapilere yol açabilir.


Foxp3(+) T hücreleri bağışıklık toleransının korunması için kritik bir rol oynar.Burada, farelerde, Foxp3(+) T hücrelerinin bağırsak mikrobiyotasının, özellikle Firmicutes'e ait türlerin çeşitlenmesine katkıda bulunduğunu gösteriyoruz.Yerli bakterilerin Foxp3(+) T hücreleri tarafından kontrol edilmesi, sırasıyla Peyer yamalarında inflamasyonun bastırılması ve immünoglobulin A (IgA) seçiminin düzenlenmesinden oluşan hem dış hem de iç germinal merkezlerin (GC'ler) düzenleyici işlevlerini içeriyordu.Çeşitlendirilmiş ve seçilmiş IgAs, çeşitlendirilmiş ve dengeli mikrobiyotanın bakımına katkıda bulundu; bu da Foxp3(+) T hücrelerinin genişlemesini, GC'lerin indüksiyonunu ve bağırsaktaki IgA yanıtlarını simbiyotik bir düzenleyici döngü yoluyla kolaylaştırdı.Bu nedenle, uyarlanabilir bağışıklık sistemi, bağışıklık toleransı için gerekli olan hücresel ve moleküler bileşenler ve antikor repertuarının seçimi yoluyla, homeostaz için gerekli bakteri topluluklarının zenginliğini ve dengesini kontrol ederek konak-mikrobiyal simbiyoza aracılık eder.


Bu büyük gen ailesinin daha önce açıklanan üyelerinin aksine substrat özgüllüğüne sahip yeni bir insan inositol polifosfat 5-fosfataz (5-fosfataz) klonlanması ve karakterizasyonu rapor ediyoruz.Daha önce açıklanan tüm üyeler suda çözünür inositol fosfatları hidrolize eder.Bu enzim sadece lipit substratları, fosfatidilinositol 3,4,5-trisfosfat ve fosfatidilinositol 4.5-bisfosfat hidrolize eder.İzole edilen cDNA 3110 baz çiftinden oluşur ve 644 amino asit ve M(r) = 70,023 protein ürünü öngörür.Bu 5-fosfatazı tip IV olarak adlandırıyoruz.Son derece temel bir proteindir (pI = 8.8) ve bilinen 5-fosfatazların 3,4,5-trisfosfatına karşı en büyük afiniteye sahiptir.K(m) 0,65 mikrometredir, 1/10 Ship (5,95 mikrometre), fosfatidilinositol 3,4,5-trifosfatı hidrolize eden başka bir 5-fosfatazdır.5-fosfataz tip IV'ün aktivitesi, in vitro tahlilde deterjanların varlığına duyarlıdır.Bu nedenle enzim, lipit substratlarını deterjanların yokluğunda veya n-oktil beta-glukopiranosit veya Triton X-100 varlığında hidrolize eder, ancak fosfatidilinositol 4.5-bisfosfatın hidrolizi ile ilgili diğer çalışmalarda kullanılan deterjan olan cetyltriethylammonium bromür varlığında değildir.Dikkat çekici bir şekilde, daha önce sadece d-3 fosfatlı substratların hidrolize edilmesi olarak karakterize edilen 5-fosfataz, aynı zamanda n-oktil beta-glukopiranozid varlığında 4,5-bisfosfatı da kolayca hidrolize etti.İnsan dokularındaki 5-fosfataz tip IV enzimini tanımlamak için cDNA tarafından öngörülen bir peptide karşı hazırlanan antikorları kullandık ve beyinde Batı lekelemesi tarafından belirlenen şekilde yüksek oranda ifade edildiğini bulduk.Ayrıca fare dokularının batıya doğru lekelenmesini gerçekleştirdik ve diğer dokularda daha düşük ifade seviyelerine sahip beyin, testis ve kalpte yüksek seviyelerde ifade bulduk.mRNA, birçok dokuda ve hücre çizgilerinde Kuzey lekelenmesi ile belirlendiği gibi tespit edildi.


Kolorektal kanser hücreleri üzerindeki fonksiyonel çalışmalar, Melanoma 2'de (AIM2) bulunmayan interferon indüklenebilir dsDNA sensörünün kanser ilerlemesinde koruyucu bir rol oynadığını göstermiştir.Yüksek bir mutasyon oranı ve AIM2 ekspresyonunun eksikliğinin daha önce kolorektal kanserlerin bir alt kümesinde tespit edildiği göz önüne alındığında, burada tümör hücrelerinde AIM2 ekspresyonunun ilişkisini ve hasta prognozunu araştırdık (5 yıllık takip).476 eşleştirilmiş doku çiftinin (kolorektal tümör ve bitişik normal kolon epitelyumu) doku mikroarray analizi iki bağımsız gözlemci tarafından gerçekleştirildi.62 hastadan alınan örnekler, eksik takip bilgileri nedeniyle veya doku örneklemesinden önce neo-adjuvan tedavi nedeniyle dışlandı.Kalan 414 doku çiftinden 279'u (%67.4), normal muadillerinin epitel hücrelerine kıyasla kanser hücrelerinde azalmış AIM2 ekspresyonu sergiledi.38 hasta (%9.18) tümör hücrelerinde AIM2 ekspresyonunu tamamen kaybetmiştir.Cinsiyet, yaş, kanser evresi, tümör bölgesi, tümör sınıfı ve kemoterapi için ayarlandıktan sonra, AIM2 ekspresyonunun tam eksikliği, genel mortalitede (HR=2.40; %95 CI=1.44-3.99) ve hastalığa özgü mortalitede (HR=3.14; %95 CI=1.75-5.65) AIM2-pozitif tümör örneklerine kıyasla 3 kat artışla ilişkiliydi.Sonuçlarımız, AIM2 ekspresyonunun eksikliğinin kolorektal kanserde kötü sonuçla yakından ilişkili olduğunu göstermektedir.Böylece veriler, AIM2'nin kolorektal tümörlerin ilerlemesine karşı koruyucu bir rolünü güçlü bir şekilde kanıtlar.AIM2 ekspresyonunun eksikliğinin, prognozu zayıf olan kolorektal kanser hastalarının tanımlanması için biyobelirteç olarak kullanılıp kullanılamayacağını değerlendirmek için daha ileri çalışmalar gerekmektedir.


Metforminin olumsuz etkileri öncelikle titrasyonu etkili bir dozla sınırlayabilecek veya ilacın kesilmesine neden olabilecek gastrointestinal (GI) intoleransı ile ilgilidir.Bazı metformin yan etkileri GI mikrobiyomdaki kaymalara atfedilebileceğinden, metformin ile kombinasyon halinde kullanılan bir GI mikrobiyom modülatörünün (GIMM) GI semptomlarını iyileştirip iyileştirmeyeceğini test ettik.YÖNTEMLER 2 dönemli crossover çalışma tasarımı 2 tedavi sekansı ile kullanıldı, ya 1. periyotta plasebo, ardından 2. periyotta GIMM ya da tam tersi.Çalışma süreleri 2 hafta sürdü, 2 haftalık bir yıkama süresi vardı.İlk hafta boyunca, metformin GI intoleransı yaşayan tip 2 diyabet hastaları (T2D), kahvaltı ve akşam yemeği ile birlikte atanan NM504 (GIMM) veya plasebo tedavisi ile birlikte 500 mg metformin aldı.İkinci haftada, 10 denek 500 mg metformin aldı (t.i.d.), GIMM veya plasebo ile ilk ve üçüncü günlük metformin dozları ile tüketilir.Deneklerin kabul edilemez hale gelmesi halinde metformin dozlamayı bırakmalarına izin verildi.SONUÇLAR Metformin ve GIMM tedavisinin kombinasyonu, metformin için plasebo kombinasyonundan (6.78  0.65 [ortalama  SEM] ile 4.45  0.69, P = .0006]) önemli ölçüde daha iyi bir tolerans skoru üretti.Ortalama açlık glukoz seviyeleri, metformin-GIMM kombinasyonu (121.3  7.8 mg / dl) ile metformin-placebo'dan (151.9  7.8 mg / dl) önemli ölçüde daha düşüktü.Bir GI mikrobiyom modülatörünü metformin ile birleştirmek, T2D hastalarında metforminin daha fazla kullanılmasına ve hastalığın tedavisinin iyileştirilmesine izin verebilir.


Memelilerde glikosilfosfatidilinositolün (GPI) kaderini açıklığa kavuşturmak için, bu füzyon yapısını taşıyan GPI-anchored geliştirilmiş yeşil floresan proteini (EGFP-GPI) ve transgenik fareler geliştirdik.Kültür hücrelerine tanıtıldığında, EGFP-GPI proteini, GPI biyosentezine bağlı olarak plazma zarlarına ve mikrozomlara doğru şekilde sıralandı.EGFP-GPI taşıyan transgenik farelerin geniş bir transgene ekspresyonu gösterdiği bulunmuştur.Histolojik olarak, EGFP-GPI proteininin belirgin bir polarize lokalizasyonu, çeşitli epitellerde, sinir sisteminde ve karaciğerde gözlendi ve bazı ekzokrin bezlerden salgılandı, ayrıca epitel olmayan dokularda polarize olmayan varlığı gösterdi.


Fisyon mayasında (Schizosaccaromyces pombe) üç farklı filogenetik sınıfı temsil eden dört histon deasetilazının (HDAC) enzimatik özgüllüğü, ekspresyon profilleri ve bağlanma yerleri hakkında genom çapında bir araştırma yaptık.Hem intergenik hem de kodlama bölgelerindeki nükleozom yoğunluğunu, histon asetilasyon kalıplarını ve HDAC bağlanmasını gen ekspresyon profilleriyle doğrudan karşılaştırarak, Sir2 (sınıf III) ve Hos2 (sınıf I) histon kaybını önlemede rol oynadığını bulduk; Clr6 (sınıf I) promoter lokalize baskıdaki başlıca enzimdir.Hos2, H4K16Ac'ı açık okuma çerçevelerinde deasetilate ederek büyüme ile ilgili genlerin yüksek ekspresyonunu teşvik etmede beklenmedik bir role sahiptir.Clr3 (sınıf II), sessiz bölgeler de dahil olmak üzere genom boyunca Sir2 ile işbirliği içinde hareket eder: rDNA, centromeres, mat2/3 ve telomerler.En önemli asetilasyon siteleri Clr3 için H3K14Ac ve Sir2 için H3K9Ac genomik hedefleridir.Clr3 ayrıca kümelenmiş stres ve mayoz kaynaklı genler içeren subtelomerik bölgeleri de etkiler.Böylece, bu birleşik genomik yaklaşım, gen ifadesinin baskılanması ve aktivasyonunda sessiz bölgelerde fisyon mayası HDAC'leri için farklı roller ortaya çıkarmıştır.


Adipoz doku makrofajları (ATM'ler) obezite sırasında adipoz dokuya sızar ve insülin direncine katkıda bulunur.Yüksek yağlı beslenme üzerine yağ dokusuna göç eden makrofajların, normal diyet koşullarında orada oturanlardan farklı olabileceğini varsaymıştık.Bu amaçla, yağsız farelerde görülmeyen obez farelerin adipoz dokusunda F4/80(+)CD11c(+) adlı bir ATM popülasyonu bulduk.Yalın farelerden gelen ATM'ler, Ym1, arginaz 1 ve Il10 dahil olmak üzere M2 veya "alternatif olarak aktive" makrofajlarının karakteristik birçok genini ifade etti.Diyet kaynaklı obezite, bu genlerin ATM'lerde ekspresyonunu azaltırken, M1 veya "klasik olarak aktif" makrofajların karakteristiği olan TNF-alfa ve İNOS gibi genlerin ekspresyonunu arttırdı.İlginçtir ki, obez C-C motifli kemokine reseptörü 2-KO (Ccr2-KO) farelerinden gelen ATM'ler, M2 işaretleyicilerini yağsız farelerdekine benzer seviyelerde ifade eder.ATM'lerde yağsız farelerden aşırı eksprese edilen antienflamatuar sitokin IL-10, adipositleri TNF-alfa kaynaklı insülin direncinden korudu.Bu nedenle, diyet kaynaklı obezite, adipositleri inflamasyondan, insülin direncine katkıda bulunan bir M1 proinflamatuar durumuna koruyabilen yağsız hayvanlardaki M2-polarize bir durumdan ATM'lerin aktivasyon durumunda bir kaymaya yol açar.


Aşırı obezite, ciddi psikiyatrik ve somatik komorbidite ve psikososyal işleyişin bozulması ile ilişkilidir.Bariatrik cerrahi sadece kilo kaybı konusunda değil, obezite ile ilişkili hastalıklarda da en etkili tedavidir.Sağlıkla ilgili psikolojik ve psikososyal değişkenler giderek artan bir şekilde bariatrik cerrahinin önemli sonuç değişkenleri olarak kabul edilmiştir.Bununla birlikte, bariatrik cerrahinin psikolojik ve psikososyal işleyiş üzerindeki uzun vadeli etkisi büyük ölçüde belirsizdir.Bu çalışmanın amacı, ağırlık seyri ile depresyon, anksiyete, sağlıkla ilgili yaşam kalitesi (HRQOL) ve obezite ameliyatından 4 yıl sonrasına kadar özsaygı gibi psikolojik değişkenler arasındaki ilişkiyi değerlendirmekti.Ameliyattan önceki (T1) ve 1 yıl (T2), 2 yıl (T3) ve 4 yıl (T4) standartlaştırılmış anketler ile 148 hasta (47 erkek (31.8%), 101 kadın (68.2%), yaş ortalaması 38.8  10.2 yıl) değerlendirildi.Ortalama olarak, katılımcılar ameliyattan 1 yıl sonra başlangıç ağırlıklarının %24,6'sını, 2 yıl sonra %25,1'ini ve 4 yıl sonra %22,3'ünü kaybettiler.İstatistiksel analiz, depresif semptomlarda önemli iyileşmeler, yaşam kalitesinin fiziksel boyutu ve ameliyattan 1 yıl sonra zirve iyileştirmeleri ile özsaygıyı ortaya koydu.Bu gelişmeler büyük ölçüde sürdürüldü.Depresyonda kilo kaybı ve iyileşmeler, HRQOL (T2, T3 ve T4) ve benlik saygısı (T3) arasında önemli korelasyonlar gözlenmiştir.Bariatrik cerrahi sonrası önemli kilo kaybına karşılık, 4 yıllık takip döneminde ruh sağlığının önemli yönleri önemli ölçüde iyileşti.Bununla birlikte, kilo geri kazanımına paralel olarak, psikolojik gelişmeler zamanla yavaş ama önemli bir düşüş göstermedi.