BACKGROUND Bariatrik cerrahi obezite için daha yaygın bir tedavi haline gelmektedir.Çağdaş cerrahinin rutin klinik uygulamada tedavi edilen büyük popülasyonlarda geniş bir klinik sonuç yelpazesi üzerindeki uzun vadeli etkilerinin kapsamlı kanıtları eksiktir.Bu çalışmanın amacı bariatrik cerrahi, kilo, vücut kitle indeksi ve obeziteye bağlı komorbiditeler arasındaki ilişkiyi ölçmekti.YÖNTEMLER VE BULMALAR Bu, Birleşik Krallık Klinik Uygulama Araştırması Veri Bağlantısı'ndan elde edilen verileri kullanan gözlemsel bir retrospektif kohort çalışmasıydı.31 Aralık 2014 tarihinde veya öncesinde veri tabanında ve bariatrik cerrahi ile kayıtlı 3.882 hastanın tümü, ameliyatsız 3.882 obez hastaya eğilim skoru ile dahil edildi ve eşleştirildi.Başlıca sonuç ölçütleri kilo ve vücut kitle indeksinde 4 y'nin üzerinde değişiklik; tip 2 diabetes mellitus (T2DM), hipertansiyon, anjina, miyokard enfarktüsü (MI), inme, kırıklar, obstrüktif uyku apnesi ve kanser; ölüm; ve hipertansiyon ve T2DM'nin çözünürlüğü idi.1 ila 4 mo arasında 3.847 hasta, 5 ila 12 mo arasında 2.884 hasta ve 13 ila 48 mo sonrası 2,258 hasta için ağırlık ölçümleri mevcuttu.Bariatrik cerrahi hastaları ilk dört postoperatif ay boyunca hızlı kilo kaybı gösterdiler, bu oran 4,98 kg/mo (%95 CI 4.88-5,08) idi.Daha yavaş kilo kaybı 4 y'nin sonuna kadar devam etti. Gastrik bypass (6.56 kg / mo) ve kol gastrektomi (6.29 kg / mo) gastrik bantlamadan (2.77 kg / mo) daha fazla başlangıç ağırlığı azaltma ile ilişkiliydi.T2DM, 0.68 (%95 CI 0.55-0.83) olayı için bariatrik cerrahi için koruyucu tehlike oranları (HR) tespit edildi; hipertansiyon, 0.35 (%95 CI 0.27-0.45); anjina, 0.59 (%95 CI 0.40-0.87); MI, 0.28 (%95 CI 0.10-0.74); ve obstrüktif uyku apnesi, 0.55 (%95 CI 0.40-0.87).Bariatrik cerrahi ile T2DM'nin çözünürlüğü arasında, 9.29 HR (%95 CI 6.84-12.62) ve bariatrik cerrahi ile hipertansiyonun çözünürlüğü arasında, 5.64 HR (%95 CI 2.65-11.99) arasında güçlü ilişki bulundu.Bariatrik cerrahi ile kırıklar, kanser veya inme arasında bir ilişki saptanmadı.Ölümlülük için etki tahminleri, 0,97 HR (95% CI 0.66-1.43) ile genel olarak bariatrik cerrahi ile koruyucu bir ilişki bulamadı.Kullanılan veriler birincil bakımdaki hastaların yönetimi için kaydedildi ve gerçek göreceli etki boyutlarının küçümsenmesine yol açacak yanlışlığa maruz kalabilir.Birleşik Krallık sağlık sisteminde teslim edildiği şekliyle CONCLUSIONS Bariatrik cerrahi, ameliyattan sonra en az 4 y süren dramatik kilo kaybı ile ilişkilidir.Bu kilo kaybına, önceden var olan T2DM ve hipertansiyonda önemli iyileşmelerin yanı sıra, T2DM, hipertansiyon, anjina, MI ve obstrüktif uyku apnesi riskinin azalması eşlik eder.Bariatrik cerrahinin kullanılabilirliğini genişletmek, morbid obez olan birçok insan için önemli sağlık yararlarına yol açabilir.


OBJEKTİF Hepatit C virüsü (HCV) enfeksiyonunun yaygınlığını ve risk faktörlerini, özellikle cinsel bulaşmanın değerlendirilmesine atıfta bulunarak, eşcinsel olarak aktif erkeklerin bir kohortunda belirlemek.1984-1989 yılları arasında depolanan sera kullanılarak bir kohortta HCV (c100 protein) antikoru için kesitsel testlere dayanan tasarım prevalansı ve HCV pozitif ve negatif deneklerden alınan anket verilerine dayalı bir vaka kontrol analizi kullanılarak risk faktörlerinin değerlendirilmesi.AIDS için risk faktörlerini belirlemek için kurulan prospektif bir çalışmaya katılan 1038 eşcinsel olarak aktif erkek.Sydney'in merkezindeki özel ve kamuya açık birincil bakım ve cinsel yolla bulaşabilen hastalık (STD) hizmetleri aracılığıyla işe alındılar.HCV antikorunun prevalansı ve insan immün yetmezlik virüsü tip 1 (HIV-1) enfeksiyonu ve diğer STD'ler, cinsel partner sayısı, cinsel uygulamalar ve rekreasyonel ilaç kullanımı ile ilişkisi.SONUÇLAR Genel olarak, test edilen deneklerin %7,6'sı HCV antikoru için seropozitifti.Tek değişkenli analizde, HCV enfeksiyonu önemli ölçüde enjekte edilen ilaç kullanımı (IDU) (OR = 8.18, p  0.0001) ve HIV enfeksiyonu (OR = 3.14, p  0.0001) ve kendinden bildirilen frengi öyküsü (OR = 1.88, p = 0.016), anogenital herpes (OR = 1.93, p = 0.007), gonore (OR = 2.43, p = 0.000) ve B hepatit (OR = 0.Kontrol analizinde, benzer cinsel davranışlar (ortak numaralar ve uygulamalar) HCV pozitif ve HCV negatif denekler tarafından bildirilmiştir, ancak HCV negatif denekler, boşalma olmadan korunmasız alıcı anal ilişkide (OR = 0.61, p = 0.034), korunmasız kesici (OR = 0.59, p = 0.039) ve alıcı = 0.56, p = 0.016) veya prim (OR = 0.48) o-anal ilişki (ming).Birden fazla lojistik regresyon analizinde, önceki altı ay içinde sadece HIV-1 enfeksiyonu (OR = 3.18, p  0.0001) ve IDU (OR = 7.24, p  0.0001) önemli ölçüde HCV antikor varlığı ile ilişkili kalmıştır.CONCLUUSIONS IDU, HCV enfeksiyonunun başlıca davranışsal risk faktörüydü.Cinsel ya da başka bir bulaşma meydana geldiyse, eşzamanlı HIV-1 enfeksiyonu ile kolaylaştırılmış olabilir.


MikroRNA'lar (miRNA'lar) bitkilerden hayvanlara kadar çok çeşitli organizmalarda ifade edilir ve gen ekspresyonunun önemli posttranskripsiyonel düzenleyicileridir.Viral olarak kodlanmış miRNA'lar, hem viral hem de konakçı genleri potansiyel olarak hedefleyebilmeleri bakımından benzersizdir.Gerçekten de, daha önce bir insan sitomegalovirüsünün (HCMV) kodlanmış miRNA, miR-UL112, bir konak bağışıklık geni olan MICB'nin ekspresyonunu azalttığını gösterdik.Dikkat çekici bir şekilde, aynı miRNA'nın hemen erken viral genleri de düşürdüğü ve ektopik ifadesinin viral replikasyonun ve viral titerlerin azalmasıyla sonuçlandığı gösterildi.Viral miRNA'ların çoğunun hedefleri ve dolayısıyla işlevleri hala bilinmemektedir.Burada, miR-UL112'nin UL114 genini de hedef aldığını gösteriyoruz ve UL114'ün miR-UL112 tarafından azaltılmasının urasil DNA glikosilaz olarak aktivitesini azalttığını, ancak virüs büyümesini sadece minimum düzeyde etkilediğini gösteriyoruz.Ek olarak, iki ek HCMV kodlu miRNA'nın, miR-US25-1 ve miR-US25-2'nin, sadece HCMV'nin değil, aynı zamanda diğer virüslerin de viral replikasyonunu ve DNA sentezini azalttığını ve bu iki miRNA'nın virüs büyümesi için gerekli olan hücresel genleri hedef aldığını gösteriyoruz.Bu nedenle, miR-UL112'ye ek olarak, iki ek HCMV miRNA'nın virüsün yaşam döngüsünü kontrol ettiğini önermekteyiz.


İdeal anti-obezite ilacı, minimal yan etkilerle sürekli kilo kaybı üretecektir.Enerji dengesini düzenleyen mekanizmalar, önemli ölçüde yerleşik fazlalığa sahiptir, diğer fizyolojik işlevlerle önemli ölçüde örtüşür ve farmakolojik müdahalelerin etkinliğini sınırlayan sosyal, hedonik ve psikolojik faktörlerden etkilenir.Bu nedenle, anti-obezite ilaç keşif programlarının yanlış başlangıçlar, klinik gelişimdeki başarısızlıklar ve lansman sırasında tam olarak takdir edilmeyen yan etkilerden kaynaklanan geri çekilmelerle dolu olması şaşırtıcı değildir.Adipositler, karaciğer ve iskelet kası gibi metabolik dokulardaki yolları hedef alan ilaçlar, preklinik çalışmalarda potansiyel göstermiştir, ancak hiçbiri henüz klinik gelişime ulaşmamıştır.Ghrelin, kolesistokinin (CK), peptit YY (PYY) ve glukagon benzeri peptit-1 (GLP-1) ile leptin ve hipotalamustaki yukarı akım yolları ile ilgili homeostatik mekanizmaların aracılık ettiği gastrointestinal sistemden açlık ve tokluk sinyallemesinin anlaşılmasındaki son gelişmeler yeni olasılıklar ortaya çıkarmıştır.Bazıları artık klinik gelişime ulaşmış olsa da, bir anti-obezite ilacının lisanslanması için gereken katı düzenleyici engelleri karşılayıp karşılamayacakları belirsizdir.Bununla birlikte, GLP-1 reseptör agonistleri zaten diyabet tedavisinde başarılı olmuşlardır ve insanlardaki çekici vücut ağırlığı düşürücü etkileri nedeniyle, belki de diğer anti-obezite ajanlarının yolunu açacaktır.Cerrahi müdahaleden sonra görülen ölçüde vücut ağırlığını kontrol eden ilaçların geliştirilmesinde başarılı olmak için, yeni bir paradigmanın gerekli olduğu açıktır.Diyabet ve hipertansiyon gibi diğer terapötik alanlarda, farklı yolları hedefleyen çoklu ajanların daha düşük dozları genellikle tek bir yolu değiştiren stratejilerden daha iyi sonuçlar verir.Peptitler ve küçük moleküller kullanan bazı kombinasyon yaklaşımları şimdi klinik çalışmalara ulaştı, ancak son düzenleyici deneyimler büyük zorlukların ileride olduğunu gösteriyor.Gelecekte, bu politerapötik strateji muhtemelen kilo kaybının etkinliği, güvenliği ve sürdürülebilirliği açısından cerrahiye rakip olabilir.


Mikrosporogenez, vahşi tip Arabidopsis thaliana ve nükleer erkek steril mutant BM3'te sitokimyasal boyama ile incelenmiştir.Mutant, adenini AMP'ye dönüştüren pürin kurtarma yolunun bir enzimi olan adenin fosforibosiltransferazdan yoksundur.Mutanttaki polen gelişimi, miyozdan hemen sonra vahşi tiplerden ayrılmaya başladı, çünkü mikrosporların tetradları kalal duvarlarından serbest bırakıldı.Mutanttaki anormal polen gelişiminin ilk belirtisi, intin'in eksik bir sentezi nedeniyle mikrospor duvarının daha koyu bir lekelenmesiydi.Vacuole oluşumu mutantta gecikmiş ve düzensizdi ve mutant mikrosporların çoğunluğu mitotik bölünmelere uğramayı başaramadı.Alkol dehidrojenaz ve esterazların enzim aktiviteleri, miyozdan kısa bir süre sonra mutantta azaldı ve mutantın olgun polen tanelerinde tespit edilemedi.RNA birikimi de azalmıştır.Bu sonuçlar, polen gelişiminde adenin kurtarılmasının olası rol(ler)i ile ilgili olarak tartışılmaktadır.


BACKGROUND Nüfusa dayalı prevalans, risk dağılımı ve müdahale alımı tahminleri, cinsel yolla bulaşan enfeksiyonlar (STI'lar) için kontrol programlarının sunulmasını bildirir.Ulusal cinsel sağlık stratejilerinin uygulanmasından sonra üçüncü Ulusal Cinsel Tutumlar ve Yaşam Tarzı Araştırması'nı (Natsal-3) üstlendik ve İngiltere'de (İngiltere, İskoçya ve Galler) dört STI'nın epidemiyolojisini ve müdahalelerin alınmasını anlattık.6 Eylül 2010 ile 31 Ağustos 2012 tarihleri arasında İngiltere'de 16-74 yaş arası 15.162 kadın ve erkek üzerinde olasılık örneklemesi yaptık.Katılımcılara bilgisayar destekli yüz yüze ve kendi kendini tamamlama anketleri verildi.Yaşam boyu en az bir cinsel partner bildiren 16-44 yaş arasındaki katılımcıların bir örneğinden idrar, Chlamydia trachomatis, tipe özgü insan papillomavirüsü (HPV), Neisseria gonorrhoeae ve HIV antikorunun varlığı için test edildi.Yaşa özgü ve cinsiyete özgü enfeksiyon prevalansı ve müdahale alımını, demografik ve davranışsal faktörlerle ilişkili olarak tanımlıyoruz ve Natsal-1 (1990-1991) ve Natsal-2 (1999-2001)'den bu yana yapılan değişiklikleri araştırıyoruz.İdrar örneği vermeye davet edilen 8047 uygun katılımcıdan 4828'i (%60) kabul etti.278 örneği hariç tuttuk, 4550 (%94) katılımcıyı STI test sonuçlarıyla bıraktık.Chlamydia prevalansı kadınlarda %1,5 (%95 CI 11-20) ve erkeklerde %11 (07-16) idi.16-24 yaş arasındaki bireylerde prevalanslar kadınlarda 31% (22-43) ve erkeklerde 23% (15-34) idi.Alan düzeyinde yoksunluk ve özellikle prezervatif kullanılmadan daha yüksek sayıda ortak, risk faktörleriydi.Bununla birlikte, kadınlarda klamidyanın %604'ü (455737) ve erkeklerde %433'ü (259625) geçen yıl bir partneri olan bireylerdeydi.Cinsel olarak aktif 16-24 yaş aralığında, kadınların %542’si (514-569) ve erkeklerin %346’sı (318374) geçen yıl klamidya için test yaptığını, daha fazla partnere sahip kişilerde daha yüksek test yapıldığını bildirdi.Yüksek riskli HPV, Natsal-2'dekine benzer şekilde kadınların %159'unda (144-175) tespit edildi.HPV yakalama aşısının kapsamı %615 (582-647) idi.18-20 yaş arası kadınlarda HPV tip 16 ve 18'in görülme sıklığı Natsal-3'te Natsal-2'den (58% [39-86] vs 113% [68-182]; yaşa göre ayarlanmış oran oranı 044 [021094]) daha düşüktü.Gonorrhoea (kadın ve erkeklerde 01% prevalansı) ve HIV (kadınlarda %01 prevalansı ve erkeklerde %02) nadirdi ve tanınmış yüksek riskli faktörlere sahip katılımcılarla sınırlıydı.Natsal-2'den bu yana, son 5 yılda cinsel sağlık kliniklerine (kadınlarda %67'den %214'e ve erkeklerde %77'den %196'ya) ve HIV testine (kadınlarda %87'den %276'ya ve erkeklerde %92'den %169'a) katılımda önemli artışlar kaydedildi.İNTERPRETASYON STI'ları heterojen olarak dağıtıldı, genel ve enfeksiyona özgü müdahaleler gerektirdi.Cinsel sağlık kliniklerinde, özellikle de en yüksek risk altındaki kişilerde test ve katılımdaki artışlar teşvik edicidir.Bununla birlikte, STI'lar hem erişen bireylerde hem de hizmetlere erişemeyenlerde devam etmektedir.Bulgularımız, gelecekteki cinsel sağlık müdahalelerini ve hizmetlerini bilgilendirmek için ampirik kanıtlar sunmaktadır.İngiltere Tıbbi Araştırma Konseyi ve Wellcome Trust'tan Ekonomik ve Sosyal Araştırma Konseyi ve Sağlık Bakanlığı'nın desteğiyle fon hibeleri.


Genomik araştırmalardaki son gelişmeler, kanser tedavilerine yanıtın tahmin edilmesinde genomik faktörler için önemli bir rol oynamıştır.Kanser farmakogenomik ve farmakoepidemiyoloji alanlarındaki araştırmacılar, bireylerin hem advers etkiler hem de tedavi etkinliği açısından ilaç tedavisine neden farklı tepki verdiklerini anlamaya çalışırlar.Araştırma önceliklerini ve bu alanları ilerletmek için gereken kaynakları ve altyapıyı belirlemek için Ulusal Kanser Enstitüsü (NCI), 21 Temmuz 2009'da Bethesda, MD'de "Kanser Farmakogenomik: Çeviriyi Hızlandırmak için Bir Araştırma Gündemi Kurmak" başlıklı bir atölyeye sponsor oldu.Bu yorumda, bu çalıştay sırasında yapılan tartışmalar sonucunda tespit edilen beş bilime dayalı öneriyi ve dört altyapıya dayalı öneriyi özetliyor ve tartışıyoruz.Anahtar öneriler şunlardır: 1) NCI destekli klinik çalışmalarda ve bazı gözlemsel ve nüfus temelli çalışmalarda germline ve tümör biyospecimens rutin koleksiyonunu desteklemek; 2) farmakogenik belirteçleri klinik çalışmalara dahil etmek; 3) farmakogenik ve farmakoepidemiyolojik araştırmaların etik, yasal, sosyal ve biyospecimen ve veri paylaşımı etkilerini ele almak; ve 4) NCI genelinde diğer federal ajanslar ve endüstri ile ortaklıklar kurmak.Birlikte, bu öneriler, kanser tedavisi yanıtı ve olumsuz olaylarla ilgili klinik, sosyodemografik, yaşam tarzı ve genomik belirteçlerin keşfedilmesini ve onaylanmasını kolaylaştıracak ve yeni farmakogenik ve farmakoepidemiyolojik bilgilerin klinik uygulamaya çevrildiği hız ve verimliliği geliştirecektir.


Üretken transkripsiyona yol açan süreci incelemek için önemli bir model sistemi, çoğunlukla ligand kontrollü transkripsiyon faktörleri olan nükleer reseptörlerin süper ailesi tarafından sağlanır.Geçtiğimiz yıllarda, henüz hiçbir ligandın tanımlanmadığı birkaç 'orfan' nükleer reseptör izole edilmiştir.Bu 'orfan' reseptörlerinin transkripsiyonu nasıl düzenlediği hakkında çok az şey bilinmektedir.Bu çalışmada nöronally olarak ifade edilen yetim nükleer reseptör RORbeta'nın (NR1F2) biyokimyasal ve transkripsiyonel özelliklerini analiz ettik ve bunları retinoik asit reseptörü heterodimer RXRalpha-RARalpha (NR2B1-NR1B1) ve Gal-VP16 in vitro ile karşılaştırdık.RORbeta, DNA bağlanma bölgelerine nispeten düşük afinite ile bağlansa da, nöronal bir hücre hattı olan Neuro2A'dan elde edilen nükleer ekstraktlarda transkripsiyonu verimli bir şekilde yönlendirir, ancak nöronal olmayan HeLa hücrelerinden nükleer ekstraktlarda değildir.Buna karşılık, RXRalpha-RARalpha ve asidik transkripsiyon faktörü Gal-VP16, Neuro2A ve HeLa nükleer ekstraktlarında eşit derecede verimli bir şekilde transkripsiyonu destekler.Bu gözlemler, nükleer reseptörlerin NR1 alt ailesinin üyeleri tarafından transaktivasyon için farklı bir (ko) faktör gereksinimine işaret etmektedir.


Epidemiyolojik çalışmalar, yumurtalık hormonlarının her aşamada meme kanserinin gelişimine katkıda bulunduğunu göstermektedir.Erken menopoz ve menopoz öncesi obezite riski azaltırken, menopoz sonrası obezite ve menopoz sonrası östrojen replasman tedavisi riski artırır.Kombine oral kontraseptifler ve Depo-Provera riski azaltmaz.Östrojenlerin ve progestojenlerin, meme hücresi proliferasyonunu ve meme kanseri etiyolojisini etkilemek için proto-onkogenler ve büyüme faktörleri ile birlikte hareket ettiği görülmektedir.Hayvan çalışmaları, östrojenin interlobüler duktal hücre bölünmesine ve progesteronun luteal fazda terminal kanal lobular birim hücre bölünmesinin artmasına neden olduğunu göstermektedir.Meme karsinomlarının çoğu terminal kanal lobüler ünite hücrelerinden kaynaklanır.Hamilelik sırasında bu hücreler tamamen çoğalır.Üremeleri de luteal faz sırasında artar.Bununla birlikte, önemli ölçüde kişilerarası varyasyon vardır.Bununla birlikte, meme hücresi bölünmesini inceleyen hiçbir çalışma, hücre bölünmesi oranlarını serum hormon konsantrasyonlarıyla karşılaştırmamıştır.Mitozun zirvesi, geç luteal ve çok erken foliküler evrelerde meme hücresi ölümünden yaklaşık 3 gün önce gerçekleşir.Diğer araştırmalar, meme kök hücresi proliferasyonunun meme kanseri gelişimi ile bağlantılı olduğunu göstermektedir.Endokrin tedavisi mitotik aktiviteyi azaltarak meme kanserlerinin östrojen ve progesteron reseptör içeriğini gösterir.Hormona bağımlı meme kanseri hücre hatlarının hepsi östrojene bağımlıdır.Progesteron, endometriyal hücreler gibi davranan östrojene bağlı hücre çizgilerini engelleyebilir.Meme kanseri ile ilgili çeşitli meme hücresi proliferasyon çalışmalarının sonuçları belirsizdir ve moleküler bir açıklamayı tanımlayan araştırmalar farklı bulguların anlaşılmasına yardımcı olacaktır.


İnsan immün yetmezlik virüsü tip 1 (HIV-1) de dahil olmak üzere retrovirüslerin hücresel RNA müdahale makineleri ile etkileşime girip girmediği sorusu tartışmalıdır.Burada, ne HIV-1 ne de insan T-hücresi lösemi virüsü tip 1 (HTLV-1) kalıcı olarak enfekte olmuş T hücrelerinde küçük müdahale eden RNA'ların veya mikroRNA'ların önemli seviyelerini ifade ettiğini gösteren verileri sunuyoruz.Ayrıca retroviral nükleer transkripsiyon faktörleri HIV-1 Tat ve HTLV-1 Vergisi'nin yanı sıra primat köpüklü virüs tarafından kodlanan Tas transaktivatörün insan hücrelerine RNA müdahalesini engelleyemediğini gösteriyoruz.Dahası, HIV-1 Tat'ın fizyolojik seviyelerinin kararlı ifadesi, enfekte insan hücrelerinde mikroRNA üretimini veya ekspresyonunu küresel olarak inhibe etmedi.Bu veriler, HIV-1 ve HTLV-1'in ne viral küçük müdahale eden RNA'ların veya mikroRNA'ların üretimini indüklediğini ne de enfekte hücrelerdeki hücresel RNA müdahale makinelerini baskıladığını iddia ediyor.


Dengesiz koroner arter hastalığı bir koroner bakım ünitesine kabul edilmenin en yaygın nedeni olmasına rağmen, bu tanıya sahip hastaların uzun vadeli prognozu bilinmemektedir.Bu, özellikle akut miyokard enfarktüsünden sonra yüksek morbidite ve mortaliteye sahip olduğu bilinen diabetes mellitus hastaları için geçerlidir.YÖNTEM VE SONUÇLAR İskemik Sendromlar (OASIS) için Stratejileri Değerlendirme Organizasyonu'nda 6 farklı ülkeden potansiyel olarak toplanan veriler, dengesiz anjina veya Q-dalgası olmayan miyokard enfarktüsü ile hastaneye yatırılan diyabetik ve diyabetik olmayan hastaların 2 yıllık prognozu belirlemek için analiz edildi.Genel olarak, 8013 kayıt defteri hastasının 1718'inde (%21) diyabet vardı.Diyabetik hastalar, diyabetik olmayan hastalardan (%23'e karşı %20, P:0.001) daha yüksek bir koroner bypass ameliyatı oranına sahipti, ancak benzer kateterizasyon ve anjiyoplasti oranlarına sahipti.Diyabet bağımsız olarak mortaliteyi (göreceli risk [RR], 1.57; %95 CI, 1.38 ila 1.81; P:0.001) ve kardiyovasküler ölümü, yeni miyokard enfarktüsü, inme ve yeni konjestif kalp yetmezliğini öngördü.Dahası, diyabetik olmayan meslektaşlarıyla karşılaştırıldığında, kadınların erkeklerden önemli ölçüde daha yüksek bir riski vardı (RR, 1.98; 95% CI, 1.60 ila 2.44; ve RR, 1.28; 95% CI, 1.06 ila 1.56).İlginçtir ki, daha önce kardiyovasküler hastalığı olmayan diyabetik hastalar, önceki vasküler hastalığı olan diyabetik olmayan hastalarla tüm sonuçlar için aynı olay oranlarına sahipti.Dengesiz anjina veya Q-dalgası olmayan miyokard enfarktüsü için hastaneye yatış, yüksek 2 yıllık bir morbidite ve mortalite öngörür; Bu özellikle diyabetli hastalar için belirgindir.Daha önce kardiyovasküler hastalığı olmayan diyabetik hastalar, dengesiz koroner arter hastalığı için hastaneye yatırıldıktan sonra yerleşik kardiyovasküler hastalığı olan diyabetik olmayan hastalarla aynı uzun süreli morbidite ve mortaliteye sahiptir.


CONTEXT Uykusuzluk yaşlı yetişkinlerde yaygın bir durumdur ve bir dizi olumsuz tıbbi, sosyal ve psikolojik sonuçlarla ilişkilidir.Önceki araştırmalar hem psikolojik hem de farmakolojik tedavilerin yararlı sonuçlarını önermiştir, ancak bu tedavilerin etkilerini karşılaştıran kör plasebo kontrollü çalışmalar eksiktir.Objektif Bilişsel davranışçı terapinin (CBT) kısa ve uzun süreli klinik etkinliğini ve kronik birincil uykusuzluk yaşayan yaşlı yetişkinlerde farmakolojik tedaviyi incelemek.DESIGN, SETTING, VE PARTICIPANTS 46 yetişkinin (ortalama yaş, 60.8 y; 22 kadın) randomize, çift kör, plasebo kontrollü bir çalışması, Ocak 2004 ile Aralık 2005 arasında, yetişkinler ve yaşlı hastalar için tek bir Norveç üniversite merkezli poliklinikte kronik primer uykusuzluk ile gerçekleştirildi.INTERVENTION CBT (uyku hijyeni, uyku kısıtlaması, uyaran kontrolü, bilişsel terapi ve gevşeme; n = 18), uyku ilaçları (her gece 7.5 mg zopiclone; n = 16) veya plasebo ilaçları (n = 12).Tüm tedavi süresi 6 haftaydı ve 2 aktif tedavi 6 ayda takip edildi.ANA OUTCOME ÖLÇÜLERİ Ambülant klinik polisomnografik veriler ve uyku günlükleri, tüm 3 değerlendirme noktasında toplam uyanma süresi, toplam uyku süresi, uyku verimliliği ve yavaş dalga uykusu (sadece polisomnografi kullanılarak değerlendirildi) belirlemek için kullanıldı.SONUÇLAR CBT, 4 sonuç önleminden 3'ünde zopiclone ile karşılaştırıldığında kısa ve uzun vadeli sonuçların iyileştirilmesine neden oldu.Çoğu sonuç için, zopiclone plasebodan farklı değildi.CBT alan katılımcılar, zopiklon grubunda %82,3'ten %81.9'a bir düşüşle karşılaştırıldığında, 6 aylık takipte ön tedavide %81,4'ten %90,1'e kadar uyku verimliliğini geliştirdiler.CBT grubundaki katılımcılar, diğer gruplardakilere kıyasla yavaş dalga uykusunda (3. ve 4. aşamalar) çok daha fazla zaman geçirdiler ve gece boyunca daha az uyanık zaman geçirdiler.Toplam uyku süresi 3 grupta da benzerdi; 6 ayda, CBT alan hastalar polisomnografi kullanarak zopiklon kullananlara göre daha iyi uyku verimliliğine sahipti.Bu sonuçlar, CBT'ye dayalı müdahalelerin yaşlı yetişkinlerde hem kısa hem de uzun süreli uykusuzluk tedavisinde zopiclone tedavisinden daha üstün olduğunu göstermektedir.TRIAL REGISTRATION clinicaltrials.gov Tanımlayıcı: NCT00295386.


T hücre reseptörünün CD3 ve  sitoplazmik etki alanları plazma zarının (PM) iç yaprakçığına bağlanır ve önceki bir nükleer manyetik rezonans yapısı, CD3 immünoreseptör tirozin bazlı aktivasyon motifi bölümünün her iki tirozinin de çift tabakaya bağlandığını göstermiştir.Asitli fosfolipidler ve temel CD3 kalıntıları kümeleri arasındaki elektrostatik etkileşimlerin daha önce CD3 ve  membran bağlanması için gerekli olduğu gösterilmiştir.Fosfatidilserin (PS), PM'nin iç yaprağında en bol bulunan negatif yüklü lipittir ve CD3 sitoplazmik etki alanı tarafından membran bağlanmasına büyük katkıda bulunur.Burada, peptit-MHC kompleksleri tarafından tetiklenen TCR'nin, plazma zarından CD3 sitoplazmik etki alanının ayrışmasına neden olduğunu gösteriyoruz.CD3 sitoplazmik etki alanının zardan salınması, negatif yükte önemli bir odak azalması ve TCR mikrokümesinde mevcut PS ile eşlik eder.TCR mikrokümelerinin lipid bileşimindeki bu değişiklikler, TCR sinyallemesi bir Src kinaz inhibitörü ile engellendiğinde bile meydana gelir.TCR mikrokümelerinin lipid bileşimindeki lokal değişiklikler, böylece CD3 sitoplazmik etki alanını T hücresi aktivasyonunun erken aşamalarında erişilebilir hale getirir.


Epigenom söz konusu olduğunda, bu çizgide açıklık ve karışıklık yürüyüşü arasında ince bir çizgi vardır ve büyüleyici bir transkripsiyon kontrolü seviyesi keşfedeceksiniz.Genom seviyesinin üzerinde bir yerde proteinlere kodlanan bilgi için kuralların temel taşını temsil eden genetik kod ile, kimyasal bilginin de okunduğu bir dizi kural vardır.Bu epigenetik modifikasyonlar, genetik kodun çeşitli ve düzenlenmiş farklı bir tarafını gösterir, bu nedenle genetik transkripsiyonu geçici olarak değiştirerek kısa-uzun süreli değişiklikler arasında değişir.Bu karmaşıklık enfes bir kontrol getirirken, karmaşık hastalığın altında yatan mekanizmaları çözme çabalarına da zorlu bir meydan okuma oluşturmaktadır.Son teknolojik ve hesaplamalı gelişmeler, karmaşık kromatin peyzajı anlayışımızı geliştirmek için epigenomik kalıpların tarafsız bir şekilde edinilmesini geliştirdi.Diyabetik komplikasyonların belirgin kromatin imzalarını çözmenin anahtarı, belirli kimyasal moietileri ortadan kaldıran proteinleri depolayan ve silen yazar proteinleri tanıyan okuyucu proteinleri gibi düzenleyici proteinlerin gerçek fizyolojik hedeflerinin tanımlanmasıdır.Fakat farklı bir protein grubu diyabetik manzarayı epigenomik bir perspektiften nasıl düzenleyebilir?Deneysel ve klinik çalışmaların sürekli genişleyen bir özetinden yola çıkarak, bu inceleme mevcut oyun durumunu detaylandırır ve diyabetik nefropatiye özel bir odaklanma ile diyabetik komplikasyonlarda yer alan kromatin bağımlı mekanizmaların bir perspektifini sağlar.Diyabetik epigenomun kodlanmış bir imzasını hipotezler ve kimyasal modifikasyon için birincil adaylara örnekler sunarız.Epigenetik işaretlerin farmakolojik kontrolüne gelince, klinik olarak ilgili keşifleri araştırmayı hızlandırmak ve rafine etmek için gelecekteki stratejileri araştırıyoruz.Epigenetik yolları hedefleyen terapötik stratejilerle ilişkili zorlukları da göz önünde bulunduruyoruz.


AMAÇ: İçme düzeninin bir yönü (yani, yemekle veya yemeksiz içmek) ile tüm nedenler ve spesifik neden ölüm riski arasındaki ilişkiyi analiz etmek.YÖNTEMLER Risk Faktörleri ve Yaşam Beklentisi Çalışması, İtalya'da yapılan bir dizi epidemiyolojik çalışmanın bir araya getirilmesidir.Sekiz bin altı yüz kırk yedi erkek ve 6521 kadın, 30-59 yaşlarında ve kardiyovasküler hastalıktan arınmış, 7 yıllık ortalama bir takip sırasında tüm nedenlerden, kardiyovasküler ve kardiyovasküler olmayan ölümler için takip edildi.SONUÇLAR Yemeklerin dışındaki şarap içenler, tüm nedenlerden, kardiyovasküler olmayan hastalıklardan ve kanserden, yemekli şarap içenlere kıyasla daha yüksek ölüm oranları sergilediler.Bu ilişki, temel olarak ölçülen kardiyovasküler hastalık (CVD) risk faktörlerinden ve tüketilen alkol miktarından bağımsızdı ve kadınlarda erkeklere kıyasla daha güçlü görünüyordu.Mevcut sonuçlar, içme alışkanlıklarının önemli sağlık etkilerine sahip olabileceğini ve alkol kullanımının bu yönüne ve sağlık sonuçlarıyla ilişkisine dikkat edilmesi gerektiğini göstermektedir.Alkol tüketimi ve hastalık arasındaki ilişki yoğun bilimsel araştırmanın odağı olmuştur (1-9).Bununla birlikte, bugüne kadar yapılan çalışmaların çoğunun sınırlamaları vardır.Önemli bir dezavantaj, alkol tüketiminin karmaşık sorunuyla ilgili sınırlı bilgi toplanmasıdır.Birçok çalışmada, alkol tüketiminin tespiti sıklıkla alkol tüketiminin birçok farklı bileşenini, özellikle de içme düzenini (10-12) dikkate almadan tüketilen alkol miktarına odaklanmıştır.Hipotezi yapılmıştır ve ön veriler alkolün sağlık etkilerini belirlemede önemli etkilere sahip olabileceği fikrini desteklemektedir (13,14).Bu çalışma, büyük bir erkek ve kadın kohortundaki içme düzeninin (yemeklerin dışında şarap içmek) bir yönü ile mortalite arasındaki ilişkiyi inceler.


Planar hücre polaritesi (PCP), kollektif hücre hareketi ve doku organizasyonunu içeren bir dizi gelişimsel süreçte gözlenir ve bozulması ciddi gelişimsel kusurlara yol açabilir.Sinek ve omurgalılarda yapılan son çalışmalar, PCP için yeni işlevlerin yanı sıra yeni sinyal bileşenleri belirledi ve yeni mekanistik modeller önerdi.Bununla birlikte, bu ilerlemeye rağmen, anlayış ilkelerini basitleştirme arayışı devam ediyor ve önemli mekanistik belirsizlikler hala zorlu zorluklar oluşturuyor.


RNA'lar (ADAR'lar) üzerinde etkili olan adenozin deaminazlar, adenozin kalıntılarını özellikle çift iplikli RNA'larda inozine dönüştüren RNA düzenlemesinde rol oynar.Bu çalışmada, RNA düzenleme mekanizmasının RNA paraziti (RNAi) makineleri ile etkileşimini araştırdık ve ADAR1'in doğrudan protein-protein etkileşimi yoluyla Dicer ile bir kompleks oluşturduğunu bulduk.En önemlisi, ADAR1, Dicer tarafından pre-mikroRNA (miRNA) dekolmanının maksimum oranını (Vmax) arttırır ve miRNA'nın RNA kaynaklı susturucu komplekslerine yüklenmesini kolaylaştırır, miRNA işleme ve RNAi mekanizmalarında ADAR1'in yeni bir rolünü tanımlar.ADAR1, RNA düzenleme ve RNAi'deki işlevlerini sırasıyla ADAR1/ADAR1 homodimer veya Dicer/ADAR1 heterodimer komplekslerinin oluşumuyla ayırır.Beklendiği gibi, miRNA'ların ekspresyonu ADAR1(-/-) fare embriyolarında küresel olarak inhibe edilir, bu da hedef genlerin ekspresyonunu değiştirir ve embriyonik ölümcül fenotiplerine katkıda bulunabilir.


Dendritik hücreler (DC'ler), ateroskleroz da dahil olmak üzere birçok hastalıkta doğuştan gelen ve adaptif inflamasyonun önemli düzenleyicileri olarak dahil edilmiştir.Bununla birlikte, DC'lerin inflamatuvar patogenezi hafiflettiği veya teşvik ettiği moleküler mekanizmalar sadece kısmen anlaşılmaktadır.Önceki çalışmalar transkripsiyon faktörü Krüppel benzeri faktör 2 (KLF2) için endotel hücreleri, makrofajlar ve T hücreleri de dahil olmak üzere aterosklerotik lezyon gelişimine katılan çeşitli hücre tiplerinin aktivasyonunun düzenlenmesinde önemli bir anti-enflamatuar rol oynamıştır.Biz bir pan-DC, CD11c-spesifik cre-lox gen nakavt fare modeli kullanarak KLF2'nin DC aktivasyonu, fonksiyonu ve hiperkolesterolemi ve ateroskleroz bağlamında inflamasyonun kontrolündeki rolünü değerlendirdik.KLF2 eksikliğinin, DC'lerde costimulatory moleküllerinin CD40 ve CD86'nın yüzey ekspresyonunu artırdığını ve T hücresi proliferasyonunu ve apoptozunu artırdığını bulduk.KLF2-deficient DC'li farelerden kemik iliğinin Ldlr-/- farelere transplantasyonu, kontrol farelerine kıyasla aterosklerozu şiddetlendirdi, büyük olasılıkla lezyonlarda artan DC varlığı, artmış T hücresi aktivasyonu ve sitokin üretimi ve aterosklerotik lezyonlarda hücre ölümü ile kanıtlandı.Birlikte ele alındığında, bu veriler KLF2'nin DC aktivasyon derecesini ve dolayısıyla proaterojenik T hücresi yanıtlarının yoğunluğunu yönettiğini göstermektedir.


İpilimumab'ın başarısı ve programlanmış ölüm-1 yolu hedefli ajanlar vaadiyle, tümör immünoterapi alanı hızla genişliyor.Klinik gelişim için daha yeni hedefler, tümör nekroz faktör reseptörü (TNFR) ailesinin seçilmiş üyelerini içerir.Bu eş-stimülatör moleküllere karşı agonist antikorlar hem T hem de B hücrelerini hedef alır, T-hücre aktivasyonunu modüle eder ve bağışıklık tepkilerini arttırır.İn vitro ve in vivo preklinik veriler, kanserli hastalar için potansiyel terapiler olarak 4-1BB, OX40, glukokortikoid kaynaklı TNFR ilişkili gen, herpes virüsü giriş arabulucusu ve CD27'nin sürekli gelişimi için temel sağlamıştır.Bu derlemede, tümörlere karşı bağışıklık yanıtını özetliyor, seçilmiş TNFR aile üyeleri üzerinde klinik öncesi ve erken klinik verileri ele alıyor, potansiyel çeviri zorluklarını tartışıyor ve dayanıklı antitümör yanıtlarını indüklemek amacıyla olası kombinasyon terapilerini öneriyoruz.


Genetik heterojeniteye rağmen, miyelodisplastik sendromlar (MDS'ler) sitolojik displazi ve etkisiz hematopoez özelliklerini paylaşırlar.MDS'nin bir özelliğinin, klonal genişleme ve piroptotik hücre ölümünü yönlendiren NLRP3 inflamasyonunun aktivasyonu olduğunu bildiriyoruz.Genotipten bağımsız olarak, MDS hematopoietik kök ve progenitör hücreler (HSPC'ler) aşırı inflamasyon proteinlerini eksprese eder ve kaspaz-1'in doğrudan aktivasyonunu, interlökin-1 (IL-1) ve IL-18'in oluşumunu ve piroptotik hücre ölümünü sağlayan NLRP3 komplekslerini gösterir.Mekanik olarak, piroptoz, MDS HSPC'lerde ve kemik iliği plazmasında fazla bulunan S100A9 alarmı ile tetiklenir.Ayrıca, somatik gen mutasyonları gibi, S100A9 kaynaklı sinyalleme de NADPH oksidazını (NOX) aktive eder, katyon akını, hücre şişmesi ve -katenin aktivasyonunu başlatan reaktif oksijen türlerinin (ROS) seviyelerini arttırır.Özellikle, NLRP3 veya kaspaz-1'in devrilmesi, S100A9'un nötralizasyonu ve NLRP3 veya NOX'un farmakolojik inhibisyonu, MDS'lerde piroptoz, ROS üretimi ve nükleer -katenini baskılar ve etkili hematopoezileri geri getirmek için yeterlidir.Bu nedenle, MDS'deki alarmlar ve kurucu gen mutasyonları, terapötik müdahale için yeni yollar öneren yaygın bir redoks duyarlı enflamasyon devresini lisanslamaktadır.


Epigenetiklerin yaşlanma ve yaşa bağlı hastalıklardaki rolü moleküler fizyoloji ve tıpta önemli bir konudur, çünkü bazı epigenetik faktörlerin en azından kısmen genom ve çevre arasındaki ilişkiye aracılık ettiği düşünülmektedir.Yaşlanmada epigenetik için aktif bir rol iki önceki koşulu karşılamalıdır: yaşlanma sırasında spesifik epigenetik değişiklikler olmalı ve bunlar fonksiyonel olarak yaşlı fenotip ile ilişkilendirilmelidir.Belirli epigenetik modifikasyonların yaşlanmada doğrudan işlevsel bir sonuç doğurabileceğini varsayarsak, genetik, çevresel veya stokastik faktörlere bağlı olup olmadıklarını ve bir nesilden diğerine bulaşıp aktarılamayacağını belirlemek de önemlidir.Burada bu konularla ilgili güncel bilgileri ve alandaki gelecekteki talimatları tartışıyoruz.


Ebeveynlerdeki obezite ve yavruları ile genlerin rolü ve paylaşılan bir çevre arasındaki bağlantılar tam olarak anlaşılamamıştır.Leptin ve adiponektin gibi adipositokinler glikoz ve lipid metabolizmasında önemli rol oynarlar.Bu nedenle, hamilelik sırasında yüksek yağlı bir diyete (OH fareler) maruz kalan barajlardan gelen yavruların, adipositokin genlerinin ekspresyonunda epigenetik değişikliklerle birlikte hipertansiyon, insülin direnci ve hiperlipidemi gösterip göstermediğini inceledik.OH fareleri, 8 wk'dan artan kalori alımından sonra 14 wk'dan hamilelik sırasında (OC fareleri) bir kontrol diyetine maruz kalan baraj yavrularından önemli ölçüde daha ağırdı.OH fareler, 24 wk'da OC farelerden daha yüksek kan basıncı ve daha kötü glikoz toleransı gösterdi.Toplam trigliserit ve leptin seviyeleri önemli ölçüde daha yüksekti ve adiponektin seviyesi OH'de 12 wk'daki OC farelere kıyasla önemli ölçüde daha düşüktü.Bu, beyaz adipoz dokusundaki leptin ve adiponektin ekspresyonundaki değişikliklerle ilişkiliydi.Daha düşük asetilasyon ve histon H3'ün daha yüksek metilasyon seviyeleri, OH farelerinin 2 wk'sında ve OC farelerine kıyasla 12 ve 24 wk'da adiponektin adipoz dokularında adiponektin promotörünün 9'unda vardı.Buna karşılık, leptin promotörde lizin 20'de histon 4'ün metilasyonu, OH farelere kıyasla OH'de önemli ölçüde daha yüksekti.Bu nedenle, uteroda yüksek yağlı bir diyete maruz kalmak, adipositokin, adiponektin ve leptin gen ekspresyonunun epigenetik modifikasyonları yoluyla metabolik sendrom benzeri bir fenomene neden olabilir.


AMAÇ Bu çalışmanın amacı, Total Atherosclerotic Score (TAS), arteriyel ağacın genel aterosklerotik yükünün tüm vücut manyetik rezonans anjiyografisi (WBMRA) tarafından ölçülmesi ile kardiyak ölüm, miyokard enfarktüsü, inme ve / veya koroner revaskülerizasyon olarak tanımlanan büyük advers kardiyovasküler olayların (MACE) riskini araştırmaktı.YÖNTEM VE SONUÇLAR 305 rastgele seçilmiş 70 yaşındaki deneklere (%47 kadın) WBMRA uygulandı.Aterosklerotik yükleri değerlendirildi ve deneklerin %68'inde aterosklerotik değişiklikler olan TAS > 0 bulundu.Takip sırasında (ortalama 4,8 yıl), MACE 25 denekte (% 8,2) meydana geldi.Birden fazla risk faktörüne uyum sağlayan TAS, MACE ile ilişkiliydi (OR 8.86, herhangi bir kap lümen anormalliği derecesi için,% 95 CI 1.14-69.11, p = 0.037).Buna ek olarak, TAS Framingham risk puanına (FRS) eklendiğinde ayrımcılığı ve yeniden sınıflandırmayı geliştirdi ve ROC (Alıcı Operatör Eğrisi) 0.681'den 0.750'ye (p = 0.0421) yükseldi.70 yaşındaki kadın ve erkek WBMRA'nın nüfus temelli bir örneğinde, TAS ile, MACE'yi büyük kardiyovasküler risk faktörlerinden bağımsız olarak öngördü.


Embriyolar, yarı yarıya bölündükten sonra normal yapıları kendi kendine düzenleme ve yenileme yeteneğine sahiptir.Böyle bir morfogenetik alan nasıl kurulur?Xenopus embriyolarında ADMP ve BMP2/4/7'nin dörtlü olarak devrilmesinin kendi kendini düzenlemeyi ortadan kaldırdığını ve ektoderm boyunca her yerde nöral indüksiyona neden olduğunu keşfettik.Spemann düzenleyicisindeki ADMP transkripsiyonu düşük BMP seviyelerinde etkinleştirilir.Ventral BMP2/4/7 sinyalleri tükendiğinde, Admp ifadesi artar ve kendi kendini düzenlemeyi sağlar.ADMP, ALK-2 reseptörü aracılığıyla BMP benzeri aktiviteye ve sinyallere sahiptir.Chordin tarafından inhibisyon nedeniyle dorsal olarak sinyal veremez.Ventral BMP antagonistleri Sizzled ve Bambi deseni daha da rafine etti.dorsal veya ventral vahşi tip greftleri ADMP/BMP2/4/7 tükenmiş konaklara naklederek, her iki kutbun da hatırı sayılır mesafelerde histotipik farklılaşmayı tetikleyebilecek sinyal merkezleri olarak hizmet ettiğini gösteriyoruz.Biz dorsal ve ventral BMP sinyallerinin ve onların hücre dışı antagonistlerinin transkripsiyon düzenlemesine karşıt olarak ifade edilmesinin embriyonik kendini düzenleme için moleküler bir mekanizma sağladığı sonucuna varıyoruz.


Somatik onkojenik mutasyonların sıklığının ata popülasyonlarında değişebileceği bazı kanserler için gösterilmiştir.Kolorektal kanserde anahtar sürücü değişikliklerinin farklı frekanslarda gerçekleşip gerçekleşmeyeceğini belirlemek için, 83 Asyalı, 149 Siyah ve 195 Beyaz hastadan kolorektal kanser DNA'sında bilinen 33 kanser geninde 385 mutasyonu sorgulamak için yüksek verimli bir genotipleme platformu (OncoMap) uyguladık.Asyalı hastaların test edilen genlerde daha az kanonik onkojenik mutasyona sahip olduğunu (60% Siyah %79 (P = 0.001) ve Beyaz %77 (P = 0.005)) olduğunu ve BRAF mutasyonlarının Beyaz hastalarda daha yüksek bir frekansta meydana geldiğini (%17 Asya %4'e karşı (P = 0.004) ve Siyah %7 (P = 0.014) tespit ettik.Bu sonuçlar, hasta popülasyonların barındırdığı farklı atasal belirleyicileri aydınlatmak için genomik yaklaşımların kullanılmasının kolorektal kanserin daha kesin ve etkili bir şekilde tedavi edilmesine yardımcı olabileceğini göstermektedir.


Gelişim sırasında nöronal çeşitliliği yönlendiren anahtar sinyal yolları ve transkripsiyon programları büyük ölçüde tanımlanmıştır.Bu İncelemede, bu bilginin çeşitli hücre tiplerini farklı fonksiyonel nöronların şaşırtıcı bir dizisine başarıyla yeniden programlamak için nasıl kullanıldığını tartışıyoruz.Ayrıca, doğrudan nöronal yeniden programlamanın embriyonik gelişimi ne ölçüde özetlediğini tartışıyor ve bir hücrenin benzersiz gelişim geçmişi göz önüne alındığında var olabilecek yeniden programlamanın özel engellerini inceliyoruz.'Cook Islands' modeli olarak adlandırılan hücre spesifikasyonu için yakın zamanda önerilen bir modelle sonuçlandırıyoruz ve doğrudan yeniden programlama alanından elde edilen son sonuçlara dayanarak hücre spesifikasyonu için uygun bir model olup olmadığını ele alıyoruz.


Birkaç çalışma, hekim bilgisi, tutumları veya uygulama kalıplarının, en fazla sayıda üreme çağındaki kadın, doğum uzmanı ve jinekolog (OB / GYN) ile ilgilenen hekimler arasında dahil olmak üzere koroner kalp hastalığının (CHD) birincil önlenmesinde cinsiyet eşitsizliklerine katkıda bulunup bulunamayacağını incelemiştir.Kadınlarda önerilen koroner risk faktörü tedavilerinin sağlanmasını etkileyen engelleri belirlemeye çalıştık.YÖNTEMLER New York Eyalet Kadınları ve Kalp Hastalıkları Hekimi Eğitim Girişimi için geliştirilen Grand Rounds sunumlarına katılan stajyerleri ve OB/GYN'leri inceledik.Bu program, kadınlarda koroner risk faktörlerinin taramasını ve yönetimini iyileştirmek için tasarlanmıştır.Katılımcılardan 7 dakikalık bir anket doldurmaları istendi.SONUÇLAR 529 katılımcının yaş ortalaması 40.3 yıl (standart sapma = 12.3), %75.1'i stajyer (n=378) ve %42.7'si (n=226) kadındı.Doktorlar, koroner risk önleme bilgisini değerlendiren 13 sorunun %71.5'ine doğru yanıt verdi (aralık, 4-13).Stajyerlerin neredeyse üçte biri ve OB / GYN'lerin yarısı, tütün kullanımının genç kadınlarda miyokard enfarktüsünün önde gelen nedeni olduğunu bilmiyordu.Tütün içen hastalar için, stajyerlerin sadece üçte ikisi ve OB / GYN'lerin% 55,4'ü bırakma tarihi olduğunu bildirdi (p=.007).Kovaryatları kontrol ettikten sonra, zamanı bir engel olarak algılamayan hekimlerin sigarayı bırakma konusunu tartışma olasılığı daha yüksekti (ods oranı = 1.7 [1.1-2.7]).Ankete katılan stajyerler ve OB/GYN'ler arasında zaman, risk önlemenin uygulanmasında bir engel olarak algılandı.Bu doktorlar ayrıca genç kadınlarda CHD için bir risk faktörü olarak tütün kullanımının etkisini hafife aldı.CHD önlemede cinsiyet eşitsizliklerini azaltmak için, her iki uzmanlık da uzmanlık farklılıklarını yansıtan zaman verimli eğitim programlarına ihtiyaç duyar.


Yayımcı Özeti Tomurcuklanan maya Saccharomyces cerevisiae (S. cerevisiae) asimetrik olarak bölünür.Vejetatif büyümede, maya hücreleri tomurcuklanarak çoğalır ve tomurcuğun oluştuğu konum sonuçta hücre bölünmesi düzlemini belirler.Bu bölümde annelerin ve kız çocuklarının ayrılması ve izolasyonu için ayrıntılı prosedürler anlatılmaktadır.Bu protokoller, yaşlanma, tomurcuk bölgesi seçimi ve asimetrik hücre bölünmesinin diğer yönlerini inceleyen araştırmacılar tarafından kullanılmıştır.Bölüm, mikromanipülasyon ile yaşam süresi analizi yapmak için prosedürleri ve eski hücrelerin büyük ölçekli toplanması için adımları açıklamaktadır.Bir yaşam süresinin başlangıcında ve sonunda, anneleri kızlardan ayırt etmek zor olabilir.Yaşam süresinin çoğu noktasında, kız hücreleri onları üreten annelerden daha küçüktür.Buna ek olarak, anne hücreleri genellikle kız hücreleri ilk tomurcuklarını oluşturmadan önce ikinci kez tomurcuklanır.Bakire kız hücrelerinin anne hücrelerinden etkili bir şekilde izole edilmesi için bir yöntem, ancak yaşlı annelerin iyileşmesi için değil, “bebek makinesi” olarak adlandırılır.“Ana hücreler bir zara bağlanır ve bölünmesine izin verilir.Bu bağlı hücrelerden gelen kız hücreleri, zarı yıkayarak sürekli olarak eritilir.


Birkaç araştırmacı tarafından adiposit sayısının olgun insanlarda ve birkaç kemirgen türünde kararlı olduğu gösterilmiştir.Adipoz deposunda görünen yeni hücrelerin sayısı histometrik olarak ve osmiyum sabitlenmiş hücrelerin Coulter sayımı ile ölçülebilse de, bu yöntemler önceden var olan adipositlerin "lipid dolgusu" ile yeni adipositlerin sentezi arasında ayrım yapmaz.Burada [(3)H]thymidin in vivo enjeksiyonu kullanılarak bildirilen deneyler, Sprague-Dawley sıçanındaki yeni adipositlerin sentezinin doğumdan sonra devam ettiğini ve cinsel olgunluktan önce durduğunu göstermektedir.Ayrıca, ikinci ve üçüncü doğum sonrası haftalarda, preadipositlerin bir "yatağı" sentezlenir.Preadipositlerin olgun adipositler olarak ortaya çıkması 30 gün kadar sürebilir.


Beyin deneyimleri yorumlar ve bunları davranışsal ve fizyolojik tepkilere çevirir.Stresli olaylar, tehdit edici veya en azından beklenmedik ve şaşırtıcı olanlardır ve fizyolojik ve davranışsal tepkiler, "allostaz" adı verilen bir süreçle adaptasyonu teşvik etmeyi amaçlamaktadır.Allostazın kimyasal aracıları arasında adrenal bezlerden kortizol ve adrenalin, diğer hormonlar ve nörotransmitterler, parasempatik ve sempatik sinir sistemleri ve bağışıklık sisteminden sitokinler ve kemokinler bulunur.İki beyin yapısı, amigdala ve hipokampus, neyin stresli olduğunu yorumlamada ve uygun tepkileri belirlemede kilit rol oynar.Olayların ve bağlamların anıları için önemli bir yapı olan hipokampus, kandaki glukokortikoid hormonlara yanıt vermesini sağlayan reseptörleri ifade eder, bir dizi psikiyatrik bozuklukta atrofi geçirir; aynı zamanda stresörlere uyarılabilirlik değişiklikleri, dendritik dallanmanın azalması ve dentat girustaki nöronların sayısında azalma ile yanıt verir."Duygusal anılar" için önemli olan amigdala, travma sonrası stres bozukluğu ve depresif hastalıkta hiperaktif hale gelir, hayvansal stres modellerinde amigdalada sinir hücrelerinin büyümesi ve hipertrofisi için kanıtlar vardır.Akut ve kronik stresörlerden sonra beyindeki değişiklikler, metabolik, kardiyovasküler ve bağışıklık sistemlerinde görülen modeli, yani kısa süreli adaptasyonu (allostatik yük), ardından uzun süreli hasarı (allostatik yük), örneğin aterosklerozu, yağ birikimi obezitesini, kemik demineralizasyonunu ve bozulmuş bağışıklık fonksiyonunu yansıtır.Bu tür allostatik yük majör depresif hastalıklarda görülür ve diğer kronik anksiyete ve duygudurum bozukluklarında da ifade edilebilir.


Bağışıklık toleransı ve aktivasyonu, immünosupresif Foxp3(+) düzenleyici T (T reg) hücrelerinin sayısı ve işlevi üzerinde kesin kontrole bağlıdır ve toleransın korunması ve otoimmünitenin önlenmesinde IL-2'nin önemi açıktır.Bununla birlikte, periferik T reg hücrelerinin belirli popülasyonları arasında IL-2 için homeostatik gereksinim yeterince anlaşılamamıştır.IL-2'nin seçici olarak kemokin reseptörü CCR7'nin ekspresyonu nedeniyle ikincil lenfoid dokuların T hücre bölgelerinde üretilen parakrin IL-2'ye erişim sağlayan quiesan CD44(lo)CD62L(hi) T reg hücrelerinin bir popülasyonunu koruduğunu gösteriyoruz.Buna karşılık, CD44(hi)CD62L(lo)CCR7(lo) T reg hücreleri, IL-2 prevalent bölgelerine in vivoda erişmezler ve IL-2 ablukasına duyarsızdırlar; bunun yerine, bakımları, ko-stimülatör reseptör ICOS (inducible co-stimulator) aracılığıyla devam eden sinyallemeye bağlıdır.Bu nedenle, T reg hücre popülasyonlarında lokalizasyonlarına dayalı temel bir homeostatik alt bölümü tanımlarız ve T reg hücre bolluğunun ve fonksiyonunun farklı doku ortamlarında benzersiz sinyallerle nasıl kontrol edildiğini anlamak için entegre bir çerçeve sağlarız.


AMAÇLAR Bu makalenin amacı, katı pulmoner nodülleri olan bireylerin değerlendirilmesi ve yönetimi için önceki kanıta dayalı önerileri güncellemek ve katı olmayan nodüller için yeni öneriler üretmektir.YÖNTEMLER Amerikan Göğüs Hekimleri Akciğer Kanseri Kılavuzu Amerikan Koleji'nde " Akciğer Kanseri için Kılavuzların Geliştirilmesi Metodolojisi"nde açıklanan yöntemleri kullanarak önceki literatür incelemelerini güncelledik, kanıtları sentezledik ve önerileri formüle ettik, 3. ed.SONUÇLAR > 8 mm çapında ölçen katı pulmoner nodüllerin,  8 mm çapında ölçen katı nodüllerin ve subsolid nodüllerin değerlendirilmesi için öneriler formüle ettik.Öneriler, malignite olasılığını değerlendirmenin, görüntüleme testlerinin yararlılığının, farklı yönetim stratejilerinin (cerrahi olmayan biyopsi, cerrahi rezeksiyon ve göğüs BT görüntüleme ile gözetim) yarar ve zararlarını tartma ihtiyacının ve hasta tercihlerini ortaya çıkarmanın önemini vurgulamaktadır.Pulmoner nodülleri olan bireyler, malignite olasılığını tahmin ederek, lezyonları daha iyi karakterize etmek için görüntüleme testleri yaparak, çeşitli yönetim alternatifleri ile ilişkili riskleri değerlendirerek ve yönetim tercihlerini ortaya koyarak değerlendirilmeli ve yönetilmelidir.


Böcek doğuştan gelen bağışıklık sisteminin aktivasyonu, patojenle ilişkili moleküler örüntü ile etkileşime girebilen sınırlı sayıda örüntü tanıma reseptörüne (PRR) bağlıdır.Burada alternatif olarak birleşmiş hiperdeğişken immünoglobulin alan kodlayıcı gen Dscam'ın yeni bir rolünü, sıtma vektörü Anopheles gambiae'de bağışıklık savunmasında yer alan geniş bir PRR yelpazesi oluşturmasında bildiriyoruz.Sivrisinek Down sendromu hücre adhezyon molekülü geni AgDscam, farklı yapışkan etki alanları kombinasyonları ve etkileşim özellikleri ile 31.000'den fazla potansiyel alternatif ekleme formu üretebilen 101 eksonlu karmaşık bir genom organizasyonuna sahiptir.AgDscam, patojene özel ek form repertuarları üreterek enfeksiyona yanıt verir.AgDscam'ın Geçici susturma bakteri ve sıtma paraziti Plasmodium ile enfeksiyonlara karşı sivrisinek direnci ödün verir.AgDscam, bakterinin fagositozuna aracılık eder ve bu bakteri ile bir ek formda spesifik bir şekilde ilişkilendirebilir ve savunabilir.AgDscam, A. gambiae doğuştan bağışıklık sisteminin hiperdeğişken bir PRR'sidir.


RATIONALE Islet1 (Isl1), ikinci kalp alanından türetilen kardiyak progenitör hücrelerin bir işareti olarak önerilmiştir ve kardiyak progenitörleri mürin ve insan örneklerinden ex vivo genişlemesi için tanımlamak ve saflaştırmak için kullanılmaktadır.Isl1'in belirli bir ikinci kalp alanı belirteci olarak kullanılması, nöral arma gibi diğer kardiyak soylardan dışlanmasına bağlıdır.OBJEKTİF İsl1'in kardiyak nöral arma ile ifade edilip edilmediğini belirleyin.YÖNTEMLER VE SONUÇLAR RC::FrePe allelele kullanılarak kesişimsel bir kader haritalama sistemi kullandık, bu da çift Flpe ve Cre rekombinasyonunu bildirir.Bir SHF sürücüsü olan Isl1(Cre/+) ve Wnt1::Flpe, nöral bir arma sürücüsü, Rc:::FrePe, kardiyak çıkış yolundaki bazı Isl1 türevlerinin Wnt1 ifade eden nöral arma progenitörlerinden türediğini ortaya koymaktadır.Buna karşılık, Wnt1 türevli nöral arma ile alternatif bir ikinci kalp alanı sürücüsü olan Mef2c-AHF-Cre arasında örtüşme gözlenmemiştir.CONCLUSIONS Isl1, gelişmekte olan kalpteki ikinci kalp alanı progenitörleri ile sınırlı değildir, aynı zamanda kardiyak nöral armayı da etiketler.Kalp içindeki Isl1 ve Wnt1 soylarının kesişimi, Isl1'in özel bir ikinci kalp alanı kardiyak progenitör belirteci olarak kullanılmasına bir uyarı sağlar ve embriyolardan, embriyonik kök kültürlerinden veya indüklenmiş pluripotent kök kültürlerinden türetilen bazı Isl1 ekspresyon progenitör hücrelerinin nöral arma soyundan olabileceğini öne sürer.


Omurilik yaralanması olan hastalarda, birincil veya mekanik travma nadiren fonksiyonel kayıp tamamlanabilse de toplam transeksiyona neden olur.Ek olarak, kordondaki biyokimyasal ve patolojik değişiklikler yaralanmadan sonra kötüleşebilir.Bu fenomenleri açıklamak için, ikincil yaralanma kavramı, çok sayıda patofizyolojik mekanizmanın varsayıldığı evrimleşmiştir.Bu makale ikincil yaralanma kavramını vasküler mekanizmalara özel bir vurgu ile gözden geçirir.İkincil yaralanma teorisini ve anahtar bir mekanizmanın omuriliğin sonuçta enfarktüsü olan posttravmatik iskemi olduğu hipotezini desteklemek için kanıtlar sunulmuştur.Damar mekanizmalarının rolüne dair kanıtlar, çeşitli türlerde akut omurilik hasarının çeşitli modellerinden elde edilmiştir.Kordonun mikro sirkülasyonunu değerlendirmek ve travma sonrası omurilik kan akışını ölçmek için birçok farklı anjiyografik yöntem kullanılmıştır.Bu tekniklerle akut omurilik yaralanmasının önemli sistemik ve lokal vasküler etkileri saptanmış ve ikincil yaralanma etiyolojisine dahil edilmiştir.Akut omurilik yaralanmasının sistemik etkileri hipotansiyon ve azalmış kardiyak çıktıyı içerir.Yerel etkiler, omuriliğin yaralı segmentinde otoregülasyon kaybını ve özellikle hemorajik bölgelerde hem de bitişik bölgelerde hem gri hem de beyaz maddede mikro sirkülasyonun belirgin bir şekilde azaltılmasını içerir.Mikro sirkülatör kaybı, yaralanma bölgesine önemli bir mesafe proksimal ve distal için uzanır.Birçok çalışma, yaralanmanın şiddeti ile değişen omurilik kan akışının doza bağlı olarak azaldığını ve yaralanmadan sonra zamanla kötüleşen omurilik kan akışının azaldığını göstermiştir.Akut omurilik yaralanmasına bağlı fonksiyonel eksiklikler, motor ve somatosensörik uyarılma potansiyelleri gibi tekniklerle elektrofizyolojik olarak ölçülmüş ve posttravmatik iskemi derecesi ile orantılı bulunmuştur.Histolojik etkiler, yaralanma yerinde büyük enfarktüse yol açan erken hemorajik nekrozu içerir.Bu posttravmatik vasküler etkiler tedavi edilebilir.Sistemik normotansiyon, hacim genişlemesi veya vazopressörler ile geri yüklenebilir ve omurilik kan akışı dopamin, steroidler, nimodipin veya hacim genişlemesi ile iyileştirilebilir.Nimodipin ve hacim genişlemesi kombinasyonu, uyarılmış potansiyellerle ölçülen posttravmatik omurilik kan akışını ve omurilik fonksiyonunu geliştirir.Bu sonuçlar, posttravmatik iskeminin önemli bir ikincil yaralanma mekanizması olduğuna ve buna karşı koyılabileceğine dair güçlü kanıtlar sağlar.


Actin ve onun önemli düzenleyici bileşeni olan cofilin, enerji stresine maruz kalan nöronlarda büyük çubuk şeklindeki montajlarda birlikte bulunur.Bu tür inklüzyonlar Alzheimer hastalığı beyninde de zenginleştirilir ve nörodejenerasyonun transgenik modellerinde görülür.Enerji kaybı ve / veya oksidatif stres gibi nöronal hakaretler, montajından önce hücresel kofilin havuzunun çubuk şeklindeki inklüzyonlara hızlı bir şekilde defosforilasyona yol açar.Bu olaylar cofilin çubuk oluşumunda fosfatlar için bir rol içermesine rağmen, enerji stresini, fosfokofilin cirosunu ve daha sonraki çubuk montajını bağlayan bir mekanizma zor olmuştur.Kofilin fosfataz kronofinin (CIN) reperon hsp90 ile olan ATP duyarlı etkileşimini, cofilin/aktin çubuk oluşumuna aracılık eden bir biyosensör oluşturmak için gösteriyoruz.Sonuçlarımız, ATP tükenmesi sırasında CIN ve hsp90 arasındaki zayıflatılmış etkileşimlerin CIN-bağımlı cofilin defosforilasyonunu ve buna bağlı çubuk montajını artırdığı, böylece nörodejeneratif enerji akısı sırasında patolojik aktin / kofilin agregalarının oluşumu için bir mekanizma sağlayan bir model önermektedir.


Anjiyotensin dönüştürücü enzim (ACE) inhibitörleri şimdi antihipertansif ilaçların en sık kullanılan sınıflarından biridir.Hipertansiyon tedavisindeki yararlarının ötesinde, kullanımları konjestif kalp yetmezliği (CHF) olan hastaların uzun süreli yönetimine ve diyabetik ve diyabetik olmayan nefropatilere kadar uzatılmıştır.ACE inhibitör tedavisi genellikle CHF'de böbrek kan akışını (RBF) ve sodyum atılım oranlarını iyileştirmesine ve kronik böbrek hastalığında progresif böbrek hasarı oranını azaltmasına rağmen, kullanımı "fonksiyonel böbrek yetmezliği" ve / veya hiperkalemi sendromu ile de ilişkilendirilebilir.Akut böbrek yetmezliğinin (ARF) bu formu en yaygın olarak ACE inhibitör tedavisinin başlatılmasından kısa bir süre sonra gelişir, ancak aylar veya yıllar süren tedaviden sonra, daha önce kötü etkilerin yokluğunda bile gözlemlenebilir.ARF, ortalama arteriyel basınçta (MAP) önemli düşüşler nedeniyle renal perfüzyon basıncının sürdürülemediğinde veya glomerüler filtrasyon hızının (GFR) yüksek oranda anjiyotensin II (Ang II) bağımlı olduğunda ortaya çıkması muhtemeldir.CHF'li hastalarda ACE inhibitörlerinin advers hemodinamik etkisini öngören koşullar önceden mevcut hipotansiyon ve düşük kardiyak dolum basınçlarıdır.GFR, özellikle hücre dışı sıvı (ECF) hacmi tükenmesi, yüksek dereceli bilateral renal arter stenozu veya böbrek nakli alıcısında olduğu gibi baskın veya tek böbrek stenozu sırasında Ang II'ye bağımlıdır.Patofizyolojik mekanizmaları ve ACE inhibitörünün neden olduğu fonksiyonel ARF için ortak risk faktörlerini anlamak kritiktir, çünkü ARF için önleyici stratejiler vardır ve etkili bir şekilde kullanılırsa, bu bileşiklerin daha az kısıtlı bir şekilde kullanılmasına izin verebilirler.Normal fizyolojik koşullar altında, böbrek otoregülasyonu böbrek damar direncini ayarlar, böylece RBF ve GFR geniş bir MAP aralığında sabit kalır.1 İçsel böbrek otoregülasyon mekanizması Ang II ve sempatik sinir sistemi tarafından ayarlanır.Böbrek perfüzyon basıncı düştüğünde (gibi ...


Diabetes mellitus (DM) olan hastalar, kısmen trombosit reaktivitesinin artması nedeniyle akut koroner sendromlardan sonra tekrarlayan kardiyovasküler olaylar için yüksek risk altındadır.Miyokard enfarktüsü 38'de (TRITON-TIMI 38) Prasugrel-Tromboliz ile Platelet İnhibisyonunun İyileştirilmesini İyileştirme Denemesi, prasugrel ile klopidogrelden daha yoğun antiplatelet tedavisi ile iskemik olaylarda genel bir azalma gösterdi, ancak daha fazla kanama gösterdi.Prasugrel ile clopidogrel'i TRITON-TIMI 38'de DM ile denekler arasında karşılaştırdık.YÖNTEMLER VE SONUÇLAR 13 608 konuyu önceden var olan DM geçmişine göre ve insülin kullanımına göre daha fazla sınıflandırdık.Birincil (kardiyovasküler ölüm, ölümcül olmayan miyokard enfarktüsü veya ölümcül olmayan inme) ve net klinik fayda (ölüm, ölümcül olmayan miyokard enfarktüsü, ölümcül olmayan inme ve ölümcül olmayan TIMI majör kanama) dahil olmak üzere önemli ikincil uç noktalarının önceden belirlenmiş analizleri, log-rank testinin kullanımıyla karşılaştırıldı.3146 deneklerin önceden var olan bir DM geçmişi olduğunu, 776'sının insülin aldığını tespit ettik.Birincil bitiş noktası DM'siz denekler arasında prasugrel ile anlamlı olarak azaltıldı (%9.2'ye karşı %10.6; tehlike oranı [HR], 0.86; P=0.02) ve DM ile (%12.2'ye karşı %17.0); HR, 0.70; P0.001, P(etkileşim)=0.09.İnsülin üzerindeki DM denekleri arasında (%14.3'e karşı %22.2); HR, 0.63; P=0.009) ve insülin almayanlarda (%11.5'e karşı %15.3; HR, 0.74; P=0.009) bir fayda gözlenmiştir.Miyokard enfarktüsü, DM'si olmayan deneklerde (%7.2'ye karşı %8.7; HR, 0.82; P=0.006); DM'li deneklerde %8.2'ye karşı %13.2'lik; HR, 0.60; P0.001, P(etkileşim)=0.02'lik oranlarda %18 oranında azalmıştır.TIMI majör kanama, prasugrel üzerinde DM olmayan denekler arasında artmış olmasına rağmen (%1.6'ya karşı% 2.6; HR, 1.43; P = 0.02), oranlar klopidogrel ve prasugrel için DM olan denekler arasında benzerdi (%2.6'ya karşı% 2.5; HR, 1.06; P=0.81, P(etkileşim)=0.29.Prasugrel ile net klinik fayda, DM'li denekler için (%14,6'ya karşı %19,2); HR, 0.74; P=0.001), DM'siz denekler için (%11,5'e karşı %12,3); HR, 0.92; P=0,16, P(etkileşim)=0.05) daha fazlaydı.DM'li CONCLUSIONS Subjects, TIMI majör kanamasında gözlenen bir artış olmadan iskemik olaylarda daha büyük bir azalmaya ve bu nedenle clopidogrel ile karşılaştırıldığında prasugrel ile daha büyük bir net tedavi faydasına sahip olma eğilimindeydi.Bu veriler, prasugrel ile sağlanan daha yoğun oral antiplatelet tedavisinin DM'li hastalar için özellikle yararlı olduğunu göstermektedir.


Sitolitik granüller, virüs bulaşmış hücrelerin sitotoksik T lenfositler tarafından öldürülmesine aracılık eder.Burada granüllerin sekretarya alanına uzun veya kısa yollar alabileceğini gösteriyoruz.Her iki yol da farklı mekansal ve zamansal düzenlemelere sahip olan ve Ca(2+) aracılı sinyallemenin kinetiği tarafından düzenlenen aynı hücre içi moleküler olayları kullandı.Hızlı sinyalleme, mikrotübül düzenleme merkezinin (MTOC) yakınında hızlı granül konsantrasyonuna ve ardından polarize MTOC tarafından doğrudan en kısa yol olan sekretory domain'e iletilmesine neden oldu.İndolent sinyalizasyon, mikrotübüller boyunca sinaps periferisine taşınan granüllerin geç işe alınmasına yol açtı ve daha sonra sekretarya alanının dış kenarında kaynaşmak için teğet olarak hareket etti - daha uzun bir yol.Kısa yol, daha hızlı granül salınımı ve uzun yoldan daha verimli öldürme ile ilişkilidir.Bu nedenle, erken sinyallemenin kinetiği, T hücresi sitolitik yanıtının kalitesini düzenler.


Enflamasyon obeziteye ve komorbidite tipi 2 diyabete, alkolsüz yağlı karaciğer hastalığına ve ateroskleroza eşlik eder ve bunların patogenezine katkıda bulunabilir.Bununla birlikte, besin algılamayı inflamasyona bağlayan hücresel makine tam olarak karakterize edilmemiştir.Protein deasetilaz sirtuin-1 (SirT1) enerji tükenmesi ile aktive olur ve memelilerin oruç tutma tepkisinde kritik bir rol oynar.Daha yakın zamanlarda inflamasyonun baskılanmasında rol oynamıştır.SirT1 mRNA ve protein ekspresyonu obez kemirgen ve insan beyaz adipoz dokusunda bastırılırken, SirT1'in adipositlerde ve makrofajlarda deneysel olarak azaltılması, obezitede gözlemlenenleri taklit eden düşük dereceli inflamasyona neden olur.Bu nedenle aşırı beslenme sırasında SirT1'in bastırılması, obezite ile ilişkili inflamasyonun gelişimi için kritik olabilir.Bu etki, NFB'nin doğrudan deasetilasyonunu ve inflamatuar gen promotörlerinde kromatin yeniden şekillendirilmesini içeren SirT1'in birden fazla eylemine atfedilebilir.Bu çalışmada SirT1'in, metabolik inflamasyonun ontojenine önemli katkıda bulunan makrofajlarda diyet kaynaklı obezite tarafından da bastırıldığını bildiriyoruz.Bu nedenle, SirT1, hücrelerin besin durumunu algıladığı ve organizmasal enerji kullanılabilirliğine uygun olarak enflamatuvar sinyalizasyon ağlarını modüle ettiği yaygın bir mekanizma olabilir.


CONTEXT Endotelyal disfonksiyon, teşhis edilen tip 2 diabetes mellitusta ortaya çıkar, ancak diyabetin gelişiminden de önce olabilir.OBJEKTİF Endotel disfonksiyonu yansıtan biyobelirteçlerin yüksek plazma seviyelerinin (E-selectin; hücrelerarası yapışma molekülü 1 [ICAM-1]; ve vasküler hücre yapışma molekülü 1 [VCAM-1]) başlangıçta diyabetik olmayan kadınlarda tip 2 diyabetin gelişimini öngördüğünü belirlemek.DESIGN AND Setting Prospektif, Hemşirelerin Sağlık Çalışması içinde iç içe geçmiş vaka kontrol çalışması, 1976'da başlatılan devam eden bir ABD çalışması.Başlangıçta kayıt olan 121 700 kadından 32 826'sı 1989-1990 yıllarında kan örnekleri sağladı; diyabet, kardiyovasküler hastalık veya kanserden arınmış olanların 737'si 2000 yılına kadar olay diyabeti geliştirdi.Kontroller (n = 785) eşleşen yaş, oruç durumu ve ırka göre seçilmiştir.E-selectin, ICAM-1 ve VCAM-1 başlangıç seviyelerine göre klinik olarak doğrulanmış tip 2 diyabet riski.SONUÇLAR Biyobelirteçlerin baz çizgisi medyan seviyeleri, kontroller arasında daha yüksekti (E-selectin, 61.2 vs 45.4 ng/mL; ICAM-1, 264.9 vs 247.0 ng/mL; VCAM-1, 545.4 vs 526.0 ng/mL [tüm P değerleri  veya =.004]).Yükseltilmiş E-selectin ve ICAM-1 seviyeleri, lojistik regresyon modellerinde, kriterlerin eşleştirilmesi ve vücut kitle indeksi (BMI), aile öyküsü diyabet, sigara, diyet skoru, alkol alımı, aktivite indeksi ve menopoz sonrası hormon kullanımına göre ayarlanan olay diyabetini öngördü.En üst beşlide vaka diyabeti için düzeltilmiş göreceli riskler, E-selectin için 5.43 (%95 güven aralığı [CI], 3.47-8.50), ICAM-1 için 3.56 (%95 CI, 2.28-5.58) ve VCAM-1 için 1.12 (%95 CI, 0.76-1.66) idi.BMI yerine bel çevresi için ayarlama veya C-reaktif protein, oruç insülini ve hemoglobin A (1c) başlangıç seviyeleri için daha fazla ayarlama veya takipin ilk 4 yılında teşhis edilen vakaların hariç tutulması bu dernekleri değiştirmedi.SONUÇ Endotelyal disfonksiyon, obezite ve subklinik inflamasyon da dahil olmak üzere diğer bilinen risk faktörlerinden bağımsız olarak kadınlarda tip 2 diyabeti öngörür.


BACKGROUND Influenza A virüsü (IAV) enfeksiyonu öncelikle solunum epitel hücrelerini hedef alır ve hafif üst solunum yolu enfeksiyonundan şiddetli pnömoniye kadar değişen klinik sonuçlar üretir.Son çalışmalar, akciğer antioksidan savunma sistemlerinin IAV tarafından yaralanmaya karşı önemini göstermiştir.Nükleer faktör-eritroid 2 ilgili faktör 2 (Nrf2) antioksidan genlerin çoğunluğunu aktive eder.YÖNTEMLER Alveolar tip II (ATII) hücreler ve alveolar makrofajlar (AM) nakil için uygun olmayan insan akciğerlerinden izole edildi ve tıbbi araştırmalar için bağışlandı.Bazı çalışmalarda ATII hücreleri alveolar tip I-benzeri (ATI-benzeri) hücrelere transdiferifiye edilmiştir.Alveolar epitel hücreleri A/PR/8/34 (PR8) virüsü ile enfekte edildi.PR8 virüs üretimini, influenza A nükleoprotein seviyelerini, ROS üretimini ve antiviral genlerin ekspresyonunu analiz ettik.İmmünositofloresans Nrf2 translokasyonunu ve batı lekesini belirlemek için Nrf2, HO-1 ve kaspaz 1 ve 3 dekolmanı tespit etmek için kullanılmıştır.Ayrıca, PR8 virüsü ile enfekte olmuş apoptotik ATII hücrelerinin AM, ELISA tarafından sitokin seviyeleri, glutatyon seviyeleri, nekroz ve apoptozun TUNEL tahlili ile yutulmasını analiz ettik.Dahası, Nrf2'nin adenovirüs Nrf2 (AdNrf2) veya Nrf2 siRNA kullanarak kritik önemini, sırasıyla Nrf2'yi aşırı ifade etmek veya devirmek için belirledik.IAV'nin ATI benzeri ve ATII hücrelerinde oksidatif stres, sitotoksisite ve apoptozu indüklediğini bulduk.Ayrıca AM'nin PR8 virüsü kaynaklı apoptotik ATII hücrelerini (efferositoz) yutabildiğini, ancak yaşayabilir hücreleri değil, ATII hücrelerinin bu apoptotik hücreleri yutmadığını bulduk.PR8 virüsü ROS üretimini, Nrf2, HO-1, Mx1 ve OAS1 ekspresyonunu ve Nrf2 translokasyonunu çekirdeğe arttırdı.SiRNA ile Nrf2 knockdown, ATI benzeri hücreleri ve ATII hücrelerini IAV tarafından indüklenen yaralanmalara ve AdNrf2 ile Nrf2'nin aşırı ekspresyonu bu hücreleri korudu.Ayrıca, Nrf2 aşırı ekspresyonu ve ardından PR8 virüsü enfeksiyonu, virüs replikasyonunu, influenza A nükleoprotein ekspresyonunu, antiviral yanıtı ve oksidatif stresi azalttı.Bununla birlikte, AdNrf2 IFN-1 (IL-29) seviyelerini artırmadı.Sonuçlarımız, IAV'nin alveolar epitel hasarına neden olduğunu ve Nrf2'nin bu hücreleri muhtemelen antioksidan genlerin ekspresyonunu artırarak IAV'nin sitopatik etkilerinden koruduğunu göstermektedir.İnfluenza enfeksiyonu sırasında hücrelerin yaralanmadan korunmasında yer alan yolları belirlemek, özellikle yeni terapötik stratejiler geliştirmek için önemli olabilir.


OBJEKTİFLER Yumuşak içecek tüketimi ile obezite ve diyabet arasındaki ilişkiyi dünya çapında tahmin ettik.YÖNTEMLER 75 ülkede meşrubat tüketimi ile aşırı kilolu, obezite ve diyabet prevalansı arasındaki ilişkiyi tahmin etmek için çok değişkenli doğrusal regresyon kullandık, diğer gıdaları (sermaye, et, meyve ve sebze, yağlar ve toplam kalori), gelir, şehirleşme ve yaşlanmayı kontrol ettik.Veriler Euromonitor Global Market Information Database, Dünya Sağlık Örgütü ve Uluslararası Diyabet Federasyonu'ndan elde edilmiştir.Alkollü içecek tüketimine paralel olarak kişi başına düşen gelirle artan şişelenmiş su tüketimi, doğal bir kontrol grubu olarak hizmet verdi.SONUÇLAR Yumuşak içecek tüketimi, 1997'de kişi başına 9.5 galondan 2010'da 11.4 galona yükseldi.Yumuşak içecek tüketimindeki %1'lik artış, 100 başına ilave 4.8 kilolu yetişkinle (ayarlanmış B; %95 güven aralığı [CI] = 3.1, 6.5), 100 başına 2.3 obez yetişkinle (95% CI = 1.1, 3.5) ve 100 başına diyabetli 0.3 yetişkinle (95% CI = 0.1, 0.8) ilişkiliydi.Bu bulgular düşük ve orta gelirli ülkelerde sağlam kaldı.Yumuşak içecek tüketimi, düşük ve orta gelirli ülkeler de dahil olmak üzere dünya çapında aşırı kilolu, obezite ve diyabet ile önemli ölçüde bağlantılıdır.


Kapsamlı pre-mRNA back-splicing insan transkriptomunda çok sayıda dairesel RNA (circRNA) üretir.Bununla birlikte, bu circRNA'ların biyolojik işlevleri büyük ölçüde belirsizliğini korumaktadır.Burada, RNA'nın en bol baz modifikasyonu olan N6-metiladenozin'in (m6A) insan hücrelerindeki circRNA'lardan protein çevirisinin verimli bir şekilde başlatılmasını teşvik ettiğini bildiriyoruz.Konsensüs m6A motiflerinin circRNA'larda zenginleştiğini ve tek bir m6A sitesinin çeviri başlatılmasını sağlamak için yeterli olduğunu keşfettik.Bu m6A güdümlü çeviri, başlangıç faktörü eIF4G2 ve m6A okuyucu YTHDF3 gerektirir ve demetilaz FTO tarafından inhibe edilen metiltransferaz METTL3/14 ile geliştirilmiştir ve ısı şoku üzerine yükseltilir.Polizom profilleme, hesaplama tahmini ve kütle spektrometrisi yoluyla yapılan daha ileri analizler, yüzlerce endojen circRNA'nın çeviri potansiyeline sahip olmasıyla, circRNA'ların m6A güdümlü çevirisinin yaygın olduğunu ortaya koymaktadır.Çalışmamız, insan transkriptomunun kodlama manzarasını genişletiyor ve çevresel strese hücresel tepkilerde circRNA kaynaklı proteinlerin rolünü öne sürüyor.


SÖZLEŞME Safenöz ven greft (VG) yetmezliği arteriyel greftlerle karşılaştırıldığında daha sık görülür ve greft trombozu erken oklüzyonun ana nedenini temsil eder.CD40-CD40L pathway CD40, lokal inflamasyon ve pıhtılaşma kaskatı arasında suçlu bir bağlantıyı temsil ettiğinden, VG'nin arteriyel basınçlara in vitro yanıtında CD40 ve çözünür ligandının (sCD40L) rolünü ve Simvastatin'in (Merck Sharp & Dohme, White-house Station, NJ) takviyesinin potansiyel etkilerini araştırıyoruz.YÖNTEMLER Semenöz ven ve iç mammary arter (IMA) örnekleri statin tedavisi geçmişi olmayan on altı hastadan elde edilmiştir.Segmentlere pulsatil basınç distansiyonu ve Simvastatin takviyesi ile veya olmadan kültür uygulandı.CD40 ve sCD40L sırasıyla doku lizatında ve kültür süpernatantında değerlendirildi.SCD40L serum konsantrasyonları da ölçüldü.SONUÇLAR Deney sırasında, CD40 ifadesi IMA örneklerinde hem distended hem de distended VG ile karşılaştırıldığında önemli ölçüde daha düşüktü.Basınç distansiyonu, 24 ve 48 saat sonra VG segmentlerinde CD40 üretimini ayarladı. Statin takviyesi, CD40'ın hem venöz (P  0.001) hem de arteriyel örneklerdeki ekspresyonunu önemli ölçüde azalttı (P  0.001).Simvastatin'in bu etkisi L-NAME ile tedaviden etkilenmedi, ancak mevalonik asit eklenmesiyle tersine döndü.Kültür süpernatanlarında ortalama sCD40L içeriği zamanla artmış, sadece trombositlerin değil, aynı zamanda damar duvarının da CD40 ve sCD40L kaynağı olduğunu öne sürmüştür.CONCLUSIONS Simvastatin tedavisi hem venöz hem de arteriyel greftlerde endotelyal CD40-sCD40L modüle eder ve bu nedenle greft yetmezliğinin farmakolojik önlenmesinde yararlı bir aracı temsil edebilir.


Artan ilgiye ve kağıtlardaki son dalgalanmaya rağmen, otofajinin glikoz ve lipid metabolizmasındaki rolü belirsizdir.İskelet kası olan fareler ürettik - Atg7'nin spesifik silinmesi (otofaji ile ilgili kodlama 7).Beklenmedik bir şekilde, bu fareler yağ kütlesinin azaldığını ve diyet kaynaklı obezite ve insülin direncinden korunduğunu gösterdi; Bu fenotipe, fibroblast büyüme faktörü 21'in (Fgf21) indüksiyonu nedeniyle artan yağ asidi oksidasyonu ve beyaz adipoz dokusunun (WAT) kahverengileştirilmesi eşlik etti.Otofaji eksikliğinin neden olduğu mitokondriyal disfonksiyon, entegre stres yanıtının ana düzenleyicisi olan Atf4'ün indüksiyonu yoluyla Fgf21 ekspresyonunu artırdı.Mitokondriyal solunum zinciri inhibitörleri de Fgf21'i Atf4'e bağımlı bir şekilde indükledi.Ayrıca Fgf21 indüksiyonunu, diyet kaynaklı obeziteye karşı direnç ve karaciğerde otofaji eksikliği olan farelerde insülin direncinin iyileştirilmesini gözlemledik, başka bir insülin hedef dokusu.Bu bulgular otofaji eksikliğinin ve müteakip mitokondriyal disfonksiyonun Fgf21 ekspresyonunu, sonuç olarak bir 'mitokin' olarak adlandırdığımız bir hormonu teşvik ettiğini ve bu süreçlerin birlikte diyet kaynaklı obezite ve insülin direncine karşı korumayı desteklediğini göstermektedir.


Nükleer faktör eritroid kaynaklı 2-ilişkili faktör 2 (Nrf2) başlangıçta çevresel elektrofillere maruz kalma sırasında ilaç detoksifikasyon enzim gen ekspresyonunun pozitif bir düzenleyicisi olarak tanımlandı.Şu anda, Nrf2, endojen veya eksojen olarak oluşturulan oksidatif strese karşı koymak için yüzlerce sitoprotektif genin ekspresyonunu düzenlediği bilinmektedir.Dahası, insan tümörlerinde somatik mutasyonlar tarafından aktive edildiğinde, Nrf2, antioksidan proteinlere ek olarak pentoz fosfat yolu ve nükleotit sentezi gibi çeşitli süreçlerde yer alan genleri düzenleyerek büyüme avantajları ve kemodirenç sağlar.İlginç bir şekilde, artan kanıtlar Nrf2'nin kalp gibi belirli dokulardaki çevresel stresler sırasında mitokondriyal biyogenez ile ilişkili olduğunu göstermektedir.Dahası, C. elegans'taki Nrf2'nin fonksiyonel bir homologu olan SKN-1, mitokondriyal reaktif oksijen türleri tarafından aktive edilir ve mitokondriyal homeostaziyi (yani mitohormesis) teşvik ederek yaşam süresini uzatır.Benzer şekilde, Nrf2 aktivasyonu son zamanlarda sitokrom c oksidaz kusurları nedeniyle hücresel solunumun azaldığı surfeit lokus protein 1 (Surf1) -/- farelerinin kalbinde gözlenmiştir.Bu incelemede, Nrf2 ve mitokondri arasındaki ilişkiyi eleştirel bir şekilde inceliyoruz ve Nrf2 stres yolunun oksidatif stres sırasında hücresel homeostazı korumak için mitokondri ile yakın bir şekilde iletişim kurduğunu savunuyoruz.


Pluripotency'den kurulum, bakım ve çıkış, bir hücrenin moleküler makinelerinin kesin koordinasyonunu gerektirir.Bu ayrıntılı sistemin birçok yönünün deşifre edilmesinde, özellikle epigenetik, transkripsiyon ve kodlamayan RNA'lar açısından önemli bir ilerleme sağlanmıştır.Alternatif ekleme, RNA işleme ve modifikasyonu, nükleer ihracat, transkript stabilitesinin düzenlenmesi ve çeviri gibi posttranskripsiyonel düzenleyici süreçlere daha az dikkat edilmiştir.Burada, gen ekspresyonunun transkripsiyon sonrası düzenlenmesini sağlayan, mevcut ve devam eden araştırmaları farklı düzenleyici noktalardaki rolleri hakkında özetleyen ve pluripotent kök hücrelerin kaderinin yazılmasına nasıl yardımcı olduklarını tartışan RNA bağlayıcı proteinleri tanıtıyoruz.


RATIONALE Miyeloid farklılaşma faktörü (MyD)88/interlökin (IL)-1 ekseni, kendi kendine antijen sunan hücreleri aktive eder ve inflamatuvar kalp hastalığının fare modeli olan deneysel otoimmün miyokarditte otoreaktif CD4(+) T-hücre genişlemesini teşvik eder.AMAÇ Bu çalışmanın amacı, akut miyokarditin son evre kalp yetmezliğine ilerlemesinde MyD88 ve IL-1'in rolünü belirlemekti.YÖNTEMLER VE SONUÇLAR Alfa-miyosin ağır zincir peptid (MyHC-alfa) yüklü, aktive edilmiş dendritik hücreleri kullanarak, miyokarditleri vahşi tip ve MyD88(-/-) farelerde, benzer kalp-sindirici hücre alt kümeleri ve karşılaştırılabilir CD4(+) T-hücre yanıtları dağılımlarıyla indükledik.Freund'un adjuvan (CFA) veya MyHC-alfa / CFA'nın hastalıklı farelere enjeksiyonu, kalp fibrozisini, indüklenmiş ventrikül genişlemesini ve vahşi tipteki bozulmuş kalp fonksiyonunu artırdı, ancak MyD88 (-/) farelerde değil.Chimerik farelerle yapılan deneyler, inflamatuvar sızıların yerini alan fibroblastların kemik iliği kökenini doğruladı ve MyD88 ve IL-1 reseptör tip I'in kemik iliği kaynaklı hücrelerde sinyal vermesinin kalp yetmezliğine ilerleme sırasında kalp fibrozisinin gelişimi için kritik olduğunu gösterdi.Bulgularımız, postenflamatuvar kardiyak fibrozis ve kalp yetmezliğinde kemik iliği bölmesinde MyD88/IL-1 sinyalinin kritik bir rol oynadığını ve inflamatuar kardiyomiyopatiye karşı yeni terapötik stratejilere işaret ettiğini göstermektedir.


Rapamisin (TOR) yolunun hedefi, genetik olarak azaldığında, memeliler de dahil olmak üzere evrimsel olarak çeşitli organizmalarda yaşam süresini artıran önemli bir besin algılayıcı yoldur.Bu yolun merkezi bileşeni olan TOR kinaz, insan kullanımı için onaylanmış son derece spesifik ve iyi tanımlanmış bir ilaç olan inhibitör ilaç rapamisin'in hedefidir.Burada yetişkin Drosophila'ya rapamisin beslemenin bazı TOR mutantlarında görülen yaşam süresini uzattığını gösteriyoruz.Rapamisin ile yaşam süresindeki artış, hem açlığa hem de paraquat'a karşı artan dirençle ilişkiliydi.Altta yatan mekanizmaların analizi, Rapamisin'in özellikle TOR yolunun TORC1 kolu aracılığıyla hem otofaji hem de çeviride yapılan değişiklikler yoluyla uzun ömürlü olduğunu ortaya koydu.Rapamisin, zayıf insülin / Igf sinyalleme (IIS) yol mutantlarının ve diyet kısıtlaması ile maksimum yaşam süresine sahip sineklerin ömrünü artırabilir ve ek mekanizmalara işaret edebilir.


Ortak çok allelik kopya numarası varyantları (CNV'ler), bialelik muadillerine kıyasla fenotipik dernekler için zenginleşmiş görünmektedir.Burada, adipoz dokusundaki gen ekspresyon seviyelerinin bir CNV derneği çalışması yoluyla gen dozaj etkilerinin adipozite üzerindeki etkisini araştırdık.Salya amilaz genini (AMY1) vücut kitle indeksi (BMI) ve obezite ile kapsayan çok alelik bir CNV'nin önemli bir ilişkisini belirledik ve bu bulguyu 6.200 denekte çoğalttık.Artan AMY1 kopya numarası, hem amilaz gen ekspresyonu (P = 2.31  10(-14))) hem de serum enzim seviyeleri (P  2.20  10(-16)) ile pozitif olarak ilişkiliyken, azaltılmış AMY1 kopya numarası artmış BMI ile ilişkiliydi (tahmin edilen kopya başına BMI değişimi = -0.15 (0.02) kg / m(2); P = 6.93  10(-10) ve obezite riski (odds oranı) =AMY1'in kopya başına 1.19'luk OR değeri, üstteki (kopya numarası> 9) ve alttaki (kopya numarası  4) denekler arasında obezite riskinde yaklaşık sekiz kat farka dönüşür. kopya numarası dağılımının% 10'u.Çalışmamız, karbonhidrat metabolizması ile BMI arasında ilk genetik bağlantıyı sağlar ve genom çapında dernek çalışmalarının ötesinde entegre genomik yaklaşımların gücünü gösterir.


Epitel katmanlarındaki koordineli hücre hareketleri, uygun doku morfogenezi ve homeostaz için gereklidir, ancak bu süreçlerde birden fazla hücrenin davranışını koordine eden mekanizmaları anlamamız tam olmaktan çok uzaktır.Madin-Darby canine böbreği epitel monolayerleri ile yapılan son deneyler, yaralanma kaynaklı MAPK aktivasyonunun dalga benzeri bir modelini ortaya çıkardı ve yaralandıktan sonra kollektif hücre göçü için gerekli olduğunu gösterdi.Yaralanmanın hücre tabakası göçü üzerindeki farklı yönlerinin etkilerini araştırmak için, klasik yara iyileşme tahlilini incelememize izin veren bir sistem tasarladık.Madin-Darby kanine böbrek tabakası göçünü üç farklı koşulda inceledik: 1) klasik yara iyileşme tahlili, 2) boş alan indüksiyonu, polidimetilsiloksan bir levhaya bitişik olarak bir konfluent monolayer yetiştirilir ve monolayer yaralanmaz, ancak levhanın çıkarılması üzerine göç etmesine izin verilir ve 3) polidimetilsiloksan membran soyulması yoluyla yaralanma, yaralı bir monolayerin boş yüzey kültüründe düzlüğe göç etmesine izin verir.Bu üç koşul altında, tabaka içindeki bireysel hücrelerin hareketini izleyerek, bireysel hücrelerin hareketinin dinamiklerinin, tabakanın koordineli göçünden nasıl sorumlu olduğunu ve ERK1/2 MAPK'ın aktivasyonu ile koordine edildiğini gösteririz.Ek olarak, MAPK aktivasyon dalgalarının yayılımının yara kenarındaki reaktif oksijen türlerinin oluşumuna bağlı olduğunu gösteriyoruz.


CONTEXT Eksojen östrojen kullanımı menopoz sonrası kadınlarda demans riskini azaltabilir.Endojen östrojenlere uzun süreli maruz kalma ile olay demansı arasındaki ilişki hipotezlenmiştir, ancak incelenmemiştir.OBEKTİF Endojen östrojenlere daha uzun süre maruz kalmanın bir göstergesi olarak daha uzun bir üreme döneminin, doğal menopoza sahip kadınlarda demans ve Alzheimer hastalığı (AD) riskinin daha düşük olması ile ilişkili olup olmadığını belirlemek.Design and Setting The Rotterdam Study, Hollanda'da yürütülen bir nüfus temelli prospektif kohort çalışmasıdır.KATILIMCILAR 55 yaş ve üstü toplam 3601 kadın (1990-1993), menarşta yaş, menopozda yaş ve menopoz türü hakkında bilgi sahibi oldu.Katılımcılar 1993-1994 ve 1997-1999 yıllarında tekrar incelendi ve demans gelişimi için sürekli olarak izlendi.ANA OUTCOME ÖLÇÜLERİ Zihinsel Bozuklukların Tanısal ve İstatistiksel El Kitabı'na dayanan demans insidansı, Revize Üçüncü Baskı kriterleri ve Ulusal Nörolojik Bozukluklar Enstitüsü ve İnme / Alzheimer Hastalığı ve İlişkisel Bozukluklar Derneği kriterlerine dayanan AD, doğal menopozu olan kadınlar arasında üreme döneminin dörtlüleri ile karşılaştırıldığında.SONUÇLAR 21 046 kişi yıllık takip (ortam takip, 6.3 yıl), 199 kadın AD gelişen 159 dahil demans gelişti.Yaşa göre ayarlandıktan sonra, demans üreme süresinin uzunluğu ile açıkça ilişkili değildi.Bununla birlikte, çoklu kovariatlara uyum sağladıktan sonra, doğal menopoz ve daha fazla üreme yılı olan kadınlar, 34 üreme yılı [en düşük dörtlü], 1.78; %95 güven aralığı [CI], 1.12-2.84 ile karşılaştırıldığında, 39 üreme yılı olan kadınlar için demans (ayarlı oran oranı [RR]) riskinin artmasına sahipti.Artışın yıllık ayarlı RR'sı 1.04 (%95 CI, 1.01-1.08) idi.AD riski için, ayarlanan RR'ler sırasıyla 1.51 (% 95 CI, 0.91-2.50) ve 1.03 (% 95 CI, 1.00-1.07) idi.Daha uzun bir üreme dönemi ile ilişkili demans riski en çok APOE epsilon4 taşıyıcılarında (34 üreme yılı ile karşılaştırıldığında 39 üreme yılı için ayarlanmış RR, demans için 4.20 [95 CI, 1.97-8.92] ve AD için 3.42 [95 CI, 1.51-7.75]) iken, taşıyıcı olmayanlarda demans veya AD ile net bir ilişki gözlemlenmemiştir.Bulgularımız, daha uzun bir üreme döneminin doğal menopoza sahip kadınlarda demans riskini azalttığı hipotezini desteklememektedir.


Büyüme hormonunun (GH) / insülin benzeri büyüme hormonunun (IGF) 1 eksikliğinin yaşlanma ve yaşam süresi üzerindeki etkileri hakkında mevcut bilgiler gözden geçirilir.İzole GH eksikliğinin (IGHD), GH dahil çoklu hipofiz hormonu eksikliklerinin (MPHD) yanı sıra birincil IGE1 eksikliğinin (GH direnci, Laron sendromu) ince ve buruşuk cilt, obezite, hiperglisemi ve osteoporoz gibi erken yaşlanma belirtileri gösterdiğine dair kanıtlar sunulmaktadır.Bu değişiklikler, hastalar yaşlandıkça yaşam süresini etkilememektedir.Genetik MPHD (Ames ve Snell fareleri) ve GH reseptör nakavt farelerinin (birincil IGF1 eksikliği) hayvan modelleri de normal kontrollere kıyasla istatistiksel olarak anlamlı daha uzun ömürlüdür.Aksine, GH için fareler transgeniktir ve büyük miktarda GH salgılayan akromegalik hastalar erken ölüme sahiptir.Sonuç olarak, uzun süredir devam eden GH / IGF1 eksikliği, ömrü bozmadan yaşlanma sürecinin çeşitli parametrelerini etkiler ve hayvan modellerinde gösterildiği gibi uzun ömürlüdür.Buna karşılık yüksek GH/IGF1 seviyeleri ölümü hızlandırır.


Her biri asemptomatik ebeveynlerden miras kalan KLF1'deki boş mutasyonlar için bileşik heterozigozitenin neden olduğu kernikterus ile şiddetli neonatal anemi vakasını tanımlıyoruz.Mutasyonlardan biri de romandır.Bu, KLF1-null bir insanın ilk tanımlanan vakasıdır.Şiddetli nonsferositik hemolitik anemi, sarılık, hepatosplenomegali ve işaretli eritroblastoz fenotipi, KLF1'in ikinci çinko-parmağındaki baskın mutasyonların bir sonucu olarak konjenital disertropoetik anemi tip IV'te mevcut olandan daha şiddetlidir.İnsan hemoglobin değişiminde KLF1 için önemli bir role uygun olarak çocukluk dönemine (>%70) çok yüksek bir HbF ekspresyonu seviyesi vardı.Dolaşımdaki eritroblastlar üzerinde RNA-seq uyguladık ve insan KLF1'in, bu kodlama globinleri, sitoskelet bileşenleri, AHSP, heme sentez enzimleri, hücre döngüsü düzenleyicileri ve kan grubu antijenleri de dahil olmak üzere kırmızı bir hücre oluşturmak için gerekli olan birçok genin ekspresyonunu koordine etmek için fare Klf1 gibi davrandığını gördük.Uygun sitokinezi için gerekli olan KIF23 ve KIF11 de dahil olmak üzere yeni KLF1 hedef genlerini tanımlıyoruz.Ayrıca otofaji, küresel transkripsiyonel kontrol ve RNA birleştirmede KLF1 için yeni roller tanımlıyoruz.KLF1 kaybının, aksi halde açıklanamayan şiddetli neonatal NSHA veya hidrops fetalis vakalarında düşünülmesi gerektiğini düşünüyoruz.


Bir meta-analizdeki heterojenliğin kapsamı, kısmen genel sonuçlar çıkarmanın zorluğunu belirler.Bu boyut, çalışma-arası bir varyans tahmin edilerek ölçülebilir, ancak yorumlama daha sonra belirli bir tedavi etkisi metriğine özgüdür.Heterojenliğin varlığı için bir test vardır, ancak meta-analizdeki çalışmaların sayısına bağlıdır.Heterojenliğin bir meta-analiz üzerindeki etkisinin ölçümlerini, matematiksel kriterlerden, çalışma sayısından ve tedavi etkisi metriğinden bağımsız olarak geliştiririz.Üç uygun istatistik türetiyoruz ve teklif ediyoruz: H, chi2 heterojenlik istatistiğinin kareköküdür; R, altta yatan ortalamanın standart hatasının rastgele bir etki meta-analizinden sabit etki meta-analizinin standart hatasına oranıdır ve I2, heterojenlikten kaynaklanan çalışma tahminlerindeki toplam varyasyon oranını tanımlayan (H) bir dönüşümdür.Bu önlemlerin yorumlanmasını, aralık tahminlerini ve diğer özelliklerini tartışıyor ve bunları farklı miktarlarda heterojenlik gösteren beş örnek veri kümesinde inceliyoruz.Genellikle yayınlanan meta-analizler için hesaplanabilen H ve I2'nin, heterojenliğin etkisinin özellikle yararlı özetleri olduğu sonucuna varıyoruz.Bir ya da her ikisi de heterojenlik testi yerine yayınlanmış meta-analizlerde sunulmalıdır.


Kan-beyin bariyeri (BBB) uzlaşması, çeşitli merkezi sinir sistemi (CNS) bozukluklarının etiyolojisinin merkezinde olmasına rağmen, BBB fonksiyonunu kontrol eden endotel reseptör proteinleri kötü tanımlanmıştır.Endotel G-protein-çiftli reseptör (GPCR) Gpr124'ün fare embriyolarında normal önbeyin anjiogenezi ve BBB fonksiyonu için gerekli olduğu bildirilmiştir, ancak bu reseptörün yetişkin hayvanlardaki rolü bilinmemektedir.Burada yetişkin farelerin endotelyasındaki Gpr124 koşullu nakavt (CKO) homeostatik BBB bütünlüğünü etkilemedi, ancak hem iskemik inme hem de glioblastoma fare modellerinde BBB bozulması ve mikrovasküler kanama ile sonuçlandı, buna serebrovasküler kanonik Wnt-katenin sinyalinin azalması eşlik etti.Wnt-catenin sinyallemesinin yapısal aktivasyonu, Gpr124-CKO farelerinin BBB bozulmasını ve kanama kusurlarını tamamen düzeltti ve endotelyal gen sıkı birleşimini, perisit kapsamını ve hücre dışı-matriks açıklarını kurtardı.Böylece Gpr124'ü yetişkin farelerde patolojik koşullar altında endotelyal Wnt sinyallemesi ve BBB bütünlüğü için özel olarak gerekli bir endotelyal GPCR olarak tanımlıyoruz.Bu bulgu, Gpr124'ü BBB bozulması ile karakterize edilen insan CNS bozuklukları için potansiyel bir terapötik hedef olarak içerir.


Amino asitler hem insülin hem de glukagonun salgılanmasını modüle eder; Bu nedenle diyet proteininin bileşimi glukagon ve insülin aktivitesinin dengesini etkileme potansiyeline sahiptir.Soya proteini, diğer birçok vegan proteininin yanı sıra, gerekli olmayan amino asitlerde, hayvan kaynaklı besin proteinlerinin çoğundan daha yüksektir ve sonuç olarak tercihen glukagon üretimini tercih etmelidir.Hepatositler üzerinde hareket eden glukagon, lipojenik enzimleri ve kolesterol sentezini aşağı doğru düzenleyen cAMP-bağımlı mekanizmaları desteklerken, hepatik LDL reseptörlerini yukarı düzenler ve IGF-I antagonisti IGFBP-1'in üretimini sağlar.Birçok vegan diyetinin insülin duyarlılaştırıcı özellikleri - lif bakımından yüksek, doymuş yağ oranı düşük - bu etkileri insülin salgısını düşürerek arttırmalıdır.Ek olarak, bazı vegan diyetlerinin nispeten düşük esansiyel amino asit içeriği hepatik IGF-I sentezini azaltabilir.Bu nedenle, vegan proteinleri içeren diyetlerin yüksek serum lipid seviyelerini düşürmesi, kilo kaybını teşvik etmesi ve dolaşımdaki IGF-I aktivitesini azaltması beklenebilir.İkinci etki, kanser indüksiyonunu (soya proteini ile yapılan hayvan çalışmalarında görüldüğü gibi), nötrofil aracılı enflamatuar hasarı azaltmayı ve çocuklarda yavaş büyüme ve olgunlaşmayı engellemelidir.Aslında, veganlar düşük serum lipidleri, yağsız fizik, daha kısa boy, daha sonra ergenlik ve bazı belirgin 'Batı' kanserleri için azalmış risk olma eğilimindedir; Vegan bir diyet romatoid artritte klinik etkinliği belgelemiştir.Düşük yağlı vegan diyetler, insülin direncine bağlı kanserler -yani meme ve kolon kanseri - ve prostat kanseri açısından özellikle koruyucu olabilir; tersine, hayvansal ürünlerin ağır şekilde yutulmasıyla ilişkili yüksek IGF-I aktivitesi, zengin toplumlarda 'Batı' kanserlerinin salgınından büyük ölçüde sorumlu olabilir.Artan fitokimyasal alımın da veganlarda kanser riskinin azaltılmasına katkıda bulunması muhtemeldir.Koroner stenozların gerilemesi, düşük yağlı vegan diyetler sırasında egzersiz eğitimi ile birleştiğinde belgelenmiştir; Bu tür rejimler ayrıca diyabetik kontrolü ve düşük tansiyonu belirgin bir şekilde iyileştirme eğilimindedir.Veganlarda diğer birçok dejeneratif bozukluğun riski azaltılabilir, ancak büyüme faktörü aktivitesinin azalması hemorajik inme riskinin artmasından sorumlu olabilir.Glukagon/insülin dengesini değiştirerek, temel esansiyel olmayan amino asitlerin ek alımının, omnivorların vegan bir diyetin bazı sağlık avantajlarından yararlanmasını sağlayabileceği düşünülebilir.Gereksiz yere yüksek miktarda esansiyel amino asit alımı - ya mutlak anlamda ya da toplam diyet proteinine göre - aşırı yağ alımı gibi 'Batı' dejeneratif hastalıklar için de ciddi bir risk faktörü olabilir.


BACKGROUND Kemoterapi kaynaklı febril nötropeni (FN), kemoterapi dozlarını geciktirerek veya doz yoğunluğunu azaltarak hasta sonucunu etkileyen klinik olarak önemli bir komplikasyondur.FN riski kemoterapi ve hasta düzeyindeki faktörlere bağlıdır.Kronik komorbiditelerin FN riski üzerindeki etkilerini belirlemeye çalıştık.DESIGN 2000-2009 yılları arasında altı kanser türü (Hodgkin olmayan lenfoma ve meme, kolorektal, akciğer, yumurtalık ve gastrik kanser) tanısı konan ve büyük bir yönetilen bakım kuruluşu olan Kaiser Permanente Southern California'da kemoterapi ile tedavi edilen hastalarda çeşitli kronik kohortluklar ve FN riski arasındaki ilişkiyi incelemek için bir kohort çalışması yaptık.Birincil profilaktik granülosit koloni uyarıcı faktör alan hastaları hariç tuttuk.Komorbiditelerin ve FN olaylarının tarihi elektronik tıbbi kayıtlar kullanılarak tespit edilmiştir.Kanser tipine göre sınıflandırılan eğilim skoru için ayarlanan kox modelleri, komorbid koşullar ile FN arasındaki ilişkiyi belirlemek için kullanılmıştır.Kanser evresi, bazal nötrofil sayımı, kemoterapi rejimi ve doz azaltma için ek olarak ayarlanan modeller de değerlendirildi.SONUÇLAR Ortalama yaşı 60 olan toplam 19 160 hasta dahil edildi; 963 (%5.0) ilk kemoterapi döngüsünde FN geliştirdi.Kronik obstrüktif akciğer hastalığı [hard oranı (HR) = 1.30 (1.07-1.57)], konjestif kalp yetmezliği [HR = 1.43 (1.00-1.98], HIV enfeksiyonu [HR = 3.40 (1.90-5.63)], otoimmün hastalık [HR = 2.01 (1.10-3.33)], peptik ülser hastalığı [HR = 1.57 (1.05-2.26)], böbrek hastalığı [HR = 1.60-2.Bu sonuçlar, birkaç kronik komorbidite geçmişinin, kemoterapi sırasında hastaları yönetirken göz önünde bulundurulması gereken FN riskini arttırdığına dair kanıtlar sunmaktadır.


BACKGROUND Glioblastoma multiforme (GBM), birincil beyin tümörlerinin heterojen bir grubunu içeren bir şemsiye atamasıdır.GBM'nin çeşitli sınıflandırma stratejileri bildirilmiştir, bazıları klinik seyirle ve diğerleri yetişkinde veya gelişim sırasında hücre tiplerine benzer.Pratik ve terapötik açıdan bakıldığında, GBM'leri sinyal transdüksiyon yolu aktivasyonu ile ve yoldaki mutasyonla sınıflandırmak, üye genler hedefli terapilerin gelişimi için özellikle değerli olabilir.Glioma-ilişkili sinyal transdüksiyon yolları arasında koordinat aktivasyonu kalıplarını belirlemek için 27 cerrahi glioma numunesinin hedeflenen proteomik analizini yaptık, daha sonra bu sonuçları Kanser Genom Atlası'ndan (TCGA) 243 GBM örneklerinin genomik ve ekspresyon verilerinin entegre analizi ile karşılaştırdık.Sinyalleme modelinde, EGFR aktivasyonu, PDGFR aktivasyonu veya RAS düzenleyici NF1'in kaybı ile ilişkili gibi görünen üç GBM alt sınıfı ortaya çıkar.EGFR sinyalleme sınıfı, Notch ligandlarının, parçalanmış Notch reseptörünün ve aşağı yönlü hedef Hes1'in yüksek ekspresyonu ile ölçülen belirgin Notch pathway aktivasyonuna sahiptir.PDGF sınıfı PDGFB ligand ve fosforilasyon PDGFRbeta ve NFKB yüksek düzeyde gösterdi.NF1-loss, daha düşük genel MAPK ve PI3K aktivasyonu ve mezenkimal işaret YKL40'ın göreceli olarak aşırı ekspresyonu ile ilişkiliydi.Bu üç sinyalleme sınıfı, TCGA'dan birincil GBM örneklerinin farklı transkriptomal alt sınıflarına karşılık geliyor gibi görünmektedir; bunun için EGFR, PDGFRA ve NF1'in kopya numarası sapması ve mutasyonu imza olaylarıdır.GBM örneklerinin CONCLUSIONS/SIGNIFICANC Proteomik analizi, glioma-ilişkili sinyalizasyon yollarında proteinlerin üç ekspresyon ve aktivasyon modelini ortaya çıkardı.Bu üç sınıf, reseptörün amplifikasyonu ve mutasyonu ile ilişkili EGFR aktivasyonunu, öncelikle ligand güdümlü PDGF-yol aktivasyonunu veya NF1 ekspresyonunun kaybını gösteren kabaca eşit sayıdan oluşur.Bu sentinel değişikliklerle ilişkili sinyalizasyon faaliyetleri glioma biyolojisi ve terapötik stratejiler hakkında fikir verir.


Fare vomeronasal organının (VNO) feromonal ipuçlarıyla ortaya çıkan sosyal davranışlara ve nöroendokrin değişikliklere aracılık ettiği düşünülmektedir.Feromonlara duyusal tepkinin altında yatan moleküler mekanizmalar ve VNO aracılığıyla indüklenen davranışsal repertuar tam olarak karakterize değildir.Fare genetiği ve multielektrot kayıt araçlarını kullanarak, VNO nöronlarının duyusal aktivasyonunun, geçici reseptör potansiyel ailesinin sadece bu nöronlarda ifade edilen putatif bir iyon kanalı olan TRP2'yi gerektirdiğini gösteriyoruz.Dahası, TRP2 ekspresyonunda eksik olan erkek farelerin erkek-erkek saldırganlığını gösteremediğini ve hem erkeklere hem de dişilere karşı cinsel ve kur davranışları başlattıklarını gösteriyoruz.Çalışmamız, farede, VNO'nun duyusal aktivasyonunun, özgüllerin cinsiyet ayrımcılığı için gerekli olduğunu ve böylece cinsiyete özgü davranışları sağladığını göstermektedir.


Endotelin-1 (ET-1), damar duvarı tarafından üretilen baskın endotelin izopeptididir ve bu nedenle kardiyovasküler olayların düzenlenmesinde yer alan en önemli peptid olarak görünmektedir.Birçok patolojik durum, kan damarı duvarındaki ET-1 yükseltileri ile ilişkilidir.Bu koşullar genellikle sitokin tahrikli olduğundan, insan damar düz kas hücrelerinde (VSMC'ler) sitokin karışımının ET-1 üretimi üzerindeki etkilerini iç mammar arteri ve safenöz ven (SV) kaynaklı olarak inceledik.IMA ve SV VSMC'lerin tümör nekroz faktörü-alfa (10 ng/ml) ve interferon-gamma (1000 U/ml) ile birlikte 48 saate kadar inkübasyonu, prepro-ET-1 için mRNA ekspresyonunu ve ET-1'in kültür ortamına salınmasını belirgin bir şekilde artırdı.ET-1'in bu sitokin uyarılmış salınımı, bir dizi çift endotelin dönüştürücü enzim (ECE) / nötr endopeptidaz inhibitörleri, fosforamidon, CGS 26303 ve CGS 26393 tarafından engellendi, büyük ET-1 salınımında eşlik eden bir artışla birlikte, ancak pre-ET-1 için mRNA ekspresyonu üzerinde hiçbir etkisi olmadı.Bu aynı bileşikler, eksojen olarak uygulanan büyük ET-1'in ET-1'e dönüştürülmesini engellemede 10 kat daha güçlüydü.ECE-1b/c mRNA, SV VSMC'lerde bulunur, ancak bu hücrelerde ECE-1a bulunmaz.Bu nedenle VSMC'ler muhtemelen endotel hücreleri gibi ET-1'in endojen sentezinden sorumlu hücre içi bir ECE içerir.Pro-inflamatuar mediatörlerin etkisi altında, damar düz kası, dilator mediatörler nitrik oksit, prostaglandin I2 ve prostaglandin E2 için daha önce kurulmuş olduğu gibi, bu nedenle ET-1 üretiminin önemli bir bölgesi haline gelebilir.


Yeni genomik kontrol elemanlarının tespiti, transkripsiyonel düzenleyici ağları bütünüyle anlamada kritik öneme sahiptir.İnsan ve fare embriyonik kök hücrelerinde üç önemli düzenleyici proteinin (POU5F1; OCT4; NANOG; ve CTCF) genom çapında bağlanma konumlarını inceledik.CTCF'nin aksine, OCT4 ve NANOG'un bağlanma profillerinin belirgin bir şekilde farklı olduğunu, bölgelerin sadece % 5'inin homolog olarak işgal edildiğini tespit ettik.Transpozitif elementlerin, insanlarda ve farelerde bağlı alanların %25'ine kadar katkıda bulunduğunu ve embriyonik kök hücrelerin çekirdek düzenleyici ağına yeni genler bağladıklarını gösteriyoruz.Bu veriler, türe özgü transpozisyon elemanlarının pluripotent kök hücrelerin transkripsiyon devrelerini önemli ölçüde değiştirdiğini göstermektedir.


Kerekoksib ve aspirin de dahil olmak üzere diğer nonsteroidal antienflamatuar ilaçlar (NSAID) dahil olmak üzere koxibler, günümüzde gelişimde en umut verici kanser kemopreventif ajanlar arasındadır.Bu makale, bu ajanların yazarlar tarafından yürütülen kanser önleme hayvan modeli çalışmalarında etkinliği hakkındaki verileri inceler.Burada değerlendirilen çalışmalar, kelekoksib ve diğer NSAID'lerin kanser önleyici veya terapötik ajanlar olarak uygulandığı kolon / bağırsak, mesane ve melanom dışı cilt kanseri kemirgen modellerimizle sınırlıdır.Bu çalışmalar birkaç soruya ışık tutabilir.Kerekoksib, diğer NSAID'lere kıyasla benzersiz midir ve eğer öyleyse, bunun insan kullanımı için ne gibi etkileri olabilir?Standart NSAID'ler (hem COX-1 hem de COX-2'yi inhibe eden) hayvan çalışmalarında kerekoksib kadar etkili midir?Kerekoksib'in etkinliği, özellikle veya NSAID'lerin genel olarak hedef dışı etkileri veya COX-1 ve COX-2 üzerindeki etkileri nedeniyle mi?Düşük doz aspirinin olası etkinliği nedir?İnsan denemeleri ve epidemiyoloji tarafından ortaya atılan bazı sorular tartışılır ve hayvan modeli çalışmalarında gözlemlerimizle ilgilidir.Ayrıca, koxibs ve diğer bazı NSAID'lerle ilişkili kardiyovasküler (CV) olayları ve hayvan modellerindeki sonuçların insanlarda etkinliğin tahmin edici olup olmadığını tartışıyoruz.Epidemiyolojik çalışmalara ve CV profiline dayanarak, aspirin, insan kolorektal, mesane ve cilt kanserini önlemek için en umut verici NSAID gibi görünmektedir, ancak aspirin için hayvan verileri daha az açıktır.Coxibs ve diğer NSAID'lerin hayvan çalışmalarında sonuçlarının kapsamlı bir şekilde anlaşılması, bu yaygın olarak kullanılan, nispeten ucuz ve oldukça etkili bileşiklerin insan denemelerini bilgilendirmeye ve şekillendirmeye yardımcı olabilir.


Heme biyosentezinin doğuştan gelen hataları olan porfiriler, "akut hepatik", "hepatik kütanöz" ve "eritropoietik kütanöz" hastalıklar olarak sınıflandırılabilen 8 genetik olarak farklı metabolik bozukluktur.Patogenezlerini ve moleküler genetik heterojenliklerini anlamadaki son gelişmeler, daha iyi tanı ve tedaviye yol açmıştır.Bu gelişmeler, tüm porfiriler için DNA tabanlı tanıları, akut hepatik porfirilerin patogenezinin yeni anlaşılmasını, hepatik uroporfirin dekarboksilaz aktivitesinin demir aşırı inhibitörünün tanımlanmasını, en yaygın porfiri, porfiria cutanea tarda, eritropoietik profiria'nın X bağlantılı bir formunun tanımlanmasını içerir.Bu gelişmelerin bilgisi hematologlar için önemlidir, çünkü akut hepatik porfiri olan hastalarda akut atakları tedavi etmek için hematin infüzyonlarını uygularlar, demir aşırı yüklenmesini azaltmak ve porfiria cutanea tardadaki dermatolojik lezyonları temizlemek için kronik phlebotomies yaparlar ve kronik eritropoietik porfiriatik hücre transfüzyonu, kronik eritrosit hücre iliği veya transfüzyonu da dahil olmak üzere eritropoietik porfiroietik porfiroit genleri teşhis eder ve tedavi ederler.Bu gelişmeler, hematologları bu çeşitli bozukluklardaki son gelişmeler hakkında güncellemek için gözden geçirilmektedir.


BACKGROUND KOAH, kronik hava akımı sınırlaması ile karakterize edilen bir enflamatuar bozukluktur, ancak hava yolu iltihabının fonksiyonel anormalliklerle ne ölçüde ilişkili olduğu hala belirsizdir.Enflamatuvar hücreler ve hava yolu düzgün kası arasındaki etkileşim çok önemli bir role sahip olabilir.YÖNTEMLER KOAH'ta hava yolu düzgün kası içindeki enflamatuar hücrelerin mikrolokalizasyonu araştırılmak üzere, torakotomi uygulanan 26 denekten elde edilen cerrahi örnekler (COPD'lu sekiz sigara içicisi, normal akciğer fonksiyonuna sahip 10 sigara içicisi ve sigara içmeyen sekiz kontrol) incelendi.İmmünohistokimyasal analiz, periferik hava yollarının düzgün kası içinde lokalize edilen nötrofiller, makrofajlar, mast hücreleri, CD4+ ve CD8+ hücrelerinin sayısını ölçmek için kullanılmıştır.KOAH ile SONUÇLAR Sigara içenler, sigara içmeyenlere kıyasla hava yolu pürüzsüz kasında nötrofil ve CD8+ hücrelerinin sayısının artmasına sahipti.Normal akciğer fonksiyonuna sahip sigara içenler de hava yolu düzgün kasında nötrofil infiltrasyona sahipti, ancak daha az ölçüde.Tüm denekler tek bir grup olarak analiz edildiğinde, nötrofil infiltrasyonu 1 saniyede zorunlu ekspirasyon hacmiyle ters orantılıydı (% tahmin edildi).KOAH'lı sigara içenlerde nötrofillerin ve CD8+ hücrelerinin hava yolu düzgün kasında mikrolokalizasyonu, bu hücrelerin sigara içimi indüklenmiş hava akımı sınırlamasının patogenezinde olası bir rol oynadığını göstermektedir.