BACKGROUND VE PURPOSE IIA'lar yetişkinlerin %2.3'ünde bulunur; tespitteki ortalama yaş 52 yıldır.Prevalans genç yetişkinlerde 0.5%'dir.Erken çalışmalar, aort koarktasyonu olan hastaların %10-50'sinin IA'ları olduğunu göstermektedir.Tarama önerileri değişkendir.IA'ların yaygınlığını MRA ile tarama yoluyla incelemeye çalıştık.MALZEME VE YÖNTEMLER Mayıs 1999-Ekim 2007 tarihleri arasında beyin MRA'sı geçiren 16 yaşından büyük hastalar dahil edildi.MRA, 3D uçuş süresi protokolüne sahip 1.5T tarayıcı kullanılarak gerçekleştirildi; Eş zamanlı MR görüntüleme kalp ve aorttan yapıldı.Serebral MRA'lar bir nöroradiyolog tarafından iki kez rapor edildi.İstatistikler ortalama  SD ve medyan  aralığı olarak tanımlanır.Sürekli değişkenler, Student t testleri ve Mann-Whitney U testleri ( Fisher kesin testi kullanılarak kategorik değişkenler) kullanılarak karşılaştırıldı.SONUÇLAR Yüz on yedi MRA çift rapor edildi.Ortalama yaş 29  11 yıl (aralık, 16-59 yıl) idi.IA'lar 12 hastada (%10.3) bulundu.IA'ların ortalama çapı 3.9 mm idi (aralık, 2.0-8.0 mm).Anevrizmaları olan hastalar, (ortam, 37 yıl; aralık, 16-50 yıl) olmayanlara göre daha yaşlıydı (ortam, 23 yıl; aralık, 16-59 yıl; Z = -2.01, P = .04).Hipertansiyon, IA'lılarda daha yaygındı (IA %83'e karşı IA %43, P = .01).Yükselen aortopati, biküspid aort kapakçıkları ve IA'lar arasında bir ilişki yoktu.Koarktasyonu olan hastalar, popülasyon çalışmalarına göre daha erken bir yaşta ortaya çıkan IA prevalansına sahiptir.Rutin taramanın bu hasta grubu için uygun olup olmadığı belirsizdir.Hipertansiyonun önemli bir patofizyolojik faktör olması muhtemeldir.


Bu inceleme, diyabette doğuştan gelen ve hastaları artan kardiyak morbidite ve mortaliteye yatkın kılan mekanizmalardan bazılarını ele almaktadır.Radyoaktif etiketli norepinefrin analogları olan tek foton emisyonlu bilgisayarlı tomografi veya foton emisyon tomografisi, tip I (insüline bağımlı) ve tip II (insüline bağımlı olmayan) diabetes mellitus hastalarında kalp sempatik işlev bozukluğu ve yetersizliğinin erken ve aynı zamanda geç anormallikler olduğunu göstermiştir.Dahası, foton emisyon tomografisi ile miyokard kan akışı değerlendirmesi, miyokard perfüzyon açıkları olmayan hastalarda, endotel bağımlı vazodilatasyonun kalp sempatik disfonksiyonu ile ilişkili olarak ciddi şekilde azaldığını göstermiştir.Buna ek olarak, vasküler hastalığın klinik olarak tespit edilmediği Tip I ve Tip II diyabetli hastalarda da endotel aktivasyon belirtileri bulunmuştur.Glisemik kontrol ile birlikte bu aktivasyon makrovasküler mortalitenin belirlenmesinde önemlidir.Kardiyak sempatik disfonksiyon, gliseminin neredeyse normalleşmesiyle kısmen normale döner.Yorumlamalar.Son zamanlarda tanınmayan "suçlu" değişiklikler, iskemi kaynaklı yeniden yapılanma ve arteriosklerotik plaklardan sonra kararsızlığa ve yırtılmaya kalbi yatkın hale getirir.Bu değişiklikler, hiperglisemi ve diyabet tarafından yönlendirilen etkilerle, büyük kan damarlarının endotelyumunda, örneğin nitrik oksit salınımında veya protein kinaz-C  aktivasyonunda birlikte hareket eder.Akut koroner sendromlu hastalarda hipergliseminin erken ve hızlı bir şekilde yeniden telafi edilmesi, diyabette kalbin hasta olmaktan başarısızlığa dönüşmesini önlemek için başarılı bir çok faktörlü yaklaşımın bir parçasıdır.[Diabetologia (2000) 43: 1455-469]


Metformin, uzun yıllardır diabetes mellitus tedavisinin temel dayanağı olmuştur; Bununla birlikte, metformin eyleminin mekanistik yönleri kötü tanımlanmış olarak kalmıştır.Son gelişmeler, bu ilacın glikoz düşürücü eylemine ek olarak, normal ve anormal metabolik sinyalizasyon arasındaki metabolik farklılıkları özellikle hedeflemek için umut verici olabileceğini ortaya koydu.Metforminin çalıştığı temel mekanizmaların parçalanmasından elde edilen bilgiler, yeni tedaviler geliştirmemize yardımcı olabilir.Metformin'in etki mekanizmasının merkezi, hücrenin enerji metabolizmasının değiştirilmesidir.Metformin, hepatik glukoneogenezi inhibe ederek ve glukagonun eylemine karşı çıkarak hakim, glikoz düşürücü etkisini gösterir.Mitokondriyal kompleksin inhibisyonu I kusurlu cAMP ve protein kinaz ile sonuçlanır Glukagona yanıt olarak sinyalizasyon.5 -AMP-aktive protein kinazın uyarılması, metforminin glikoz düşürücü etkisi için uygun olmasa da, esas olarak lipid metabolizmasını modüle ederek insülin duyarlılığı sağlar.Metformin, hem dolaylı olarak, insülin seviyelerinin sistemik olarak azaltılması yoluyla hem de doğrudan, enerjik stresin indüksiyonu yoluyla tümörü etkileyebilir; Ancak, bu etkiler daha fazla araştırma gerektirir.Burada, karaciğerde metforminin antiglukonojenik etkisinin güncellenmiş anlayışını ve diyabet mellitus ve kanserin tedavisi için metformin hedeflerinin keşiflerinin etkilerini tartışıyoruz.


OBJEKTİFLER Bu çalışma, kadınların yaş da dahil olmak üzere potansiyel karıştırıcılar için ayarlandıktan sonra korunmuş sistolik fonksiyona sahip erkeklerden daha fazla kalp yetmezliği (HF) olup olmadığını belirlemek için tasarlanmıştır.Önceki kanıtlar, HF'li hastalarda kadın cinsiyeti ile korunmuş sol ventriküler sistolik fonksiyon (LVSF) arasında bağımsız bir ilişki olduğunu düşündürse de, mevcut çalışmalar yönlendirme yanlılıkları, küçük örnek boyutları veya çok çeşitli potansiyel karıştırıcı değişkenler için uyum sağlayamama ile sınırlıdır.YÖNTEMLER Bu, Nisan 1998 ile Mart 1999 tarihleri arasında ABD'deki akut bakım sivil toplum hastanelerinde HF'nin başlıca taburcu teşhisi ile hastaneye yatırılan Medicare yararlanıcılarının ulusal bir örneğinin retrospektif tıbbi çizelge soyutlamasından elde edilen verileri kullanan kesitsel bir çalışmadır.Hastalar 65 yaş ve üstüyse, LVSF belgesine sahipse ve HF tanısının doğrulanması durumunda bu analize hak kazandılar.Çok değişkenli lojistik gerilemeyi, kalitatif olarak normal fonksiyon veya niceliksel olarak rapor edilmiş fırlatma fraksiyonu > veya = 0,50 olarak tanımlanan korunmuş LVSF'nin korelasyonlarını tanımlamak için kullandık.Önemli etkileşimleri tanımlamak için cinsiyete göre Stratified regresyonlar gerçekleştirildi.Analizdeki 19.710 hastadan korunmuş LVSF 6.700 (%35), %79'u kadındı.Buna karşılık, LVSF bozukluğu olan 12.956 hasta arasında sadece %49'u kadındı.Korunan LVSF'li hastalar, bozulmuş LVSF'lilere göre 1,5 yaş daha yaşlıydı.Yaş ve diğer hasta faktörlerinin ayarlanmasından sonra, kadın cinsiyeti korunmuş LVSF ile güçlü bir şekilde ilişkili kaldı (hesaplanmış risk oranı = 1.71; %95 güven aralığı 1.63 ila 1.78).İlişki tüm yaş gruplarında tutarlıydı ve koroner arter hastalığı, hipertansiyon, pulmoner hastalık, böbrek yetmezliği veya atriyal fibrilasyon olan veya olmayan hastalarda benzerdi.HF ile hastaneye yatırılan yaşlı hastalarda, korunmuş sistolik fonksiyon öncelikle önemli demografik ve klinik özelliklerden bağımsız olarak kadınların bir durumudur.


Doku yenilenmesi yara ortamına dinamik hücresel adaptasyon gerektirir.Şu anda bunun hücresel düzeyde nasıl düzenlendiği ve hücre kaderinin şiddetli doku hasarından nasıl etkilendiği belirsizdir.Burada bir fare ekstran sülfat sodyum (DSS) kolit modelinde kolonik rejenerasyon sırasında hücre kader geçişlerini inceliyoruz ve epitelin geçici olarak ilkel bir duruma yeniden programlandığını gösteriyoruz.Bu, fetal belirteçlerin de novo ekspresyonunun yanı sıra yetişkin sapı ve farklılaşmış hücreler için belirteçlerin bastırılması ile karakterizedir.Kader değişikliği, hücre dışı matrisin (ECM), artmış FAK / Src sinyallemesinin ve nihayetinde YAP / TAZ aktivasyonunun yeniden şekillendirilmesiyle düzenlenir.Vivoda gözlemlenen hücre dışı matriksi yeniden şekillendiren tanımlanmış bir hücre kültürü sisteminde, Wnt ligandları ile takviye edilmiş bir kollajen 3D matrisinin endojen YAP / TAZ'ı sürdürmek ve hücre kaderinin dönüşümünü indüklemek için yeterli olduğunu gösteriyoruz.Bu, doku yenilenmesi için basit bir model sağlar, hücresel yeniden programlamayı temel bir unsur olarak içerir.


Kısaltılmış adı olan 'mfold web sunucusu', tek telli nükleik asitlerin ikincil yapısının tahmini için World Wide Web'de (WWW) mevcut olan bir dizi yakın ilişkili yazılım uygulamasını tanımlar.Bu web sunucusunun amacı, bilimsel topluluğa RNA ve DNA katlama ve hibridizasyon yazılımına kolay erişim sağlamaktır.Evrensel olarak kullanılabilir web GUI'leri (Grafik Kullanıcı Arayüzleri) kullanarak, sunucu bu yazılımın taşınabilirlik problemini aşar.Ayrıntılı çıktı, güvenilirlik bilgisi olan veya olmayan yapı arsaları, tek iplikli frekans arsaları ve 'enerji noktalı arsalar' şeklinde, tek dizilerin katlanması için mevcuttur.Çeşitli 'bulk' sunucuları daha az bilgi verir, ancak daha kısa sürede ve aynı anda yüzlerce sıraya kadar.mfold web sunucusunun portalı http://www.bioinfo.rpi.edu/applications/mfold'dur.Bu URL 'MFOLDROOT' olarak anılacaktır.


AMAÇ Bu çalışmanın amacı, geniş bir yaş aralığını kapsayan her iki cinsiyetten sağlıklı yetişkinler için el grip gücünün referans verilerini güncellemek ve olası etki faktörlerini analiz etmekti.YÖNTEMLER Tutuşma kuvvetinin bireysel ve bireysel olarak varyasyonları ve çeşitli antropometrik faktörlerle olan ilişkileri, 20 ila 95 yaş arasındaki 769 sağlıklı yetişkin (kadınlar, n = 403; erkekler, n = 366) için standart bir şekilde analiz edildi.Ölçümler, bir Baseline dijital hidrolik dinamometrenin (NexGen Ergonomics Inc. Quebec, Kanada) II ayarında kol, önkol ve bilek nötr pozisyonda yapıldı.SONUÇLAR Kadınlarda ortalama güç erkeklerde (sağda 29 kg; solda 27 kg) erkeklere göre yaklaşık %41 daha azdı (sağda 49 kg; solda 47 kg) ve bu da her iki cinsiyette de soldan sağa .95'in biraz üzerinde bir orana neden oldu.Yaşam boyunca, el gücü, 35 yaşında zirveye çıkan ve sürekli olarak azalan her iki cinsiyette de karşılaştırılabilir şekilde gelişir.Önkol çevresi ve uzunluğu, el boyutu veya vücut kütlesi gibi antropometrik değişkenler kavrama kuvveti ile pozitif bir korelasyon gösterdi.Vücut kitle indeksi, iş türü ve el baskınlığı, kavrama kuvveti ile sadece kısmi pozitif korelasyon veya korelasyon göstermedi.Cinsiyet ve yaş, vücut uzunluğunu ve obeziteyi temsil eden parametrelerin ardından, el grip gücü için en yüksek tahmin değerine sahip olduğu gözlemlendi ve bu nedenle tahmin denklemleri nesline girdi.CONCLUSIONS Ölçülen değerlerin birey içi karşılaştırması ve antropometrik özelliklerle ilgili bilgilerin dahil edilmesi için yanı sıra cinsiyet ve yaşa göre ayarlı referans değerlerinin kullanılması için yan ayarlamayı tavsiye ederiz, oysa el baskınlığı ihmal edilebilir.Oluşturduğumuz regresyon denklemleri, klinisyenler veya yazılım içinde normatif değerleri kullananlar için belirli uygulamalar için kuvvet puanlarının daha doğru tahminlerini sağlamak için yararlı olabilir.


Kemik iliği (BM) nişi, hematopoetik kök / progenitör hücre (HSPC) göçünü nişten dışarıya ve dolaşıma düzenleyen çoklu hücre tiplerini içerir.Burada, olgun kemiğin ana hücresel bileşeni olan osteositlerin HSPC çıkışının düzenleyicileri olduğunu gösteriyoruz.HSPC'leri harekete geçirmek için klinik olarak kullanılan granulocyte koloni uyarıcı faktör (G-CSF), osteoblastlardaki değişikliklerden önce osteosit ağının morfolojisi ve gen ekspresyonunda değişikliklere neden olur.Bu hızlı tepki muhtemelen sempatik sinir sisteminin kontrolü altındadır, çünkü osteositler 2-adrenerjik reseptörü ifade eder ve cerrahi simpatektomi bunu önler.Osteositlerin veya bozulmuş bir osteosit ağının hedeflenen ablasyonuna sahip fareler, BM'de karşılaştırılabilir sayıda HSPC'ye sahiptir, ancak G-CSF'ye yanıt olarak HSPC'leri harekete geçiremez.Birlikte ele alındığında, bu sonuçlar BM / kemik niş arayüzünün kemik matrisinin içinden kritik olarak kontrol edildiğini ve hematopoetik fonksiyondaki iskelet dokuları için önemli bir fizyolojik rol oluşturduğunu göstermektedir.


BACKGROUND Yaygın olarak, evde ölmek isteyen hastaların sayısının şu anda bunu başarmaktan daha fazla olduğu yazılır.Bununla birlikte, terminal bakım ve ölüm yeri tercihlerine ilişkin kanıtlar sistematik olarak gözden geçirilmemiştir.AIM İleri kanser hastaları arasında bakım ve ölüm yeri tercihlerinin sistematik bir literatür incelemesi yapmak.Metod Çalışmaları, MEDLINE (1966-1999), PsychLit (1974-1999) ve Bath Information Data Service (BIDS) (1981-1999) sistematik veritabanı aramaları kullanılarak tanımlanmıştır.Çalışmalar değerlendirildi ve NHS İnceleme ve Yaygınlaştırma Merkezi yönergelerini takip eden veriler ve sentezler, yöntemlerin tasarımına ve titizliğine göre yapılan çalışmaları derecelendirdi.Genel popülasyonda ve kanser hastaları ve / veya bakıcıları dahil olmak üzere grupların tercihleri üzerine çalışmalar dahil edildi.SONUÇLAR Kanser hastaları da dahil olmak üzere genel popülasyonda veya gruplarda tercihleri belirleyen 18 çalışma belirlendi.Hastalardan, genel nüfustan, ailelerden ve profesyonellerden ileriye dönük ve retrospektif olarak görüşler elde edildi.Katılımcılar, hastaların sadece %25-29'unun ev ölümü istediği Londra'da devam eden bir bakım ekibinin bakımındaki hastaların bir çalışması hariç, ev ölümü için tercihler belirttiler ve hasta bakıcılığı en çok tercih edilen seçenekti.Bununla birlikte, bu çalışmanın yanıt oranı bilinmemektedir.Genel halk arasında, yakın bir arkadaş veya akrabasının ölümü veya ölümü ile ilgili yakın deneyimi olan kişilerde hasta bakımevi bakımı için daha yüksek bir tercih vardı.Hastaların, ailelerin ve profesyonellerin görüşlerinin karşılaştırıldığı yerlerde, tüm katılımcılar, hastaların en güçlü ev tercihlerini ifade etmelerine rağmen geniş bir şekilde kabul ettiler.Çalışmaların sadece 2'si uzunlamasına veri sağladı ve 18'in 9'unda zayıf veya bilinmeyen yanıt oranı, tercihleri ortaya çıkarma belirsiz veya sistematik olmayan yöntemler veya diğer örnek veya ölçüm yanlılığı gibi tasarım veya raporlamada büyük eksiklikler vardı.Bununla birlikte, sadece daha sağlam ve daha büyük çalışmaların duyarlılık analizi, hastaların %50'sinden fazlasında yaşam sonunda ev bakımı için bir tercihin bulunmasını değiştirmedi.İlerlemiş hastalıklarda ikinci tercih olarak hasta bakımevi bakımı ile evde bakım en yaygın tercihtir.Bu tercihlerin karşılanması hizmetler için önemli sonuçlar olabilir.Bu alandaki çalışma tasarımlarının geliştirilmesi gerekmektedir.


Arka plan Checkpoint kinaz 2 (CHEK2), hücre döngüsü tutuklanmasını teşvik ederek ve genetik olarak hasar görmüş hücrelerde DNA onarımını aktive ederek kanser gelişimini önler.Önceki araştırmalar, CHEK2 geni için meme kanseri etiyolojisinde bir rol oynamıştır, ancak çalışmalar büyük ölçüde nadir 1100delC mutasyonu ile sınırlı kalmıştır.Bu gendeki yaygın polimorfizmlerin meme kanseri riskini etkileyip etkilemediği bilinmemektedir.Bu çalışmada, ortak CHEK2 varyantlarının, tek nükleotid polimorfizmleri (tagSNP'ler) etiketleyerek gendeki çeşitliliğin çoğunluğunu yakalayarak meme kanseri için popülasyon riski üzerindeki önemini değerlendirmeyi amaçladık.Yöntemler ve Bulgular 92 İsveçli kadında CHEK2 geninin 52 kilobazını (kb) kapsayan 14 ortak SNP'yi analiz ettik.Kapsam değerlendirmesi, bu tip SNP'lerin aynı bölgedeki tiplenmemiş SNP'lerden de dernek sinyalini verimli bir şekilde ileteceğini göstermiştir.14 SNP'den altısı, CHEK2 içindeki hem haplotipik hem de tek SNP varyasyonlarını iyi tahmin etti.Bu altı tagSNP'yi 1.577 postmenopozal meme kanseri vakasında ve 1.513 nüfus kontrolünde genotiplendirdik, ancak herhangi bir ortak CHEK2 haplotipi ve meme kanseri riski arasında ikna edici bir ilişki bulamadık.1100delC mutasyonu, İsveç nüfusumuzda nadirdi - vakalarda %0,7 ve kontrollerde %0,4 - taşıyıcılar için karşılık gelen bir oran oranı ile 2.26 taşıyıcı olmayanlar için (%95 güven aralığı, 0.995,15).Nüfus sıklığının tahminleri ve 1100delC'nin oran oranı, örneğimizin Kuzey Avrupa nüfusunu temsil ettiğini göstermektedir.


Ökaryotlarda, doğru protein sentezi, ribozomlardaki mRNA kodunu deşifre etmek için belirli kod çözme faktörleriyle eşleşen bir çevirisel GTPases ailesine dayanır.Çeviri uzaması (aminoasil-tRNAeEF1A), sonlandırma (eRF1ERF3) ve ribozom kurtarma (Pelota-Hbs1l) aralarını temsil eden memeli ribozom yapılarını sunuyoruz.Karşılaştırmalı analizler, her bir kod çözme faktörünün ribozomal proteinleri ve rRNA'yı diferansiyel olarak yeniden şekillendirmek için ribozomal kod çözme merkezinin plastisitesinden yararlandığını ortaya koymaktadır.Bu, çeşitli derecelerde büyük ölçekli ribozom hareketlerine yol açar ve deşifre merkezinden her bir GTPaz'a bilgi iletmek için farklı mekanizmalar ima eder.Çeviri sonlandırma yolunun ek yapısal anlık görüntüleri, kod çözme faktörlerinin peptidil transfer merkezine yerleşmesini koreografileyen konformasyonel değişiklikleri ortaya koymaktadır.Sonuçlarımız, memeli ribozomun farklı durumlarının, çevirisel sadakati sağlamak için uygun kod çözme faktörü olan GTPaz kompleksi tarafından seçici olarak nasıl tanındığına dair yapısal bir çerçeve sağlar.


Dogma göre, başlatıcı kaspazlar yakınlık kaynaklı homodimerizasyon yoluyla aktive edilir, ancak bazı çalışmalar apoptoz sırasında kaspaz-9'un bunun yerine Apaf-1 apoptozomu ile bir holoenzim oluşturabileceğini göstermektedir.Yeni bir bölgeye özgü çapraz bağlama tekniği de dahil olmak üzere birkaç biyokimyasal yaklaşım kullanarak, procaspaz-9'un apoptozom içinde homodimerize olduğuna dair ilk doğrudan kanıtları sunuyoruz, Asp-315'teki karmaşık ve seçici intramoleküler bölünmeye karşı hevesliliğini belirgin bir şekilde artırıyoruz.Bununla birlikte, dikkat çekici bir şekilde, procaspaz-9, küçük alt birimi aracılığıyla Apaf-1'deki NOD alanına da bağlanabilir ve bu da procaspaz-3'ü daha verimli bir şekilde aktive eden bir heterodimer oluşumuna neden olabilir.Ayrışmanın ardından, kaspaz-9-p35 / p12'deki intersubunit bağlayıcısı (ve ilişkili konformasyonel değişiklikler) homo ve heterodimer oluşturma yeteneğini engelledi, ancak Asp-330'da kaspaz-3 ile geri besleme bölmesi, bağlayıcıyı tamamen ve kısmen restore edilmiş aktiviteyi kaspaz-9-p35 / p10'a çıkardı.Böylece, apoptozom, her ikisi de bölünmeden etkilenen ve genel işlevine katkıda bulunan kaspaz-9 homo- ve heterodimerlerin oluşumuna aracılık eder.


Meiosis I sırasında, kardeş kromatidlerin kinetokoreleri yan yana veya kaynaşmış ve mono-orient iken, chiasmata (bivalent) ile eşleştirilen homolog kromozomların biyorient olması gerekir.Chiasmata yokluğunda, anöploidi riski taşıyan kardeş kromatidlerin (univalents) biyorientasyonu, insanlar da dahil olmak üzere birçok türde zaman zaman tespit edilmiştir.Fisyon mayasında, kaynaşmış kardeş kinetokorelerin biyorientasyonunun erken prometafaz I sırasında baskın olduğunu gösteririz.Chiasmata olmadan, univalentlerin bu istenmeyen biyorientasyonu devam eder ve sonunda mili montaj kontrol noktasından kaçar, anormal anafazayı provoke eder.Ünivalentler chiasmata veya yapay bir bağ ile bağlandığında, bu hatalı bağlanma monopolar bağlanmaya dönüştürülür ve stabilize edilir.Bu stabilizasyon, kinetochore'ları çift değerlikli dış kenara getiren bir kromozom konfigürasyonu ile elde edilirken, kinetochore-microtubule ekinin bir istikrarsızlaştırıcısı olan Aurora B'yi içe doğru getirir.Sonuçlarımız, chiasmata'nın mayoz I'deki univalentlerin biyorientasyonunu nasıl desteklediğini açıklar.


Glikoz, tomurcuklanan maya Saccharomyces cerevisiae için birincil enerji kaynağıdır.Maya hücreleri çok çeşitli karbon kaynaklarından yararlanabilse de, glikozun varlığı alternatif karbon kaynaklarının kullanımında yer alan moleküler faaliyetleri bastırır ve solunum ve glukoneogenezi bastırır.Glukozun maya karbon metabolizması üzerindeki bu baskın etkisi, esas olarak transkripsiyonel aktiviteyi düzenleyen ancak transkripsiyon sonrası ve transkripsiyon sonrası seviyelerde de etkili olan birkaç sinyalleme ve metabolik etkileşimle koordine edilir.Bu gözden geçirme, glikoz baskısının maya karbon metabolizması üzerindeki etkilerini, glukoz baskısının kurulmasında ve rahatlamasında Snf3 / Rgt2 glikoz algılama yolu ve Snf1 sinyal transdüksiyonu rollerine odaklanarak açıklamaktadır.


OBEKTİF Tip 2 diyabetli hastalarda ampütasyon, körlük, şiddetli böbrek yetmezliği, hiperglisemi ve hipoglisemi risklerini değerlendirmek, özellikle gliptinler veya glitazonlar (tiyazolidinidonlar) dahil olmak üzere daha yeni ajanlar.Tasarım Açık kohort çalışması birincil bakımda.İngiltere'deki QResearch veritabanına veri katkıda bulunan 1243 uygulama.1 Nisan 2007 ile 31 Ocak 2015 tarihleri arasında 25-84 yaş arası tip 2 diyabetli 469.688 hasta.EXPOSURES Hipoglisemik ajanlar (glitazonlar, gliptinler, metformin, sulfonilüreler, insülin ve diğer) tek başına ve kombinasyon halinde.ANA OUTCOME ÖLÇÜLERİ Hastaların birincil bakım, mortalite veya hastane kayıtlarına kaydedilen amputasyon, körlük, şiddetli böbrek yetmezliği, hiperglisemi ve hipoglisemi ile ilgili ilk kaydedilen tanılar.Cox modelleri, potansiyel karıştırıcılar için ayarlanan diyabet tedavileri için tehlike oranlarını tahmin ediyor.SONUÇLAR 21,308 (%4,5) ve 32,533 (%6,9) hasta sırasıyla takip sırasında glitazonlar ve gliptinler için reçete aldı.Kullanılmayanlarla karşılaştırıldığında, glitazonlar azalmış körlük riski (ayarlanmış tehlike oranı 0.71,% 95 güven aralığı 0.57 ila 0.89; 10.000 kişi başına 14.4 maruz kalma oranı) ve artmış hipoglisemi riski (1.22, 1.10 ila 1.37; 65.1) ile ilişkiliydi; gliptinler azalmış hipoglisemi riski (0.86, 0.77 ila 0.96; 458) ile ilişkiliydi.Gliptin monoterapisi veya glitazon monoterapisi reçete edilen hastaların sayısı nispeten düşük olmasına rağmen, metformin monoterapisine kıyasla ciddi böbrek yetmezliği riskleri önemli ölçüde artmıştır (ayarlı tehlike oranı 2.55, %95 güven aralığı 1.13 ila 5.74).Metformin monoterapi ile karşılaştırıldığında gliptin (0.78, 0.62 ila 0.97) veya glitazon (0.60, 0.45 ila 0.80) ile metformin içeren çift terapiyi reçete eden hastalar arasında önemli ölçüde daha düşük hiperglisemi riskleri bulduk.Hastalar metformin, sülfonilüreler ve ya gliptinler (ayarlanmış tehlike oranı 5.07, %95 güven aralığı 4.28 ila 6.00) veya glitazonlar (6.32, 5.35 ila 7.45) ile üçlü tedavi reçete ettiler, ancak bu riskler metformin monoterapisi reçete edilenlere göre önemli ölçüde daha yüksek hipoglisemi riskine sahipti, ancak bu riskler metformin ve sülfonilüre ile çift terapi içerenlere benzerdi.Metformin, sulphonylureas ve glitazonlarla üçlü tedavi reçete edilen hastalar, metformin monoterapisine (0.67, 0.48 ila 0.94) kıyasla önemli ölçüde azalmış bir körlük riskine sahipti.SONUÇLAR Sadece metformin ile karşılaştırıldığında metformin veya glitazon içeren çift terapi reçete edilen hastalar arasında daha düşük hiperglisemi riskleri bulduk.Metformin monoterapi ile karşılaştırıldığında, metformin, sulphonylureas ve gliptinler veya glitazonlar ile üçlü terapi, metformin ve sulphonylureas ile çift terapi riskine benzer şekilde artmış hipoglisemi riski ile ilişkiliydi.Metformin monoterapi ile karşılaştırıldığında, metformin, sulphonylureas ve glitazones ile üçlü terapi, körlük riskinin azalması ile ilişkiliydi.Bu sonuçlar, artık karışıklıklara maruz kalırken, hipoglisemik ilaçların reçetelenmesi için etkileri olabilir.


Tek bir intravenöz ondansetron dozunun (0.1 mg.kg-1, maksimum 4 mg) etkinliği, güvenliği ve kaynak etkileri, 1-12 yaş arası 427 çocuğun çok uluslu, çok merkezli, randomize, çift kör, plasebo kontrollü bir çalışmasında değerlendirildi ve adenoidektomi ile / olmadan tonsillektomi uygulandı.Emesis (çekme ve/veya kusma) ve bulantı ayrı ayrı analiz edildi.Önemli ölçüde daha fazla ondansetronla tedavi edilen çocukların emezi ( 127/212 (% 60) vs 100/215 (% 47); P = 0.004) ve ameliyat sonrası bulantı yaşamadı (135/211 (% 64) vs 108/213 (% 51); P = 0.004) İlk 24 saat içinde. Ondansetron ayrıca ilk emetik epizod (P  0.001), ilk emetik epizod (P  0.001) ve genel olarak bulantı sayısını azalttı.Önemli ölçüde daha az ondansetronla tedavi edilen çocuklar kurtarıldı veya çalışmadan çekildi (%5'e karşı% 10; P = 0.042).Daha az ondansetronla tedavi edilen hastalar, hemşirelik müdahalesini (% 34'e karşı% 45; P = 0.007) gerektirdi ve ortalama müdahale süresi önemli ölçüde daha kısaydı (4.6'ya karşı 8.1 dakika; P = 0.001).PONV'yi yönetmek için kullanılan kaynaklar, ondansetron tarafından önemli ölçüde azaltılmıştır (%43'e karşı %57; P = 0.014).


Nükleer reseptörler, corepressor-koaktivatör değişimi için gerekli olan ligand bağımlı konformasyonal değişikliklere uğrarlar, ancak spesifik epigenetik yer işaretlerinin ligand bağımlılığını gen aktivasyonuna empoze etmek için gerçek bir gereklilik olup olmadığı bilinmemektedir.Burada, inhibitör histon metiltransferazların (HMT'ler) spesifik kohortlarının, ligandsız nükleer reseptörleri ve düzenlenmiş transkripsiyon faktörlerinin diğer sınıflarını hedef gen promotörlerine bağlamalarını ve uyarıcı sinyallerin yokluğunda kurucu gen aktivasyonuna neden olan gene özgü kapı bekçisi işlevlerini empoze etme gereksinimine dayanan beklenmedik ve genel bir strateji bildiriyoruz.En azından kısmen HMT-bağımlı inhibitör histon koduna dayanan bu strateji, LSD1 de dahil olmak üzere spesifik histon demetilazlar için ligand ve sinyale bağlı olarak düzenlenmiş gen ekspresyonunun aktivasyonuna izin vermek için bir gereklilik getirmektedir.Bu olaylar histon kodunun inhibitör metilasyon bileşenini, fizyolojik olarak düzenlenmiş transkripsiyon faktörleri tarafından patolojik kurucu gen indüksiyonunu engelleyen yaygın olarak kullanılan bir stratejiye bağlar.


İnsan bağışıklığına bağlı bir GTPaz olan IRGM, hücre içi patojenlere karşı bilinmeyen bir mekanizma ile otofajik savunma sağlar.Burada, beklenmedik bir IRGM eylem modu bildiriyoruz.IRGM, mitokondriyal lipid kardiyolipinin diferansiyel afinitesini gösterdi, mitokondriyal fizyonu etkiledi ve otofajiyi indükledi.Mitokondriyal fizyon, hücre içi mikobakterilerin IRGM tarafından otofajik kontrolü için gerekliydi.IRGM mitokondriyal membran kutuplaşmasını ve hücre ölümünü etkiledi.IRGMd'nin aşırı ekspresyonu, ancak IRGMb splice izoformları değil, mitokondriyal depolarizasyona ve otofajiden bağımsız, ancak Bax / Bak'a bağımlı, hücre ölümüne neden oldu.Mitokondriye etki ederek, IRGM otofajik koruma veya hücre ölümü sağlar, hem tüberküloza karşı savunmada hem de Crohn hastalığının neden olduğu zarar verici inflamasyonda IRGM eylemini açıklar.


Amaçları Bağırsak mikrobiyomu metabolik sendrom (MetS) ve inflamasyonu etkiler ve terapötik olarak değiştirilebilir.Arteriyel sertlik, çoğu geleneksel risk faktörü ile zayıf bir şekilde ilişkilidir.Amacımız bağırsak mikrobiyal bileşiminin arter sertliği ile ilişkili olup olmadığını incelemekti.Yöntem ve sonuçlar Eş zamanlı serum metabolomik verileri ile TwinsUK kohortundan 617 orta yaşlı kadında karotid-femoral darbe dalgası hızı (PWV), arter sertliğinin bir ölçüsü ve bağırsak mikrobiyom bileşimi arasındaki korelasyonu değerlendirdik.Nabız dalgası hızı, kovaryatlar için ayarlandıktan sonra bağırsak mikrobiyom alfa çeşitliliği (Shannon indeksi, Beta(SE)= -0.25(0.07), P = 1  10-4) ile negatif korelasyon gösterdi.PWV ile ilişkili yedi operasyonel taksonomik birim tespit ettik, sonra kovariatlar ve çoklu test-iki Ruminococcaceae ailesine ait.Mikrop bolluğu, mikrop çeşitliliği ve PWV arasındaki ilişkiler, bağırsak kaynaklı metabolitlerin (indolpropionat, trimetilamin oksit ve fenilasetilglutamin) seviyeleri için ayarlandıktan sonra önemli kaldı.PWV ile ilişkili bağırsak mikrobiyom türevli değişkenleri doğrusal olarak birleştirdik ve mikrobiyom faktörlerinin PWV'deki varyansın %8.3'ünü (%95 güven aralığı 4.3-12.4) açıkladığını bulduk.Resmi bir arabuluculuk analizi, bağırsak mikrobiyomunun PWV üzerindeki toplam etkisinin sadece küçük bir oranının (% 5,51) insülin direnci ve visseral yağ, c-reaktif protein ve kardiyovasküler risk faktörlerinin yaşa, vücut kitle indeksine ve ortalama arter basıncına uyum sağladıktan sonra aracılık ettiğini ortaya koydu.Sonuç Gut mikrobiyom çeşitliliği kadınlarda arter sertliği ile ters ilişkilidir.Bağırsak mikrobiyom bileşiminin PWV üzerindeki etkisi sadece MetS tarafından minimal bir şekilde aracılık edilir.Bağırsak mikrobiyomunu arteriyel sertliğe bağlayan bu ilk insan gözlemi, mikrobiyom hedeflemenin arteriyel yaşlanmayı tedavi etmenin bir yolu olabileceğini düşündürmektedir.


FUS genindeki INTRODUCTION Mutasyonlarının, amyotrofik lateral sklerozun (ALS-FUS) nadir bir nedeni olduğu gösterilmiştir ve klinik ve genetik olarak iyi belgelenmiş olsa da nispeten az nöropatolojik çalışma vardır.Son çalışmalar, nöronlardaki bazofilik inklüzyonların sıklığı ve klinik gerileme oranı gibi patolojik özellikler arasında olası bir korelasyon olduğunu öne sürdü, diğer çalışmalar, klinik olarak tespit edilen üst motor nöron özellikleri ile ilişkili patoloji arasında bir tutarsızlık olduğunu ortaya koydu.Bu çalışmanın amacı, daha yeni keşfedilen FUS mutasyonlarıyla ilişkili patolojik özellikleri tanımlamak ve patolojiyi mutasyon ve / veya klinik fenotiple ilişkilendirmek amacıyla iyi bilinen mutasyonlara sahip olanları yeniden araştırmaktı.Yedi ALS-FUS vakasının beyinleri ve omurilikleri, yeni tanımlanan p. K510E mutasyonu ve FUS geninde bilinen bir p. P525L mutasyonu ve TARDBP geninde bir truncating p. Y374X mutasyonu da dahil olmak üzere nöropatolojik olarak incelendi.SONUÇLAR Her durumda nöropatoloji, kordondaki bazofilik ve FUS inklüzyonlarını ortaya çıkardı.İnklüzyonların yoğunluğu ve türü vakalar arasında belirgin bir şekilde değişti, ancak klinik ilerleme ile net bir korelasyona izin vermedi.Sadece bir vaka, 4 hastada görülen üst motor nöron klinik özelliklerine rağmen önemli motor kortikal patoloji gösterdi.Hem FUS hem de TARDBP mutasyonu olan vaka, FUS pozitif inklüzyonlarını ortaya çıkardı, ancak TDP-43 patolojisi yoktu.Bunun yerine olağandışı p62 pozitif, FUS negatif nöronal ve glial inklüzyonların yanı sıra nokta benzeri neuritler vardı.Çalışma, ALS-FUS vakalarının esas olarak daha düşük bir motor nöron hastalığı olduğunu ve klinik özellikler veya genetik ile düzgün bir şekilde ilişkili görünmeyen patolojiye sahip olduğunu doğrulamaktadır.Dahası, hem FUS hem de TARDBP mutasyonu olan durum, en azından kısmen ubiquitin bağlayıcı protein p62 için çok sıra dışı bir lekelenme deseni içeren ilgi çekici bir patolojik profil ortaya koymaktadır.


OBJEKTİFLER Birincil bakımda akut çocukluk enfeksiyonu için reçeteleme kararlarına ilişkin ebeveynlerin, klinisyenlerin ve çocukların görüşlerini araştırmak.YÖNTEMLER Niteliksel çalışmaların sistematik bir şekilde gözden geçirilmesi.Meta-etnografik yöntemler kullanıldı, birincil çalışmalardan alınan veriler yorumlayıcı bir analizde kullanıldı.SONUÇLAR Toplam 15 çalışma katılım kriterlerini karşıladı.Literatür, antibiyotik aşırı reçetesi ile ilgili endişeler tarafından domine edildi.Çocukların görüşleri bildirilmedi.Klinisyenler, ebeveynler veya başkaları tarafından baskı altında hissettiklerinde antibiyotik reçete ettiler (örn.İşverenler) bunu yapmak için, açık bir klinik gösterge olduğuna inandıklarında, ancak aynı zamanda klinik veya sosyal sonuçlardan emin olmadıklarında "sadece durumda" yazdılar.Ebeveynler, mevcut hastalığı iyileştireceklerini hissettiklerinde ve günlük bakım sağlayıcılarından veya işverenlerden baskı hissettiklerinde antibiyotik istediler.Klinisyenler, advers reaksiyonlar veya ilaç direnci konusunda endişe duyduklarında, kesinlikle belirtilmediklerinde ve ebeveynlerden algılanan bir baskı olmadığında antibiyotiklerden kaçındılar.Ebeveynler ayrıca antibiyotiklerin olumsuz etkilerinden kaçınmak istediler ve mevcut semptomları hafifletmeyecekleri zaman antibiyotik istemediler.Bazı ebeveynler tamamen ilaç kullanmaktan kaçınmayı tercih etti.Pediyatrik konsültasyonlar dahilinde, ebeveynler tıbbi bir değerlendirme ve karar aradılar.Birincil bakım klinisyenleri memnun ebeveynler ve kısa danışmalar ister.Birincil bakımda çocukluk enfeksiyonları için antibiyotik reçeteler genellikle "sadece her durumda" reçete yazılmasından kaynaklanır.Bu bulgular, klinisyenlerin sosyal veya klinik sonuçlarla ilgili belirsizliğini azaltan ve ebeveynlerin ihtiyaçlarını kısa bir istişarede karşılamak için stratejiler sağlayan müdahalelerin, antibiyotik reçetelemeyi azaltma olasılığının yüksek olduğunu göstermektedir.


OBJEKTİFLER Sığır spongiform ensefalopati epizootik sonrası prionlar ile subklinik enfeksiyonun prevalansının mevcut tahminleri arasındaki farkları daha iyi anlamak ve daha geniş bir doğum kohortunun etkilenip etkilenmediğini görmek ve kan ve kan ürünlerinin yönetimi ve cerrahi aletlerin kullanımı için etkileri daha iyi anlamak için arşivlenmiş apandis örneklerinin daha ileri bir anketini yapmak.DESIGN Arşivlenmiş apandisit örneklerinin geri dönülemez şekilde bağlantısız ve anonimleştirilmiş büyük ölçekli anketi.SETTING, daha önceki ankete katılan 41 İngiltere hastanesinin patoloji bölümlerinden ve bu ankete daha düşük katılım seviyelerine sahip bölgelerdeki ek hastanelerden örnekler arşivledi.ÖRNEK 32.441 arşivlenmiş apandis örnekleri formalin içinde sabitlenmiş ve parafin içine gömülmüş ve anormal prion proteininin (PrP) varlığı için test edilmiştir.32.441 apandisit örneklerinin 16'sı anormal PrP için pozitifti, bu da milyon başına 493 genel bir prevalansı gösterir (milyonda 282 ila 801 güven aralığı).1941-60 doğumlularda (milyonda 733, milyonda 269 ila 1596) prevalansı, 1961 ve 1985 yılları arasında doğanlardan önemli ölçüde farklı değildi (milyonda 412, milyonda 198 ila 758) ve hem cinsiyetlerde hem de örneklenen üç geniş coğrafi alanda benzerdi.PRNP codon 129'daki genotip için pozitif örneklerin genetik testi, normal popülasyondaki frekansa kıyasla valine homozigot olan yüksek bir oran ve hepsi PRNP codon 129'da metiyonin homozigot olan doğrulanmış klinik vCJD vakaları ile keskin bir kontrast ortaya koydu.Bu çalışma, önceki çalışmaları doğrular ve anormal PrP ile yüksek bir enfeksiyon prevalansı önerir, bu da 177 vCJD vakasına kıyasla popülasyondaki vCJD taşıyıcı durumunu gösterir.Bu bulguların kan ve kan ürünlerinin yönetimi ve cerrahi aletlerin kullanımı için önemli etkileri vardır.


Yüksek verimli gen ekspresyonundan ve kromatin verilerinden hücre farklılaşmasının altında yatan gen düzenleyici ağların yeniden yapılandırılması bir meydan okuma olmaya devam etmektedir.Burada, insan miyeloid farklılaşması için dinamik gen düzenleyici ağları, 5 günlük bir RNA-seq ve ATAC-seq veri dizisi kullanarak türetiyoruz.Makrofajlara, nötrofillere, monosit türevli makrofajlara farklılaşan HL-60 promyelositleri profilliyoruz.Önemli transkripsiyon faktörlerinin ve sadece belirli bir zamanda hedeflerinin bir alt kümesini düzenleyen soy işaretlerinin ekspresyonunda hızlı bir yanıt buluyoruz, bunu daha sonraki gen ekspresyonu değişiklikleriyle birlikte daha sonra meydana gelen kromatin erişilebilirlik değişiklikleri takip ediyor.Hem transkripsiyonel hem de kromatin peyzaj seviyesinde promyelosit ve monosit türevli makrofajlar arasındaki farklılıkları gözlemliyoruz, aynı farklılaşma uyaranını kullanmasına rağmen, farklılaşma ortamında hücrelerin aldığı yolun son hücre durumlarını tanımladığını gösteriyor.Daha genel olarak, daha fazla sıralama derinliği elde etmek için komşu zaman noktalarını ve kopyaları birleştirme yaklaşımımız, ayak izi tabanlı düzenleyici ağları uzun seri verilerden verimli bir şekilde sonuçlandırabilir.


Memeli uzun intergenik kodlamayan RNA'lar (linkRNA'lar) en iyi transkripsiyonu modüle etmek için bilinir.Burada lincRNA-p21 için transkripsiyon sonrası bir işlevi çeviri modülatörü olarak bildiriyoruz.RNA-bağlayıcı protein HuR ile lincRNA-p21'in birleşmesi, lincRNA-p21'in daha düşük lincRNA-p21 stabilitesine yol açan let-7 / Ago2'nin lincRNA-p21'e alınmasını tercih etti.Azaltılmış HUR seviyeleri altında, lincRNA-p21 insan servikal karsinoma HeLa hücrelerinde birikmiş, JUNB ve CTNB1 mRNA'ları ile olan ilişkisini arttırmış ve seçici olarak çevirilerini düşürmüştür.Yükseltilmiş HUR ile lincRNA-p21 seviyeleri azaldı, bu da JunB ve -katenin çevirisini azalttı ve bu proteinlerin seviyelerini artırdı.HuR'un lincRNA-p21 seviyelerini etkileyerek hedef mRNA'ların bir alt kümesinin çevirisini kontrol etmesini öneriyoruz.Bulgularımız, lincRNA'nın transkripsiyon sonrası bir çeviri inhibitörü olarak rolünü ortaya koymaktadır.


2 ana tip kardiyak amiloidoz, immünoglobulin ışık zinciri (AL) ve transtiretin (ATTR) amiloidozunun prognozu ve tedavisi, kardiyak tutulumdan önemli ölçüde etkilenir.Geç gadolinyum artırımı (LGE) ile kardiyovasküler manyetik rezonans, kardiyak amiloidoz tanısı için bir referans standardıdır, ancak riski katmanlaştırma potansiyeli bilinmemektedir.YÖNTEM VE SONUÇLAR İki yüz elli prospektif olarak işe alınan denekler, ATTR amiloidli 122 hasta, 9 asemptomatik mutasyon taşıyıcısı ve AL amiloidozlu 119 hasta, LGE kardiyovasküler manyetik rezonansa maruz kaldı.Konular 24-13 ay boyunca takip edildi.LGE, faza duyarlı inversiyon geri kazanımı (PSIR) ile ve (sadece büyüklük) olmadan gerçekleştirildi.Bunlar T1 haritalama ile ölçülen hücre dışı hacimle karşılaştırıldı.PSIR, büyüklük-sadece inversiyon iyileşmesi LGE'den daha üstündü, çünkü PSIR her zaman dokuyu (kan veya miyokard) en uzun T1 (en az gadolinyum) ile geçersiz kıldı.LGE 3 kalıp olarak sınıflandırıldı: hiçbiri, subendokardiyal ve transmural, hücre dışı hacim (P0.0001) ile tanımlanan amiloid yükünün artması ile ilişkiliydi, hücre dışı hacimde 0,40'tan 0,43'e (AL) ve 0,39'dan 0,40'a (ATTR) ve 0,48'den 0,55'e (AL) ve 0,47'ye transmural geçişleri vardı.Altmış yedi hasta (%27) öldü.Transmural LGE ölümü öngördü (tehlike oranı, 5.4; %95 güven aralığı, 2.1-13.7; P0.0001) ve N-terminal pro-beyin natriüretik peptit, ejeksiyon fraksiyonu, inme hacim indeksi, E/E' ve sol ventrikül kütle indeksi (tehlike oranı, 4.1; %95 güven aralığı, 1.3-13.1; P0.05) için ayarlandıktan sonra bağımsız kaldı.Sistemik AL ve ATTR amiloidozunda kardiyak tutulum sürekliliği vardır.Transmural LGE, PSIR tarafından güvenilir bir şekilde belirlenir ve gelişmiş kardiyak amiloidozu temsil eder.PSIR tekniği, bilinen prognostik faktörler için ayarlamadan sonra bile sonuç hakkında artımlı bilgi sağlar.


2015 Küresel Hastalıklar, Yaralanmalar ve Risk Faktörleri Çalışması, risk faktörüne maruz kalma ve hastalığın atfedilebilir yükü için kanıtların güncel bir sentezini sağlar.Bu çalışma, son 25 yılı kapsayan ulusal ve alt ulusal değerlendirmeler sağlayarak, bağlamda risklerin ele alınmasının önemi konusundaki tartışmaları bilgilendirebilir.YÖNTEMLER Küresel Hastalık Yükü Çalışması'nın önceki yinelemeleri için geliştirilen karşılaştırmalı risk değerlendirme çerçevesini, atfedilebilir ölümleri, engelliliğe uyum sağlamış yaşam yıllarını (DALY'ler) ve 79 davranışsal, çevresel ve mesleki için yaş grubu, cinsiyet, yıl ve coğrafyaya maruz kalma eğilimlerini ve 1990'dan 2015'e kadar olan metabolik riskleri veya risk kümelerini tahmin etmek için kullandık.Bu çalışma, ikna edici veya olası kanıtlar için Dünya Kanser Araştırma Fonu tanımlı kriterleri karşılayan 388 risk-sonuç çiftini içeriyordu.Randomize kontrollü denemeler, kohortlar, havuzlu kohortlar, hanehalkı anketleri, nüfus sayımı verileri, uydu verileri ve diğer kaynaklardan göreceli risk ve maruz kalma tahminleri çıkardık.Verileri bir araya getirmek, önyargıya uyum sağlamak ve kovaryatları dahil etmek için istatistiksel modeller kullandık.Risk faktörleri arasında maruz kalma karşılaştırmalarına izin veren bir metrik geliştirdik - özet maruz kalma değeri.Teorik minimum risk seviyesinin karşı-olgusal senaryosunu kullanarak, ölümlerin ve DALY'lerin belirli bir riske atfedilebilecek kısmını tahmin ettik.Nüfus artışı, nüfus yaş yapısı, riske maruz kalma ve riskten arındırılmış nedene özgü DALY oranlarından katkılara atfedilebilir yükteki eğilimleri ayrıştırdık.Bir Sosyodemografik Endeks (SDI) ile ilişkili olarak risk maruziyetini karakterize ettik.1990 ve 2015 yılları arasında güvenli olmayan sanitasyona, ev hava kirliliğine, çocukluk hafifliğine, çocukluk bodurluğuna ve sigara içmeye küresel olarak maruz kalma oranı %25'ten fazla azalmıştır.Çeşitli mesleki riskler, yüksek vücut kütle indeksi (BMI) ve ilaç kullanımı için küresel maruziyet aynı dönemde% 25'ten fazla artmıştır.2015 yılında ortak olarak değerlendirilen tüm riskler, küresel ölümlerin %578'ini (%95 CI 566588) ve DALY'lerin %412'sini (398428) oluşturuyordu.2015 yılında, Seviye 3 riskleri arasında küresel DALY'lere en büyük on katkıda bulunanlar yüksek sistolik kan basıncı (2118 milyon [1927 milyon] ila 2311 milyon] küresel DALY kullanımı), sigara içme (1486 milyon [1342 milyon ila 1631 milyon]), yüksek açlık plazma glikozu (1431 milyon] yüksek BMI (1201 milyon ila 1635 milyon) idi.1990'dan 2015'e kadar, atfedilebilir DALY'ler mikro besin eksiklikleri, çocukluk yetersiz beslenmesi, güvensiz sanitasyon ve su ve ev hava kirliliği nedeniyle azaldı; maruziyetteki azalmalar yerine riskten arındırılmış DALY oranlarındaki azalmalar bu düşüşleri tetikledi.Artan maruz kalma, yüksek BMI, yüksek açlık plazma glikozu, mesleki kanserojenler ve ilaç kullanımından atfedilebilir DALY'lerde kayda değer artışlara katkıda bulundu.Çevresel riskler ve çocuklukta yetersiz beslenme SDI ile istikrarlı bir şekilde azaldı; Düşük fiziksel aktivite, yüksek BMI ve yüksek açlık plazma glukozu SDI ile arttı.119 ülkede, yüksek BMI ve açlık plazma glikozu gibi metabolik riskler, 2015 yılında en fazla atfedilen DALY'lere katkıda bulundu.Bölgesel olarak, sigara hala 109 ülkede atfedilebilir DALY'ler için önde gelen beş risk faktörü arasında yer aldı; çocuklukta hafif ve güvensiz seks, Sahra altı Afrika'nın çoğunda erken ölüm ve sakatlıkların birincil itici gücü olarak kaldı.İNTERPRETASYON Bazı önemli çevresel risklerdeki azalmalar, kritik bulaşıcı hastalıklardaki düşüşlere katkıda bulunmuştur.Bazı riskler SDI için değişmez gibi görünmektedir.Yüksek BMI, yüksek açlık plazma glikozu, ilaç kullanımı ve bazı mesleki maruziyetler de dahil olmak üzere artan riskler, bazı koşullardan artan yüke katkıda bulunur, ancak aynı zamanda müdahale için fırsatlar sağlar.Sigara içmek gibi bazı yüksek derecede önlenebilir riskler, maruz kalma azaldığında bile atfedilebilir DALY'lerin başlıca nedenleri olmaya devam etmektedir.Kamu politikası yapıcıları, küresel yüke giderek daha büyük katkıda bulunan risklere dikkat etmelidir.Bill & Melinda Gates Vakfı.


RecQ helikazları, bakterilerden insanlara korunmuş önemli bir genom gözetim proteini ailesidir.Beş insan RecQ helikazının her biri genom bakımı ve istikrarında kritik rol oynar ve RecQ protein ailesi üyeleri genellikle genomun koruyucuları olarak adlandırılır.Hücresel homeostazdaki bu proteinlerin önemi, BLM, WRN ve RECQL4'teki kusurların belirgin kalıtsal insan hastalığı sendromlarıyla bağlantılı olmasıyla vurgulanmaktadır.Her insan RecQ helikazının benzersiz bir protein etkileşen ortakları vardır ve bu etkileşimler, DNA onarımı, rekombinasyon, replikasyon ve transkripsiyon dahil olmak üzere genom bakımındaki özel işlevlerini dikte eder.İnsan RecQ helikazları da birbirleriyle etkileşime girer ve bu etkileşimlerin enzim fonksiyonu üzerinde önemli etkileri vardır.Bu alandaki gelecekteki araştırma hedefleri, insan RecQ helikazları arasındaki işbölümünün daha iyi anlaşılmasını ve insan RecQ helikazlarının genom stabilitesini artırmak için nasıl işbirliği yaptığını ve işbirliği yaptığını öğrenmeyi içerir.


Küresel olarak dağıtılan bir bitki olan Schisandra, Çin'de hiperlipidemi, yağlı karaciğer ve obezite gibi hastalıkların tedavisi için yaygın olarak uygulanmıştır.Mevcut çalışmada, dört kat uçuş süresi kütle spektrometrisi (RRLC-Q-TOF-MS) ile birleştirilen hızlı bir çözünürlük sıvı kromatografisi, Schisandra chinensis lignanlarının (SCL) yüksek yağlı diyet (HFD) tarafından indüklenen hiperlipidemi fareleri üzerindeki müdahale etkisini araştırmak için gerçekleştirildi.YÖNTEMLER Hiperlipidemi fareleri, 4 hafta boyunca günde bir kez SCL (100 mg / kg) ile oral yoldan uygulandı.Trigliserit (TG), toplam kolesterol (TC), düşük yoğunluklu lipoprotein kolesterol (LDL-c) ve yüksek yoğunluklu lipoprotein kolesterolün (HDL-c) serum biyokimya tahlili, SCL'nin lipid regülasyonu üzerindeki tedavisini doğrulamak için yapılmıştır.Serum örnekleri üzerinde metabolomik analiz yapıldı ve desen tanıma ve karakteristik metabolitlerin tanımlanması için ana bileşen analizi (PCA) ve kısmi en küçük kareler-ayrımcı analizi (PLS-DA) yapıldı.Karaciğer lipid metabolizmasının kritik düzenleyici faktörlerinin göreceli seviyeleri, sterol düzenleyici element bağlayıcı proteinler (SREBP'ler) ve ilgili gen ifadeleri, altta yatan mekanizmayı araştırmak için nicel gerçek zamanlı polimeraz zincir reaksiyonu (RT-PCR) ile ölçüldü.SCL'nin oral uygulaması, TC, TG ve LDL-c'nin serum seviyelerini önemli ölçüde azalttı ve hiperlipidemi farelerinde HDL-c'nin serum seviyesini artırdı ve kontrol farelerinde SCL'nin kan lipid düzeyleri üzerinde hiçbir etkisi gözlenmedi.Serum örnekleri kontrol, HFD ve SCL grubuna yanıt olarak PCA puan grafiğine dağıldı.Tamamen, on üç biyobelirteç tespit edildi ve dokuzu SCL tedavisinden sonra normal seviyelere geri alındı.Kyoto Genler ve Genomlar Ansiklopedisi (KEGG) yol analizine dayanarak, SCL'nin anti-hiperlipidemi mekanizmaları aşağıdaki metabolik yollara dahil olabilir: trikarboksilik asit (TCA) döngüsü, keton vücut ve kolesterol sentezi, kolin metabolizması ve yağ asidi metabolizması.Bu arada, SCL, SREBP-1c, yağ asidi sentaz (FAS) ve asetil-CoA karboksilaz (ACC) gibi hepatik lipogenez genlerinin mRNA ekspresyon seviyesini önemli ölçüde inhibe etti ve karaciğer X reseptörünün mRNA ekspresyonunu azalttı  (LXR).Dahası, SCL ayrıca hiperlipidemi farelerinin karaciğerindeki SREBP-2 ve 3-hidroksi-3-metilglutaril koenzim A redüktazının (HMGCR) ekspresyon seviyesini önemli ölçüde azalttı.SCL'nin anti-hiperlipidemi etkisi hem serum biyokimyası hem de metabolomik analiz ile doğrulandı.Mekanizma LXR/SREBP-1c/FAS/ACC ve SREBP2/HMGCR sinyal yollarının aşağı düzenlenmesi ile ilgili olabilir.


ChemR23 olarak da bilinen kemokin benzeri reseptör 1 (CMKLR1) ve kemokin (C-C motifi) reseptör benzeri 2 (CCRL2), 1990'ların sonlarında bilinen G-protein-kupllu reseptörlere homolojilerine dayanarak klonlanan 7 transmembran reseptörlerdir.Önceden bilinen biyolojik rolleri olmayan yetim reseptörlerdi; Bununla birlikte, son çalışmalar bu reseptörler için ligandları tanımladı ve işlevleri açıklanmaya başladı.Plazma proteini türevi kemoattraktant chemerin, CMKLR1 için bir ligandtır ve CMKLR1'in kemerin ile aktivasyonu, makrofajların ve dendritik hücrelerin (DC'ler) in vitro olarak göçünü indükler ve proinflamatuar bir rol önerir.Bununla birlikte, CMKLR eksikliği olan fareleri kullanan vivo çalışmalarında, muhtemelen tolerojenik plazmasitoid DC'lerin işe alınmasından dolayı bu reseptör için anti-inflamatuar bir rol önermektedir.Chemerin/CMKLR1 etkileşimi de adipogenez ve anjiogenezi teşvik eder.E1'i çözen anti-inflamatuar lipid mediator başka bir CMKLR1 ligandtır ve lökosit infiltrasyonunu ve proinflamatuar gen ekspresyonunu inhibe eder.Bu farklı sonuçlar, CMKLR1'in çok işlevli bir reseptör olduğunu göstermektedir.Kemokine CCL5 ve CCL19'un CCRL2'ye bağlandığı bildirilmiştir.Kemokin reseptörü (DARC), D6 ve CCX-CKR için Duffy antijeni gibi, CCRL2 de sinyal vermez, ancak CCL5 ve CCL19'un yerel konsantrasyonunu ve ardından gelen bağışıklık yanıtlarını potansiyel olarak azaltarak kurucu olarak geri dönüştürür.Şaşırtıcı bir şekilde, CMKLR1 için bir ligand olan chemerin, CCRL2 için bir ligandtır.CCRL2, chemerin'i bağlar ve yakındaki hücrelerde CMKLR1'e verimli bir şekilde sunmak için yerel chemerin konsantrasyonunu arttırır ve CCRL2 ile CMKLR1 arasında bir bağlantı sağlar.Her ne kadar bu bulgular anti-inflamatuar bir rol düşündürse de, CCRL2-deficient fareleri kullanan son bir çalışma proinflamatuar bir role işaret etmektedir; bu nedenle, CCRL2 de çok fonksiyonlu olabilir.Bu reseptörlerin bağışıklık yanıtlarındaki ve diğer hücresel süreçlerdeki rolünü daha da tanımlamak için CMKLR1 veya CCRL2 eksikliği olan fareleri kullanan daha ileri çalışmalara ihtiyaç vardır.


Hücreler düşük, fizyolojik konsantrasyonlarda kalsiyum harekete geçiren agonistler tarafından aktive edildiğinde, sonuçta ortaya çıkan kalsiyum sinyalleri genellikle kalsiyum salınımları olarak adlandırılan depolanmış kalsiyumun tekrarlayan rejeneratif deşarjları şeklini alır [1].Bu hücre içi kalsiyum salınımları, biyologları uzun zamandır dijitalleştirilmiş hücre içi sinyalleme modu olarak büyülemiştir.Son çalışmalar kalsiyum salınımlarının önemli bir bileşeni olarak kalsiyum akınının rolünü vurgulamıştır [2].Bu akını, endoplazmik retikulumda kalsiyum sensör proteinleri STIM1 ve STIM2 tarafından başlatılan depo ile çalışan kalsiyum girişi olarak bilinen bir işlemle gerçekleşir [3].STIM2, dinlenme seviyesine yakın endoplazmik retikulum kalsiyumundaki değişikliklerle aktive edilirken, STIM1 aktivasyonu için bir kalsiyum tükenme eşiği gereklidir [4].Burada, şaşırtıcı bir şekilde, sadece kalsiyum salınımları sırasında kalsiyum girişinde yer alan STIM1 değil, STIM2 olduğunu gösteriyoruz.İma, her salınımın endoplazmik retikulum kalsiyumunda geçici bir düşüş ürettiği ve bu düşüşün geçici olarak STIM1'i etkinleştirmek için yeterli olduğu yönündedir.STIM1'in bu geçici aktivasyonu bazı hücrelerde toplam iç yansıma floresan mikroskopisi ile gözlemlenebilir.Bu düzenleme, açık bir şekilde tanımlanmış ve net olmayan bir sinyalizasyon sistemi sağlayarak, dijital bir kalsiyum salınım sinyalini aşağı akım efektörlerine sinyal verebilen kalsiyum akışına çevirir.


AMAÇ Bu rapor, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki yetişkinler arasında üç zaman noktasında tamamlayıcı sağlık yaklaşımlarının kullanımına ilişkin ulusal tahminleri sunmaktadır.Seçilen tamamlayıcı sağlık yaklaşımlarının kullanımındaki eğilimler 2002, 2007 ve 2012 için karşılaştırılır ve seçilen demografik özelliklere göre farklılıklar da incelenir.YÖNTEMLER Bu rapor için 18 yaş ve üzeri 88.962 yetişkinin 2002, 2007 ve 2012 Ulusal Sağlık Mülakat Anketi kapsamında toplanan verileri analiz edildi.Örnek veriler, sivil olmayan ABD yetişkin nüfusunu temsil eden ulusal tahminler üretmek için ağırlıklandırıldı.Yüzdeler arasındaki farklar 0.05 düzeyinde iki taraflı anlamlılık testleri kullanılarak değerlendirildi.SONUÇLAR Her ne kadar bireysel yaklaşımların kullanımı üç zaman dilimi boyunca çeşitlilik gösterse de, vitamin dışı, mineral dışı diyet takviyeleri kullanılan en popüler tamamlayıcı sağlık yaklaşımı olarak kaldı.Yoga, tai chi ve qi gong kullanımı üç zaman noktasında doğrusal olarak arttı; Bu üç yaklaşım arasında, yoga prevalansın yaklaşık% 80'ini oluşturdu.Herhangi bir tamamlayıcı sağlık yaklaşımının kullanımı da seçilen sosyodemografik özelliklere göre farklılık göstermiştir.Kullanımdaki en dikkat çekici farklılıklar yaş ve Hispanik veya Latin kökenli ve ırktı.


Histon proteinleri aktif ve inaktif kromatin halleri arasındaki geçişte temel yapısal ve fonksiyonel rol oynar.Histonlar, nükleozomal oktamerik çekirdeğin genel yapısını korumak için kısıtlamalar nedeniyle yüksek bir koruma derecesine sahip olsa da, varyantlar gen düzenlemesi ve epigenetik susturmada farklı roller üstlenmek üzere evrimleşmiştir.Histon varyantları, translasyon sonrası değişiklikler ve kromatin remodeling kompleksleri ile etkileşimler DNA replikasyonu, transkripsiyon, onarım ve rekombinasyonu etkiler.Yazarlar, kristal yapılarda gözlemlenen önceki parçacıklararası etkileşimleri doğrulayan kromatinin yapısı hakkındaki son bulguları gözden geçirirler.


CONTEXT Preterm doğum, serebral palsi (CP) için iyi kurulmuş bir risk faktörü olmasına rağmen, preterm doğumlar etkilenen bebeklerin sadece az bir kısmına katkıda bulunur.CP riskinin, çoğu CP'nin meydana geldiği aralıkta gebelik yaşı ile ilişkisi hakkında çok az bilgi vardır.OBEKTİF Dönem ve dönem sonrası dönemde doğum zamanlamasının CP riski ile ilişkili olup olmadığını belirlemek.1967-2001 yıllarında doğan ve 37-44 haftalık gebelik yaşı olan ve doğuştan anomalisi olmayan 1.682.441 tekli çocuğu tanımlamak için Norveç Tıbbi Doğum Kayıt Defteri'ni kullanarak yapılan tasarım, setting ve participants population-tabanlı takip çalışması.Kohort, 2005 yılına kadar diğer ulusal kayıtlara bağlantı ile takip edildi.ANA OUTCOME ÖLÇÜLERİ En az 4 yaşına kadar hayatta kalan çocuklar için CP'nin mutlak ve göreceli riski.Dönem ve dönem sonrası çocuk kohortundan 1938'de Ulusal Sigorta Programı'na CP ile kayıt yapıldı.40 haftada doğan bebeklerde CP riski en düşüktü, 0,99/1000 (%95 güven aralığı [CI], 0,90-1,08) prevalansı vardı.CP için risk, önceki veya sonraki doğumlarda daha yüksekti, 37 hafta 1.91/1000 (% 95 CI, 1.58-2.25) ve 1.9 (% 95 CI, 1.6-2.4) göreceli bir risk (RRR), 38 hafta 1.25/1000 (% 95 CI, 1.07-1.42) ve 1.3 RR (95% CI, 1.1-1.6) prevalansı ile, 42 hafta 1.36/1000 (% 95 CI, 1.19-153).Bu çağrışımlar ultrason ölçümlerine göre gestasyonel yaşa sahip bir alt kümede daha da güçlüydü: 37 haftada prevalansı 1.17/1000 (%95 CI, 0.30-2.04) ve göreceli risk 3.7 (%95 CI, 1.5-9.1) idi.42. haftada prevalansı 0.85/1000 (%95 CI, 0.33-1.38) ve göreceli risk 2.4 (%95 CI, 1.1-5.3) idi.Bebek cinsiyeti, anne yaşı ve çeşitli sosyoekonomik önlemler için ayarlamanın çok az etkisi vardı.40 haftalık gebelikte doğumla karşılaştırıldığında, 37 veya 38 haftada veya 42 hafta veya daha sonra CP riski ile ilişkiliydi.


Meksika büyük kültürel ve etnik çeşitliliğe sahiptir, ancak bu bölgeden insan genomu çapında varyasyonun ince ölçekli kalıpları büyük ölçüde karakterize edilmemiştir.Meksika'da 20 yerli ve 11 mestizo popülasyonunu temsil eden 1000'den fazla bireyden genomik varyasyonu inceledik.Meksika'daki yerli popülasyonlar arasında coğrafi izolasyonun değişken derecelerinde çarpıcı genetik tabakalaşma bulduk.Bazı gruplar Avrupalıların Doğu Asyalılardan farklı olduğu kadar farklılaşmıştı.Kolomb öncesi genetik alt yapı, ülke çapında admixed mestizo bireylerinin yerli atalarında yeniden özetlenmiştir.Dahası, Meksikalılar ve Meksikalı Amerikalılardan oluşan iki bağımsız fenotipik kohort, kıta altı ata ile akciğer fonksiyonu arasında önemli bir ilişki olduğunu gösterdi.Bu nedenle, ince ölçekli soy kalıplarının muhasebesi, Meksika'daki tıbbi ve nüfus genetik çalışmaları için, Meksika kökenli popülasyonlarda ve muhtemelen dünya çapında diğer birçok popülasyonda kritik öneme sahiptir.


CD4 T hücreleri, çeşitli patojenlere adaptif bağışıklığın aracılık edilmesinde kritik rol oynar.Ayrıca otoimmünite, astım ve alerjik yanıtların yanı sıra tümör bağışıklığında da rol alırlar.Belirli bir sitokin ortamında TCR aktivasyonu sırasında, naif CD4 T hücreleri, sitokin üretim ve işlev kalıplarıyla tanımlandığı gibi Th1, Th2, Th17 ve iTreg de dahil olmak üzere T yardımcı (Th) hücrelerinin birkaç soyundan birine farklılaşabilir.Bu derlemede, Th hücreleri arasındaki keşif, işlevler ve ilişkileri; gelişimleri için sitokin ve sinyalizasyon gereksinimlerini; farklılaşmalarında yer alan transkripsiyon faktörlerinin ağlarını; anahtar sitokinlerinin ve transkripsiyon faktörlerinin epigenetik düzenlemesini; ve kusurlu CD4 T hücre farklılaşmasını içeren insan hastalıklarını özetliyoruz.


Tek sütunlu (ters fazlı) ayırmaya dayalı toplam plazma homosisteinini belirlemek için tam otomatik kolon değiştirici HPLC yöntemimizin değiştirilmiş bir versiyonunu geliştirdik.Plazmada homosistein, sistein ve sisteinilglisin (toplam konsantrasyonlar), asit-pozitif plazma (proteine bağlı olmayan konsantrasyonlar) ve idrar belirlenebilir.Derivatizasyon ve kromatografi, bir örnek işlemci tarafından otomatik olarak gerçekleştirildi.Tüm tiyol türlerinin (15 dakika içinde) başarılı bir şekilde ayrılması, mobil fazın pH'ının 3.65'e (plazma) veya 3.50'ye (asit-gecikmiş plazma, idrar) doğru bir şekilde ayarlanmasıyla gerçekleştirildi.Sistein, sisteinilglisinin maksimum floresan verimi ve daha az bir dereceye kadar homosistein, azalma (NaBH4 ile) ve derivatizasyon (monobromobimane ile) sırasında EDTA ve ditioeryritol optimal konsantrasyonlarına bağımlıydı.Yöntem hassastır (deteksiyon sınırı yaklaşık 0.05 pmol) ve yüksek derecede hassasiyete sahiptir (CV %5).Numune çıktısı 24 saat içinde yaklaşık 70 numunedir. Serum ve heparin plazması da analiz edilebilir.Hemoglobinin yaklaşık 2.0 g/L'sine kadar hemoliz, homosistein veya sisteinin analitik olarak iyileşmesine müdahale etmedi.Kan toplanması, plazmanın tam kandan ayrılması ve asit yağışı, tekrarlanabilir tiyol sonuçları elde etmek için standartlaştırılmalıdır.Değişikliklerimiz ve kan örnekleme prosedürlerinin standartlaştırılması yöntemi önemli ölçüde geliştirdi ve uygulamalarını genişletti.


Kapsamlı mamografik yoğunluk, meme kanseri riskinin artmasıyla ilişkilidir ve mamografi ile kanser tespitini zorlaştırır, ancak yoğunluğun kanser tespit yöntemine göre risk üzerindeki etkisi bilinmemektedir.YÖNTEMLER Ekranlı popülasyonlarda 1112 eşleştirilmiş vaka-kontrol çiftine sahip üç adet iç içe geçmiş vaka-kontrol çalışması gerçekleştirdik.Temel mamogramda ölçülen yoğunluk yüzdesinin meme kanseri riski ile ilişkisini, kanser tespit yöntemine, taramanın başlamasından bu yana geçen süreye ve yaşa göre inceledik.SONUÇLAR Mamogramın %10'undan daha azında yoğunluğu olan kadınlarla karşılaştırıldığında, yoğunluğu %75 veya daha fazla olan kadınlarda meme kanseri riski (odds oranı, 4.7; %95 güven aralığı [CI], 3.0 ila 7.4), tarama ile tespit edilip edilmediği (odds oranı, 3.5; %95 CI, 2.0 ila 6.2) veya negatif bir taramadan 12 aydan daha az (ods oranı, 17.8; %95 CI, 4.8 ila 65.9).Meme kanseri riskinin artması, tarama veya diğer yollarla tespit edilse de, çalışma girişinden sonra en az 8 yıl devam etti ve yaşlı kadınlara göre daha gençti.Ortalama 56 yaşından küçük kadınlar için, tüm meme kanserlerinin %26'sı ve negatif tarama testinden 12 aydan daha az bir süre sonra tespit edilen kanserlerin %50'si mamogramın %50 veya daha fazlasında yoğunluğa bağlanabilir.Kapsamlı mamografik yoğunluk, tarama veya tarama testleri arasında tespit edilen meme kanseri riski ile güçlü bir şekilde ilişkilidir.Meme kanserlerinin önemli bir kısmı bu risk faktörüne bağlanabilir.


Antropometrik indeksler ile meme kanseri riski arasındaki ilişki, yedi prospektif kohort çalışmasından elde edilen havuzlu veriler kullanılarak analiz edildi.Birlikte, bu kohortlar 337,819 kadın ve 4,385 olaylı invaziv meme kanseri vakasından oluşmaktadır.Üreme, diyet ve diğer risk faktörlerini kontrol eden çok değişkenli analizlerde, 5 cm'lik artış başına meme kanserinin havuzlu göreceli riski (RR) menopoz öncesi kadınlarda 1.02 (% 95 güven aralığı (CI): 0.96, 1.10) ve menopoz sonrası kadınlarda 1.07 (% 95 CI: 1.03, 1.12) idi.Vücut kitle indeksi (BMI) sırasıyla menopoz öncesi ve postmenopozal kadınlarda meme kanseri ile önemli ters ve pozitif ilişkiler gösterdi; Bu dernekler doğrusal değildi.21 kg/m2'den daha az BMI olan menopoz öncesi kadınlarla karşılaştırıldığında, BMI 31 kg/m2'yi aşan kadınlarda 0.54 RR (%95 CI: 0.34, 0.85) vardı.Postmenopozal kadınlarda, BMI 28 kg / m2'yi aştığında RR'ler daha fazla artmadı; Bu kadınlar için RR 1.26 idi (95% CI: 1.09, 1.46).Yazarlar, diğer meme kanseri risk faktörleriyle etkileşim için çok az kanıt buldular.Verileri, boyun menopoz sonrası meme kanseri için bağımsız bir risk faktörü olduğunu göstermektedir; menopoz öncesi kadınlarda bu ilişki daha az açıktır.BMI ve meme kanseri arasındaki ilişki menopoz durumuna göre değişir.Kilo kontrolü menopoz sonrası kadınlarda riski azaltabilir.


Kanonik Wnt sinyal yolu, gelişim ve hastalıkta son derece önemlidir.Ortaya çıkan bir soru, kanonik Wnt yolunun yukarı akış kaskadının, bu proteinin yaygın rolü nedeniyle incelenmesi zor olan -katenin aracılı transkripsiyonun ötesinde fizyolojik olarak ilgili rollere sahip olup olmadığıdır.Burada, transkripsiyonel olarak sessiz spermatozoanın epididimlerden salınan Wnt sinyallerine yanıt verdiğini ve Wnt regülatörü Cyclin Y-like 1 için mutant olan farelerin, immotil ve bozuk spermatozoa nedeniyle erkek steril olduğunu gösteriyoruz.Transkripsiyon sonrası Wnt sinyallemesi, protein homeostazını korumak için küresel protein poli-ubiquitinasyonunun azaltılması; (2) sperm kuyruğunda bir membran difüzyon bariyeri oluşturmak için septin 4 fosforilasyonunu inhibe etmek; ve (3) sperm motilitesini başlatmak için protein fosfataz 1 inhibe etmek.Sonuçlar, Wnt sinyallemenin zengin bir transkripsiyon sonrası sperm olgunlaşma programını düzenlediğini ve somatik hücrelerde de transkripsiyondan bağımsız Wnt sinyallerini tekrar ziyaret etmeye davet ettiğini göstermektedir.


CD28 reseptörünün T hücrelerindeki ligasyonu, naif T hücresi aktivasyonu için T hücre reseptörü (TCR) ligasyonunun yanında kritik bir ikinci sinyal sağlar.Burada, CD28'in ve ligandlarının ifadesini, yapısını ve biyokimyasını tartışıyoruz.CD28 sinyalleri, sito-iskeletin yeniden şekillendirilmesi, sitokinlerin üretimi, hayatta kalma ve farklılaşma dahil olmak üzere birçok T hücre sürecinde önemli bir rol oynar.CD28 ligasyonu, T hücrelerinde benzersiz epigenetik, transkripsiyonel ve transkripsiyon sonrası değişikliklere yol açar ve bu değişiklikler tek başına TCR ligasyonu ile tekrarlanamaz.CD28 ve ligandlarının işlevini hem efektör hem de düzenleyici T hücrelerinde tartışıyoruz.CD28, düzenleyici T hücresinin hayatta kalması ve bağışıklık homeostazının korunması için kritik öneme sahiptir.CD28 ve aile üyelerinin insan hastalıklarında oynadıkları rolleri ana hatlarıyla özetliyor ve CD28 ligandlarını engelleyen ilaçların klinik etkinliğini gözden geçiriyoruz.CD28'in merkeziliğine ve aile üyelerinin ve ligandlarının bağışıklık fonksiyonuna rağmen, CD28 biyolojisinin birçok yönü belirsizliğini korumaktadır.CD28 fonksiyonunun temel bir anlayışının immünomodülatör terapötiklere çevrilmesi, hem başarı hem de başarısızlıklarla eşitsiz olmuştur.Bu tür gerçek dünya sonuçları, CD28 aile üyeleri arasındaki karmaşık reseptör-ligand etkileşimleri, fare ve insan CD28 aileleri arasındaki farklar ve CD28 aile üyelerinin hücre tipi spesifik rolleri de dahil olmak üzere birden fazla faktörden kaynaklanabilir.


Uluslararası MS Teşhis Paneli, multipl skleroz (MS) için gözden geçirilmiş tanı kriterleri sunar.Odak noktası, lezyonların hem zaman hem de uzayda yayılmasının nesnel gösterimine devam etmektedir.Manyetik rezonans görüntüleme dinal ve diğer paraklinik tanı yöntemleri ile entegredir.Gözden geçirilmiş kriterler, MS'i düşündüren "monosimptomatik" MS hastalığı, tipik bir relapsing-remiting kursu olan hastalık ve açık ataklar ve remisyonlar olmadan sinsi ilerlemeli hastalık da dahil olmak üzere çeşitli sunumlara sahip hastalarda MS'in teşhisini kolaylaştırır.Daha önce kullanılan "klinik olarak kesin" ve "olası MS" gibi terimler artık önerilmez.Tanısal bir değerlendirmenin sonucu ya MS, "olası MS" (MS için risk altındakiler için, ancak tanısal değerlendirmenin eş anlamlı olduğu kişiler için) ya da "MS değil" dir.


Gelişmekte olan serebral korteksteki radyal glial hücreler (RGC'ler) nöronlar ve glia için progenitörlerdir ve süreçleri nöronları göç ettirmek için kılavuz görevi görür.Şimdiye kadar, RGC süreçlerinin RGC'lerin işlevini daha doğrudan kontrol edip etmediği belirsizliğini korumuştur.Burada, RGC'lerde beta1 entegrinden yoksun farelerde RGC numaralarının ve kortikal boyutunun azaldığını gösteriyoruz.TUNEL boyamaları ve zaman atlamalı video kayıtları, beta1-deficient RGC'lerin süreçlerinin meningeal bodrum zarından (BM) ayrıldığını ve ardından RGC'lerin apoptotik ölümünü gösterdiğini göstermektedir.Apoptoz ayrıca menenjlerin cerrahi olarak çıkarılmasıyla indüklenir.Son olarak, BM bileşenleri laminin alfa2 ve alfa4'ten yoksun fareler, menenjlerde RGC süreçlerinin ekinde kusurlar, kortikal boyutta bir azalma ve RGC hücrelerinin artmış apoptozunu gösterir.Bulgularımız, RGC süreçlerinin meninglere bağlanmasının RGC hayatta kalma ve kortikal boyutun kontrolü için önemli olduğunu göstermektedir.


Yeni etkinleştirilen CD8(+) T hücreleri, klonal genişlemenin olağanüstü biyosentetik taleplerini karşılamak için metabolizmalarını yeniden programlamaktadır; Bununla birlikte, metabolik yeniden programlamaya aracılık eden sinyaller zayıf kalır.Burada sterol düzenleyici element bağlayıcı proteinler (SREBP'ler) için efektör hücre metabolizmasının kazanılmasında önemli bir rol oynuyoruz.SREBP sinyali olmadan, CD8(+) T hücreleri patlama yapamadı, bu da viral enfeksiyon sırasında zayıflamış klonal genişleme ile sonuçlandı.Mekanistik çalışmalar, SREBP'lerin blastogenez sırasında membran sentezinin yükseltilmiş lipid gereksinimlerini karşılamak için gerekli olduğunu göstermiştir.SREBP'ler homeostatik proliferasyon için çıkarılabilirdi, bu da efektör yanıtlarında SREBP'ler için içeriğe özgü bir gereklilik olduğunu gösterdi.Çalışmalarımız, quiescence'den aktivasyona geçiş sırasında CD8(+) T hücrelerinin metabolik yeniden programlanmasının altında yatan moleküler sinyaller hakkında bilgiler sağlar.


Antidepresan terimi, depresyon semptomlarına yol açan spesifik biyolojik anormallikleri düzeltmeye yardımcı olan bir ilacı ifade eder.Bu, psikotropik ilaç eyleminin "hastalık merkezli" modeli olarak adlandırdığımız şeyi örneklemektedir [1].Genel tıpta paradigmatik durumlara modellenen - diyabette insülin kullanımı, bulaşıcı hastalıkta antibiyotikler, kanserde kemoterapi gibi - hastalık merkezli model, antidepresanların depresyonun nöropatolojisine veya depresif semptomların nöropatolojisine etki ederek normal işleyişin geri kazanılmasına yardımcı olduğunu göstermektedir.Buna karşılık, bu Denemede alternatif bir "uyuşturucu merkezli" modelin psikiyatrik koşullarda gözlenen ilaç etkilerini daha iyi açıklayabileceğini öne sürüyoruz.Bu ilaç merkezli model, varsayımsal bir biyokimyasal anormalliği hafifletmek yerine, ilaçların kendilerinin psikiyatrik semptomları tesadüfen hafifletebilecek anormal durumlara neden olduğunu ileri sürmektedir (Tablo 1).Alkolün etkisizleştirici etkileri sosyal fobi semptomlarını hafifletebilir, ancak bu, alkolün sosyal fobinin altında yatan kimyasal bir dengesizliği düzelttiği anlamına gelmez.Sedasyon, birçok akut psikiyatrik durumda mevcut olan yüksek uyarılmayı azaltabilir.Nöroleptikler veya afyonlar gibi kayıtsızlığa neden olan ilaçlar, akut psikotik semptomların sıkıntısını azaltmaya yardımcı olabilir.Düşük doz uyarıcılar kısa vadede dikkat ve konsantrasyonun iyileştirilmesine yardımcı olabilir.Tablo 1 Psikotrop İlaç Eyleminin İki Modelinin Ana Varsayımları Psikiyatride hastalık merkezli model, araştırmacıların hastalığın tezahürlerini değerlendirmek için tahmin edilen semptom derecelendirme ölçekleri üzerindeki hastaların puanlarından antidepresan etkileri çıkarımına yol açar.Öte yandan, ilaç merkezli model, ilaçların fizyolojik ve öznel etkilerinin kendi başlarına incelenmesi gerektiğini öne sürmektedir.Bu etkiler çeşitli sedasyon, stimülasyon ve biyopsikolojik durumların bolluğunu içerir.Bireysel eğilim ve bağlama bağlı olarak (bir kişinin uyuşturucu alımı üzerine duygusal durumu dahil), bazı ilaçlarla zehirlenme, öfori veya ruh hali yükselmesi üretir.Bununla birlikte, tolerans geliştiğinden, öfori etkileri uzun süreli kullanımda devam etmez.Antidepresanlar veya diğer psikotropik ilaçların uzun süreli ve depresif bir duygusal durumda olmakla azalmayan ruh hali arttırıcı etkileri gösterilebilirse, bu onları öforiye neden olan psikotropik ilaçlardan ayırır ve depresif hastalarda benzersiz bir şekilde yararlı olabilir (bkz.


Eksozom olarak adlandırılan salgılanmış veziküllerin aracılık ettiği kanserdeki hücre iletişim rollerine artan bir ilgi vardır.Bu çalışmada, kanser hücreleri tarafından üretilen ekzozomların normal stromal fibroblastlara bilgi aktarıp hücresel bir yanıtı tetikleyip tetiklemediğini inceledik.Bazı kanser kaynaklı eksozomların artmış -smooth kas aktin ekspresyonunu ve miyofibroblastlara fibroblast farklılaşma süreciyle tutarlı diğer değişiklikleri tetikleyebileceğini bulduk.TGF-'nin, transmembran proteoglycan betaglycan ile ilişkili olarak ekzozom yüzeyinde ifade edildiğini gösteriyoruz.Gizli bir durumda var olmasına rağmen, bu kompleks SMAD bağımlı sinyallemeyi ortaya çıkarmakta tamamen işlevseldi.Sinyalizasyon veya betaglikan ekspresyonunun zayıflatılmış farklılaşmasını inhibe etmek.Yanıtın kinetiği ve genel büyüklüğü, çözünür TGF- ile elde edilene benzer olsa da, fibroblast FGF2 üretiminde önemli bir yükselme ile örneklendiği gibi, TGF- teslimatının ekzozomal rotasına özgü önemli niteliksel farklılıklar tespit ettik.Hücresel farklılaşmayı ayırt edici bir şekilde teşvik etmek için şimdiye kadar bilinmeyen bu tetikleyici, kanser kaynaklı stroma, fibrotik hastalıklar ve yara iyileştirici yanıtların altında yatan mekanizmalar için büyük etkilere sahiptir.


Birçok matematiksel model, antiretroviral tedaviye (ART) erişimin yeni HIV enfeksiyonları üzerindeki etkisini araştırmıştır.Sonuçlar ve sonuçları modeller arasında karşılaştırmak zordur, çünkü modeller biraz farklı soruları ele almış ve farklı sonuç metrikleri bildirmiştir.Bu çalışma, modellerin genişletilmiş ART'ın epidemiyolojik etkisi hakkında ne ölçüde hemfikir olduklarını belirlemek için aynı ART müdahale programlarını simüle eden birkaç matematiksel modelin tahminlerini karşılaştırmaktadır.12 bağımsız matematiksel model, Güney Afrika'da bir dizi standartlaştırılmış ART müdahale senaryosunu değerlendirdi ve ortak bir çıktı seti bildirdi.Müdahale senaryoları, tedavi uygunluğu, tedaviye erişim ve program tutulumu için CD4 sayı eşiğini sistematik olarak çeşitlendirdi.HIV bulaşmış bireylerin %80'inin CD4 sayımı 350 hücrenin/l'nin altına düştükten sonra ortalama 1 y'de tedaviye başladığı ve %85'inin 3 y'den sonra tedavide kaldığı bir senaryo için, modeller HIV insidansının ART'ın tanıtılmasından sonra %35 ila %54 daha düşük 8 y olacağını, ART'ın olmadığı bir karşı senaryoya kıyasla öngördü.İnsidanstaki tahmini uzun vadeli (38 y) azalmalarda daha fazla varyasyon mevcuttu.Hemen ART inisiyasyonu da dahil olmak üzere iyimser müdahalelerin etkisi, önümüzdeki kırk yıl boyunca yalnızca ART kullanarak HIV'in popülasyondan ortadan kaldırılmasına yönelik teorik beklenti hakkında önemli bir belirsizlik koruyor.Enfeksiyon başına ART yıl sayısı 8 y üzerinde 5.8 ve 18.7 arasında değişen önledi.Güney Afrika'daki ART'ın gerçek ölçeği göz önüne alındığında, yedi model, mevcut HIV insidansının ART yokluğunda olacağından% 17 ila% 32 daha düşük olduğunu tahmin ediyor.CD4 düşüşü ile ilgili model varsayımları ile enfeksiyon seyri boyunca HIV bulaşabilirliği arasındaki farklar, model sonuçlarındaki varyasyonun sadece mütevazı bir miktarını açıkladı.ART'ın etkisini değerlendiren matematiksel modeller, yapı, karmaşıklık ve parametre seçimlerinde önemli ölçüde değişiklik gösterir, ancak hepsi yüksek erişim seviyelerinde ve yüksek bağlılıkla ART'ın yeni HIV enfeksiyonlarını önemli ölçüde azaltma potansiyeline sahip olduğunu göstermektedir.Hırslı tedavi ölçeğinin kısa süreli epidemiyolojik etkisi konusunda geniş bir anlaşma vardı, ancak daha uzun vadeli projeksiyonlarda ve tedavinin yeni enfeksiyonları azaltabileceği verimlilikte daha fazla varyasyon vardı.Model tahminleri arasındaki farklar, model yapısındaki farklılıklar veya müdahale etkisini etkilemek için varsayılan parametreleştirme ile açıklanamadı.


Evrensel test ve tedavi (UTT) kullanarak antiretroviral tedaviye (ART) genişletilmiş erişim, etkili bir matematiksel modelleme çalışmasına dayanarak Güney Afrika'daki HIV'i 7 y içinde ortadan kaldırmak için bir strateji olarak önerilmiştir.Bununla birlikte, altta yatan deterministik model yaygın olarak eleştirildi ve diğer modelleme çalışmaları her zaman çalışmanın bulgusunu doğrulamadı.Çalışmamızın amacı, UTT'nin uzun vadeli etkisinin ve HIV'in ortadan kaldırılması olasılığının mümkün olan en iyi tahminlerine ulaşmak için farklı model yapılarının ve varsayımlarının etkilerini daha iyi anlamaktır.Yöntemler ve Bulgular Artan karmaşıklık ve gerçekçilik yönünden adım adım yaklaşımla Güney Afrika HIV salgınının yapısal olarak farklı dokuz matematiksel modelini geliştirdik.En basit model ilk deterministik modele benzerken, en kapsamlı model, farklı bulaşıcılık derecelerine sahip cinsel ağlar ve HIV aşamalarını içeren stokastik mikrosimülasyon modeli STDSIM'dir.UTT'yi, Ocak 2012'de% 13'ten başlayarak, HIV'li tüm yetişkinler için yıllık tarama ve acil ART olarak tanımladık ve Ocak 2019'a kadar% 90'a kadar kapsama alanı ölçeklendirdik.Tüm modeller eliminasyonu öngörüyor, ancak HIV iletim dinamiklerinin altında yatan daha fazla süreci yakalayanlar, 20 ila 25 y'den sonra, daha sonraki bir noktada eliminasyonu öngörüyor.Önemli olarak, en kapsamlı model, CD4'teki ART'ın mevcut stratejisinin, UTT'ye kıyasla 10 y daha sonra da olsa, ortadan kaldırılmasına yol açacağını tahmin ediyor.Yine de, UTT, birçok ek yaşam yılı kurtarılacağı için maliyet etkin olmaya devam ediyor.Çalışmanın başlıca sınırlamaları, eliminasyonun %0 prevalansı yerine 1/1.000 kişi-yılının altında insidans olarak tanımlandığı ve ilaç direncinin modellenmediği yönündedir.Sonuçlarımız, Güney Afrika'daki HIV salgınının evrensel test ve acil tedavi yoluyla %90 kapsama alanıyla ortadan kaldırılabileceğine dair önceki tahminleri doğrulamaktadır.Bununla birlikte, daha gerçekçi modeller, eliminasyonun ilk modelin önerdiğinden çok daha geç bir zamanda ortaya çıkacağını göstermektedir.Ayrıca, UTT maliyet etkin bir müdahaledir, ancak daha önce tahmin edilenden daha az maliyetlidir, çünkü mevcut Güney Afrika ART tedavi politikası tek başına HIV'i ortadan kaldırabilir.Editörlerin Özeti için makaleye daha sonra bakınız.


OBJEKTİF TGR5, safra asitleri için G-protein-çiftli bir reseptördür.Şimdiye kadar, vasküler endotel hücrelerinde TGR5'in işlevi hakkında çok az şey bilinmektedir.YAKLAŞIM VE SONUÇLAR Sığır aort endotel hücrelerinde, TGR5, taurolitokolik asit (TLCA) ile yüksek afiniteye sahip safra asidi ile tedavi, NO üretimini önemli ölçüde artırdı.Bu etki, TGR5'in küçük müdahale RNA aracılı tükenmesi ile kaldırıldı.TLCA kaynaklı NO üretimi, hücre içi cGMP birikimi ile ölçülen insan umbilikal ven endotel hücrelerinde de gözlenmiştir.TLCA, insan umbilikal ven endotel hücrelerinde endotelyal NO sentaz (ser1177) fosforilasyonunu arttırdı.Bu yanıta artan Akt(ser473) fosforilasyon ve hücre içi Ca(2+) eşlik etti.Bu sinyallerin inhibisyonu TLCA kaynaklı NO üretimini önemli ölçüde azalttı.Daha sonra TGR5 aracılı NO üretiminin endotel hücrelerinin enflamatuar tepkilerini etkileyip etkilemediğini inceledik.İnsan umbilikal ven endotel hücrelerinde TLCA, monositlerin tümör nekroz faktörü--indüklenen yapışmasını, vasküler hücre yapışma molekül-1 ekspresyonunu ve nükleer faktör-B aktivasyonunu önemli ölçüde azaltmıştır.TLCA ayrıca in vivoda mezenterik venüllere lipopolisakkarit indüklenen monosit yapışmasını inhibe etti.TLCA'nın bu inhibitör etkileri, NO sentaz inhibisyonu ile ortadan kaldırıldı.CONCLUSIONS TGR5 agonizm, akt aktivasyonu ve hücre içi Ca(2+) artışı yoluyla vasküler endotel hücrelerinde HAYIR üretimini indükler ve bu fonksiyon enflamatuar uyaranlara yanıt olarak monosit yapışmasını inhibe eder.


Karmaşık hastalıkların klinik seyri ve nihai sonucu veya prognozu, etkilenen bireyler arasında büyük ölçüde değişir.Bu değişkenlik, bir hastalığın bir hastanın yaşamı üzerindeki etkisini kritik olarak belirler, ancak çok zayıf bir şekilde anlaşılmaktadır.Burada, genlerin prognozdaki rolü hakkında fikir edinmek için mevcut genom çapında dernek çalışma verilerinden yararlanıyoruz.FOXO3A'da (rs12212067: T> G) kodlamayan bir polimorfizm tespit ediyoruz, bu durumda küçük (G) alel, hastalık duyarlılığı ile ilişkili olmamasına rağmen, Crohn hastalığı ve romatoid artritin daha hafif bir seyri ile ilişkilidir ve şiddetli sıtma riskinin artması ile ilişkilidir.Küçük alel taşımanın monositlerdeki enflamatuar tepkileri FOXO3 güdümlü bir yol ile sınırladığı, TGF1 aracılığıyla TNF de dahil olmak üzere proinflamatuar sitokinlerin üretimini azalttığı ve IL-10 da dahil olmak üzere anti-inflamatuar sitokinlerin üretimini arttırdığı gösterilmiştir.Bu nedenle, FOXO3 güdümlü bir yol ile çalışan farklı hastalıklarda prognoza ortak bir genetik katkıyı ortaya çıkarıyoruz.


Sağlık hizmetlerinde, hastanelerin ve diğer sağlık birimlerinin öğretiminde tıbbi bakım sonuçlarının, ilgili öğretim üyesi olmayanlardan daha iyi veya daha kötü olup olmadığı konusunda kapsamlı bir tartışma mevcuttur.Bu nedenle, amacımız bu soruya ilişkin kanıtları sistematik olarak değerlendirmekti.Yöntemler ve Bulgular Sağlık durumundan bağımsız olarak, sağlık yapılarını mortalite veya başka herhangi bir hasta sonucu için öğretmeye karşı öğretimi karşılaştıran tüm çalışmaları gözden geçirdik.Çalışmalar PubMed'den, uzmanlarla temastan ve literatür çapraz referanstan alındı.Belirleme, hastalar, veri kaynakları, yazar bağlantıları, karşılaştırmalı grupların tanımı, göz önünde bulundurulan teşhis türleri, kovaryatların ayarlanması ve mortalite ve birbirleri için etki tahminleri hakkında veriler elde edildi.Genel olarak, mortalite üzerine 93 ve diğer uygun sonuçlar üzerine 61 olmak üzere 132 uygun çalışma tespit edildi (her ikisi de ele alındı).Mortalite ile ilgili mevcut düzeltilmiş tahminlerin sentezi, öğretim için 0,96 (%95 güven aralığı [CI], 0,93-1,00] ve küçük öğretim için 0,04 (%95 CI, 0,99-1,10) arasında bir özet göreceli risk verdi.Çalışmalar arasında önemli ölçüde heterojenlik vardı (I2 = ana analiz için% 72).Sonuçlar klinik ve idari veritabanlarını kullanan çalışmalarda benzerdi.14 çalışmada hacim/deneyim, ciddiyet ve komorbidite için tam olarak uyum sağlamada herhangi bir farklılık görülmemiştir (göreceli risk 1.01).Daha küçük çalışmalar sonuçlarında daha büyük çalışmalardan farklı değildi.Bazı tanılar için farklılıklar görülmüştür (örneğin, hastaneleri öğretmekte meme kanseri ve serebrovasküler kazalar için önemli ölçüde daha iyi sağkalım ve öğretmeyen hastanelerde kolesistektomiden önemli ölçüde daha iyi sağkalım), ancak bunlar küçüktü.Diğer sonuçlar çeşitliydi, ancak tipik olarak sağlık yapılarını öğretmek, öğretmeyenlerden daha iyi değildi.Sonuç Elde edilen veriler randomize olmayan tasarımlarıyla sınırlıdır, ancak genel olarak bir sağlık tesisinin öğretim statüsünün kendi başına hasta sonuçlarını belirgin bir şekilde iyileştirdiğini veya kötüleştirdiğini önermemektedir.Belirli hastalıklar için farklılıklar dışlanamaz, ancak küçük olması muhtemeldir.


Kromatin yapısındaki değişiklikleri, DNA metilasyonu ve homolog DNA onarımı (HR) sırasında ve sonrasında transkripsiyonu karakterize ediyoruz.HR'nin onarılmış segmentin DNA metilasyon modelini değiştirdiğini görüyoruz.HR ayrıca yerel histon H3 metilasyonunun yanı sıra onarılan genin 5' ve 3' uçlarını bağlayan DNA-kromatin döngülerini indükleyerek kromatin yapısını değiştirir.Onarımdan sonraki iki haftalık bir süre boyunca, Base Excision Repair enzimleri tarafından teşvik edilen transkripsiyonla ilişkili demetilasyon, onarılan DNA'nın metilasyonunu daha da değiştirir.Daha sonra, onarılan genler kararlı ama çeşitli metilasyon profilleri gösterir.Bu profiller her klondaki ifade seviyelerini yönetir.Verilerimiz, HR tarafından indüklenen DNA metilasyonu ve kromatin remodelasyonunun, somatik hücrelerdeki gen ekspresyonunun kalıcı bir varyasyonu kaynağı olabileceğini savunuyor.


Yüksek verimli sıralama teknolojileri, iki veya daha fazla heterozigot genotipi kapsadığı takdirde faz bilgisi içerebilecek kısa dizi okumaları üretir.Bu bilgi, genotip verilerinden haplotipleri infer eden mevcut yöntemler tarafından rutin olarak kullanılmaz.Fazlama doğruluğunu artırmak için faz-enformatif sıralama okumalarını kullanmak için SHAPEIT2 yöntemini genişlettik.Modelimiz, okuma bilgilerini her okumada temel kalite puanları aracılığıyla olasılıksal bir modele dahil eder.Yöntem öncelikle zaten genotipleri çağrılan yüksek kapsamlı dizi verileri veya veri setleri için tasarlanmıştır.Önemli bir uygulama, tıbbi sıralamada ve nadir hastalıklarla ilgili çalışmalarda kullanılmak üzere yüksek kapsama alanında sıralanan tek numunelerin aşamalı hale getirilmesidir.Yöntemimiz ayrıca mevcut referans haplotip panellerini de kullanabilir.1000 Genom Projesi'nden (1000GP) elde edilen düşük örtü dizisi verileriyle birlikte Illumina tarafından yüksek örtüde sıralanmış bir anne-baba-çocuk üçlüsü kullanarak yöntemi test ettik.Faz-enformatif okuma kullanımının, anahtar hataları arasındaki ortalama mesafeyi 274.4 kb'den 328.6 kb'ye kadar %22 oranında artırdığını tespit ettik.Ayrıca, 1000GP örneklerinden erkek kromozom X haplotiplerini, değişen uç boyutu, okuma uzunluğu ve taban hata oranı ile sıralama okumalarını simüle etmek için kullandık.Kısa 100 bp eşleştirilmiş uç okuması kullanırken, kesici uç boyutlarının karışımlarının kullanılmasının en iyi sonuçları verdiğini gördük.Yüksek hata oranları ile daha uzun okuma kullanıldığında (5-20 kb baz başına% 4-15 hata ile okunur), fazlama performansı önemli ölçüde geliştirildi.


COSMIC (http://www.sanger.ac.uk/cosmic) insan kanserinde somatik mutasyonlar hakkında kapsamlı bilgi verir.Release v48 (Temmuz 2010), neredeyse 542.000 tümör örneğinde 136,000'den fazla kodlama mutasyonunu tanımlar; belgelenen 18,490 genden 4803'ü (%26) bir veya daha fazla mutasyona sahiptir.Tam bilimsel literatür kürasyonları 83 büyük kanser geni ve 49 füzyon gen çifti (19 yeni kanser geni ve bu yıl 30 yeni füzyon çifti) üzerinde mevcuttur ve bu sayı sürekli artmaktadır.Bunların arasında anahtar TP53, şimdi IARC p53 veritabanı ile bir işbirliği yoluyla kullanılabilir.İngiltere'deki Sanger Enstitüsü'ndeki Kanser Genom Projesi'nden (CGP) ve The Cancer Genom Atlas projesinden (TCGA) elde edilen verilere ek olarak, büyük sistematik ekranlar da küratörlük yapmaktadır.Büyük web sitesi yükseltmeleri artık birçok yeni seçim filtresi ve grafik ile bu verileri çok daha mayınlı hale getiriyor.Bir Biomart artık daha fazla otomatik veri madenciliği ve diğer biyolojik veritabanlarıyla entegrasyona izin veriyor.Genomik özelliklerin notasyonu önemli bir odak noktası haline geldi; COSMIC, tam genom yeniden dizileme deneylerini düzenlemeye, yeni web sayfaları geliştirmeye, dışa aktarma formatları ve grafik stilleri geliştirmeye başladı.Yakın zamanda GRCh37'ye güncellenen tüm genomik bilgilerle, COSMIC birçok farklı mutasyon bilgisini bütünleştirir ve Ensembl ve diğer veri kaynaklarıyla çok daha yakın bağlantılar kurar.


NF-kappaB nükleer translokasyonunun kantitatif ölçümü hücresel immünolojide önemli bir araştırma aracıdır.Kurulan metodolojiler, zayıf hassasiyet, yüksek maliyet veya hücre hatlarına bağımlılık gibi bir dizi sınırlamaya sahiptir.NF-kappaB'nin transkripsiyonel olarak aktif bileşenlerinin nükleer translokasyonunu ölçmek için yeni görüntüleme yöntemleri kullanılmaktadır, ancak uzman görüntüleme ekipmanı veya görüntü analizi yazılımına olan ihtiyaç nedeniyle kısmen sınırlıdır.Burada, NF-kappaB rel A nükleer translokasyonunun nicel tespiti için bir yöntem sunuyoruz, immünofloresans mikroskobu ve kamu alanı görüntü analizi yazılımı ImageJ'i kullanarak, uzman görüntü analizi uzmanlığına ihtiyaç duymadan ve düşük maliyetle hücresel immünoloji araştırmaları için kolayca kabul edilebilir.Burada sunulan yöntem, birincil insan makrofajlarında LPS ile uyarılan NF-kappaB nükleer translokasyonunun zaman rotasını ve doz tepkisini ve ticari bir NF-kappaB aktivasyon muhabiri hücre hattı ile karşılaştırıldığında doğrulanmaktadır.


C9orf72'de genişletilmiş bir GGGGCC tekrarı, frontotemporal demans ve amyotrofik lateral sklerozun en yaygın genetik nedenidir.Temel bir soru, toksisitenin tekrarlayan RNA'nın kendisi ve / veya tekrar ilişkili, ATG olmayan çeviri ile üretilen dipeptit tekrar proteinleri tarafından yönlendirilip yönlendirilmediğidir.Bu soruyu ele almak için, tekrar eden RNA ve dipeptit tekrar protein toksisitesini incelemek için in vitro ve in vivo modelleri geliştirdik.Drosophila'da saf tekrarların ekspresyonu, ancak codon'u durdurmaz - sadece RNA'ya özgü tekrarlar yetişkin başlangıçlı nörodejenerasyona neden olur.Bu nedenle, genişletilmiş tekrarlar, dipeptit tekrar proteinleri yoluyla nörodejenerasyonu teşvik eder.GGGCC olmayan bir RNA dizisi ile bireysel dipeptit tekrar proteinlerinin ekspresyonu, hem poli-(glisin-arjin) hem de poli-(prolin-arjin) proteinlerinin nörodejenerasyona neden olduğunu ortaya koymuştur.Bu bulgular, hem arginin açısından zengin proteinlerin hem de tekrarlayan RNA'nın C9orf72 aracılı nörodejenerasyona katkıda bulunduğu çift toksisite mekanizması ile tutarlıdır.


Otoimmün hastalıkların normal bağışıklık fizyolojisi ve düzenlemesindeki dengesizliklerden kaynaklandığı düşünülmektedir.Burada, fare kromozomu 3'teki (Idd3) otoimmün hastalık duyarlılığı ve direnç alellerinin, anahtar immünoregulatuvar sitokin interlökin-2'nin (IL-2) diferansiyel ekspresyonu ile ilişkili olduğunu gösteriyoruz.IL-2'deki yaklaşık iki kat azalmanın bağışıklık homeostazının Idd3 bağlantılı destabilizasyonunu desteklediğini doğrudan test etmek için, Il2 gen ifadesinin tasarlanmış haplodeficiency'sinin sadece T hücre IL-2 üretimini iki kat azalttığını değil, aynı zamanda Il2'nin doğal olarak ortaya çıkan duyarlılık alellerinin otoimmün disregülatör etkilerini taklit ettiğini gösteriyoruz.Her iki genetik mekanizma tarafından elde edilen azaltılmış IL-2 üretimi, bağışıklık homeostazını korumak için kritik olan CD4 + CD25 + düzenleyici T hücrelerinin azaltılmış işlevi ile ilişkilidir.


Amaçlar: Orta yaş kolesterolü Alzheimer hastalığı (AD) ve vasküler demans (VaD) ile ilişkili olarak kadın ve erkeklerin büyük bir multietnik kohortunda araştırmak.Yöntemler: Kaiser Permanente Northern California Medical Group (sağlık dağıtım organizasyonu) bu çalışmanın veritabanını oluşturdu.9,844 katılımcı, 1964-73 yılları arasında 40-45 yaşlarında ayrıntılı sağlık değerlendirmeleri aldı; 1994 yılında hala sağlık planının üyesiydiler.AD ve VaD, 1 Ocak 1994 ile 1 Haziran 2007 tarihleri arasında tıbbi kayıtlarla tespit edildi.Cox oransal tehlike modelleri - yaş, eğitim, ırk / etnik grup, cinsiyet, orta yaş diyabeti, hipertansiyon, BMI ve geç yaşam inmesine göre ayarlanmış - gerçekleştirildi.Bulgular: Toplam 469 katılımcı AD ve 127 katılımcıda VaD vardı.Referans olarak arzu edilen kolesterol seviyeleri (200 mg/dl) ile AD için tehlike oranları (HR) ve %95 CI sırasıyla sınır çizgisi (200-239 mg/dl) ve yüksek kolesterol (240 mg/dl) için 1.23 (0.970.55) ve 1.57 (1.232.01) idi.VaD için HR ve %95 CI, borderline için 1.50 (1.012.23) ve yüksek kolesterol için 1.26 (0.820.196) idi.AD için daha ileri analizler (kolesterol dörtlüleri, 1. dörtlü referans) kolesterol düzeylerinin > 220 mg / dl önemli bir risk faktörü olduğunu göstermiştir: HR 1.31 (1.011.71; 3. dörtlü, 221248 mg / dl) ve 1.58 (1.222.06; 4. dörtlü, 249500 mg / dl) idi.Sonuç: Midlife serum total kolesterol, AD ve VaD riskinin artması ile ilişkiliydi.Orta derecede yükselen kolesterol bile demans riskini arttırdı.Demans risk faktörlerinin, altta yatan hastalık (lar) veya semptomlar ortaya çıkmadan önce, orta yaşta ele alınması gerekir.


Yaşlı insanların sayısı dünya çapında çarpıcı bir şekilde artacaktır.Demografik değişikliklerin, yaşa bağlı kronik hastalıkların artmasıyla sonuçlanması muhtemeldir ve bu da sakatlık ve gelecekteki bağımlılıkla geçen yıllara büyük ölçüde katkıda bulunur.Bununla birlikte, bağımlılık, özünde engellilikle bağlantılı olmasına rağmen çok daha az çalışılmaktadır.Orta gelirli ülkelerden yaşlı insanlar arasındaki bağımlılığın yaygınlığını ve korelasyonlarını araştırdık.YÖNTEMLER Tek fazlı kesitsel bir anket, yedi ülkede (Küba, Venezuela ve Dominik Cumhuriyeti'ndeki kentsel alanlar, Peru, Meksika, Çin ve Hindistan'daki kentsel ve kırsal alanlar) 11 yerde gerçekleştirildi.Coğrafi olarak tanımlanmış yakalama alanlarında 65 yaş ve üzeri yaşayanların tümü uygundu.Toplamda 15.022 görüşme, her katılımcı için bir muhbir röportajı ile tamamlandı.Depresyon, demans, fiziksel bozukluklar ve kendi kendine bildirilen teşhisler de dahil olmak üzere tam 10/66 Demans Araştırma Grubu anket protokolü uygulandı.Bağımlılık, önemli bir muhbirin, katılımcının bakım ihtiyaçlarına yönelik bir dizi açık uçlu soruya verdiği yanıtlara dayanarak görüşmeci derecelendirmesi yapıldı.Bağımlılığın yaygınlığını ve altta yatan sağlık koşullarının bağımsız katkısını tahmin ettik.Siteye özgü prevalans oranları meta-analiz edildi ve popülasyon atfedilebilir prevalans fraksiyonları (PAPF) hesaplandı.SONUÇLAR Bağımlılık prevalansı tüm bölgelerde yaşla birlikte arttı, erkeklerde prevalansın kadınlara göre daha düşük olma eğilimi vardı.Yaş standardize prevalansı tüm sitelerde ABD'ye göre daha düşüktü.Kırsal Çin dışında, bunama bağımlılığa en büyük bağımsız katkıyı yaptı, medyan PAPF %34 (aralık %23-59).Diğer önemli katkıda bulunanlar uzuv bozukluğu (%9, %1-46), inme (%8, %2-17) ve depresyon (%8, %1-27) idi.Demografik ve sağlık geçişleri, özellikle orta gelirli ülkelerde (MIC) bağımlı yaşlıların sayısında büyük ve hızlı artışlara yol açacaktır.Kronik nörolojik ve nöropsikiyatrik hastalıkların önlenmesi ve kontrolü ve uzun vadeli bakım politikalarının ve planlarının geliştirilmesi acil öncelikler olmalıdır.


Kenya'daki Kilifi Bölgesi'nde orta derecede sıtma bulaşması yaşayan insanlar arasında klinik algoritmaların sıtma teşhisinde yararlı olup olmayacağını belirlemek için bir çalışma yaptık.Tüm yaş gruplarından toplam 1602 kişi katıldı.Çalışma kliniğine ateş öyküsü ile başvuranların hepsinin smear'larını ve klinik bulgularını (prompted veya spontane) kaydettik.Sıtma vakası, kliniğe ateş ve eşzamanlı parasitaemi öyküsü olan bir kişi olarak tanımlandı.Bir sıtma vakasının teşhisi için en yüksek hassasiyet ve özgüllüğe sahip bir dizi klinik belirti ve semptom (algoritmalar) yaş grupları için seçildi /=5 yaş, 6-14 yaş ve>/=15 yaş.Bu yaşa göre optimize edilmiş türetilmiş algoritmalar, bu  15 yaş arasındaki vakaların yaklaşık %66'sını, ancak yetişkinler arasındaki vakaların sadece %23'ünü tanımlayabildi.Bu algoritmalar kliniğe başvuranlar arasında tedavi kararı için bir temel olarak kullanılacak olsaydı, çocukların %16'sı /=5 yıl, bu 6-14 yaş grubundakilerin %44'ü ve ateş ve parasitami öyküsü olan yetişkinlerin %66'sı tedavi edilmeden eve gönderilirdi.Bu nedenle klinik algoritmaların sıtma teşhisinde çok az faydası olduğu, yaşlı yaş gruplarında daha da kötü performans gösterdiği, anti-malariyallerin gereksiz kullanımından kaçınmanın 5 yaşın altındaki çocukların gerçekten muhtaç popülasyonuna daha fazla ilaç sağlayacağı görülmektedir.


Genom çapında yapılan dernek çalışmaları artık hastalıkla ilişkili kromozom bölgelerini tanımlamaktadır.Bununla birlikte, ikna edici replikasyondan sonra bile, nedensel varyantın lokalizasyonu, hedefli fonksiyonel çalışmalara yol açan büyük örnek kümelerinde kapsamlı tekrarlama, kapsamlı genotipleme ve istatistiksel analizler gerektirir.Burada, interlökin 2 reseptör alfa (IL2RA) gen bölgesindeki tip 1 diyabet (T1D) ilişkisini, 14 ve 40 kb'lik üst üste binen bölgeleri kapsayan, IL2RA intron 1 ve IL2RA ve RBM17'nin 5  bölgelerini kapsayan iki bağımsız SNP grubuna lokalize ettik (ods oranı = 2.04,% 95 güven aralığı = 1.702.45; P = 1.92 kontrolAyrıca, IL2RA T1D duyarlılık genotiplerini biyobelirteçlerin daha düşük dolaşım seviyeleri, çözünür IL-2RA (P = 6.28  10-28) ile ilişkilendirdik, kalıtsal bir alt bağışıklık duyarlılığının T1D'ye yatkın olduğunu ileri sürdük.


KEY POINTS Maternal obezite, yavru adipoz dokusundaki adipojenik progenitor yoğunluğunu azaltır.Obez annelerin yavrularında yağ dokusu genişlemesi yeteneği sınırlıdır ve yüksek yağlı bir diyetle karşılaşıldığında yağ dokusunun metabolik disfonksiyonu ile ilişkilidir.Maternal obezite, çinko parmak proteini 423'ün promotöründe DNA demetilasyonuna neden olur, bu da progenitor hücrelerini yüksek bir adipojenik kapasiteye sahiptir.Anne obezitesi, yavru adipoz dokusundaki progenitor hücrelerin adipojenik kapasitesi üzerinde uzun vadeli etkiler gösterir ve gelişimsel bir programlama etkisi gösterir.ABSTRACT Maternal obezite (MO), altta yatan mekanizmalar kötü tanımlanmış olsa da, yavru obezite ve metabolik bozuklukları programlar.Progenitör hücreler yeni adipositlerin kaynağıdır.Mevcut çalışma, MO epigenetik olarak adiposit progenitörlerinin, yavruların yağlarındaki adipojenik farklılaşma ve daha sonra tükenmeye yatkın olup olmadığını test etmeyi amaçladı ve bu da yağ dokusundaki plastisitenin pozitif enerji dengesi altında başarısız olmasına yol açarak adipoz doku metabolik disfonksiyonuna katkıda bulundu.C57BL/6 dişi fareler, çiftleşmeden önce 8 hafta boyunca bir kontrol diyeti (yağdan% 10 enerji) veya yüksek yağlı bir diyet (yağdan% 45 enerji) ile beslendi.Kontrol (Con) ve obez (OB) barajlarının erkek yavruları, 3 aylık olana kadar düzenli (Reg) veya obezojenik (Obe) bir diyete sütten kesildi.Sütten kesmede, erkek OB yavruları, adipogenezde önemli bir transkripsiyon faktörü olan Çinko parmak proteini 423'ün (zfp423) daha yüksek bir ekspresyonuna ve ayrıca geliştirilmiş adipojenik farklılaşma ile ilişkili olan Con yavrularına kıyasla epididimal yağ progenitörlerinde promotörünün daha düşük DNA metilasyonuna sahipti.3 aylıkken, progenitor yoğunluğu, yüksek enerjili bir diyetle zorlandığında adipocyte sayısının sınırlı bir genişlemesine eşlik eden Con / Obe farelerine kıyasla 30.9 % 9.7 daha düşüktü.Bu fark, OB/Obe yavrularının epididimal yağındaki zfp423 promotörde daha düşük DNA metilasyonu ile ilişkiliydi ve bu da daha büyük makrofaj kemotaktik protein-1 ve hipoksi-indüklenebilir faktör 1-1 ekspresyonu ile ilişkiliydi.Özetle, MO epigenetik olarak yavru adipoz dokusunun genişleme kapasitesini sınırlar, MO ayarında erkek yavruların adipoz metabolik disfonksiyonu için bir açıklama sağlar.


Artemisine dayalı kombinasyon terapileri Plasmodium falciparum sıtmanın ön tedavisidir.Güneydoğu Asya'da sahte ve alt standart artemisinin tabanlı antimalariyallerin dolaşımı, sıtma eliminasyon kampanyası için büyük bir çıkmaz olmuştur.Bu durumun güncellenmesini sağlamak için, Myanmar'ın farklı bölgelerinden özel ilaç mağazalarında kolaylık örnekleri olarak 153 artemisin içeren antimalaryal satın aldık.Bu ilaçların artemisin türev içeriği açısından kalitesi, bu artemisin türevleri için özel dipstickler kullanılarak, bakım noktası cihazları olarak test edildi.Bu örneklerin bir alt kümesi, yüksek performanslı sıvı kromatografisi (HPLC) ile daha da test edildi.Bu anket, toplanan ilaçların %35'inin oral artesunat ve artemeter monoterapi olduğunu tespit etti.Dipsticks ile test edildiğinde, bir örnek dışındaki tüm numuneler, tespit edilen artemisin türev içeriğinin yaklaşık olarak etiketlenmiş içeriğe karşılık geldiğini gösteren tahlilleri geçti.Bununla birlikte, bir artesunat enjeksiyon numunesinin, dipstick tahlili ve ardından gelen HPLC analizi ile hiçbir aktif madde içermediği bulundu.Oral monoterapilerin sürekli dolaşımı ve sahte parenteral artesunatın tanımı, ilk kez, sıtma eliminasyon aşamasında Myanmar'daki sıtma karşıtı ilaç kalitesinin endişe verici bir resmini sağlar, bu durum düzenleyici otoritelerden daha fazla gözetim hak eder.


Metastatik hastalık, kanserden kaynaklanan başlıca ölüm nedenidir ve immünoterapi ve kemoterapi ilerlemesini tersine çevirmede sınırlı bir başarıya sahiptir.Fare modellerinden elde edilen veriler, immünosupresif hücrelerin tümörlere kazandırılmasının metastatik kanser hücrelerini öldürücü hücreler tarafından gözetimden koruduğunu, bu da immünoterapinin etkilerini geçersiz kıldığını ve böylece metastaz oluşturduğunu göstermektedir.Dahası, çoğu durumda, tümör infiltre eden bağışıklık hücreleri, metastatik kaskatın her bir adımını teşvik eden hücrelere farklılaşır ve böylece terapi için yeni hedeflerdir.Bu İncelemede, tümöre sızan bağışıklık hücrelerinin metastatik kaskada nasıl katkıda bulunduğunu açıklıyoruz ve bu hücreleri hedeflemek için potansiyel terapötik stratejileri tartışıyoruz.


Plazmodium falciparum sıtma, Sahra altı Afrika'da hastalık ve ölümlerin başlıca nedeni olmaya devam etmektedir.Küçük çocuklar hastalığın yükünü taşırlar ve daha büyük çocuklar ve yetişkinler nispeten daha az klinik atak geçirmelerine rağmen, asemptomatik P. falciparum enfeksiyonuna duyarlı kalırlar.Klinik sıtma bağışıklığı ve asemptomatik P. falciparum enfeksiyonunu sürdürme yeteneği ile ilişkili konak faktörlerinin daha iyi anlaşılması, hastalığın önlenmesi için geliştirilmiş stratejilerin geliştirilmesine yardımcı olacaktır.Burada, tam diferansiyel kan sayımının, beş yıllık kesitsel ankette örneklenen Kenyalı çocuklar arasında klinik sıtmaya duyarlılığı tahmin edip edemeyeceğini araştırıyoruz.Araştırma sırasında periferik kanda ölçülen monositlerin lenfositlere oranı, takip sırasında klinik sıtma riski ile doğrudan ilişkilidir.Bu ilişki, hücre sayımının ölçüldüğü sırada asemptomatik P. falciparum enfeksiyonu olan çocuklar arasında belirgindir (Hazar oranı (HR) = 2.7 (% 95 CI 1.42, 5.01, P = 0.002), ancak tespit edilebilir parasitaemi olmayanlarda (HR = 1.0 (% 95 CI 0.74, 1.42, P = 0.9).KOŞULLAR Monositin, rutin tam diferansiyel kan sayımlarından kolayca elde edilen lenfosit oranına, bir bireyin P. falciparum enfeksiyonuna etkili bir bağışıklık tepkisi verme kapasitesini yansıttığını ileri süreriz.


Dorsal kapatma, Drosophila embriyogenezinde geç meydana gelen ve iki karşıt epitel tabakasının bağlanmasıyla bir orta çizgi deliğinin sızdırmazlığına yol açan bir paradigma epitel füzyon bölümüdür.Ön kenar epitel hücreleri filopodiyi ifade eder ve füzyon, bu filopodinin adezyonların asal oluşumuna interdigitalasyonuna bağlıdır.Karşı epitel moleküler olarak desenli olduğundan, bu füzyon dikişi boyunca iki tabakayı doğru bir şekilde hizalamak için bazı mekanizmalar bulunmalıdır.Bunu ele almak için, RFP-Moesin ve GFP-Moesin'in, her segment içinde her biri ayrı ayrı şeritler halinde, yamalı ve yamalı promotörleri kullanarak ifade edildiği bir sinek oluşturduk.Salgın ve yamalı hücrelerin filopodileri arasındaki karşılıklı münhasır etkileşimleri gözlemliyoruz.Eşleşen hücrelerden filopodia arasındaki etkileşimler, aralarında tether oluşumuna yol açar ve bu tetherler yanlış hizalanmış epitel tabakalarını hizaya getirebilir.Filopodial eşleştirme, ventral epiteldeki lazer yaralarının onarımı sırasında da meydana gelir ve bu nedenle bu davranış dorsal kapanma sırasında önde gelen kenar hücrelerle sınırlı değildir.Son olarak, A1-A5 segmentlerinin gömülü bölgesi içinde gözlemlediğimiz yamalı ifade eden bir hücrenin davranışını karakterize ediyoruz ve bu hücrenin hücre eşleşmesine katkıda bulunduğuna dair kanıtlar sunuyoruz.


OBJEKTİF Doğu Afrika'nın Büyük Göller bölgesindeki schistosomiasis mansoni ve toprakla bulaşan helmintlerin (STH'ler) Ascaris lumbricoides, Trichuris trichiura ve kanca kurdunun uzamsal kalıplarını belirlemek, bu bölgedeki entegre ihmal edilmiş tropikal hastalık programlarını planlamaya yardımcı olmak.Yöntem Parazitolojik araştırmalar Uganda, Tanzanya, Kenya ve Burundi'de 404 okulda 28 213 çocukta yapılmıştır.Bayesian jeoistatistik modelleri, bu enfeksiyonların çalışma alanı genelinde yaygınlığını interpole etmek için kullanılmıştır.Eş-ebedilik alanlarını belirlemek için interpolasyona uğramış yaygınlık haritaları üst üste konuldu.SONUÇLAR Büyük Göller bölgesinde, yaygınlık Schistosoma mansoni için% 18,1, kancalı solucan için% 50, A. lumbricoides için% 6,8 ve T. trichiura için% 6,8 idi.Kanca kurdu enfeksiyonu yaygındı, oysa S. mansoni, A. lumbricoides ve T. trichiura yüksek derecede odak noktasıydı.Çoğu bölge, bir veya daha fazla STH için endemik (prevalence> veya =% 10) veya hiperendemik (prevalence> veya =% 50) iken, schistosomiasis mansoni için endemik alanlar, bitişik büyük çok yıllık su kütleleri ile sınırlıydı.Çengel kurdunun yaygınlığı nedeniyle, bölge genelinde STH için tedavi programları gereklidir, ancak verimli schistosomiasis kontrolü sadece sınırlı yüksek riskli bölgelere hedeflenmelidir.Bu nedenle, schistosomiasis'in STH kontrolü ile entegrasyonu sadece Doğu Afrika'daki sınırlı odakta belirtilmiştir.