CHLOROQUINE'in, parazitin asit veziküllerinde birikerek ve fonksiyonlarına müdahale ederek falciparum sıtmasına karşı hareket ettiği düşünülmektedir.14.Klorokine dirençli parazitler, ilacı değiştirilmemiş bir şekilde hızla dışarı atar, böylece veziküllerdeki birikim seviyelerini azaltır5.Verapamilin in vitro 6'da klorokine direncini kısmen tersine çevirdiği keşfi, efflux'un memeli çok ilaca dirençli (mdr) tümör hücre hatlarındakine benzer bir ATP güdümlü P-glikoprotein pompası içerebileceği önerisine yol açtı.Gerçekten de, Plasmodium falciparum en az iki mdr benzeri gen içerir7,8, bunlardan birinin klorokine dirençli (CQR) fenotip7,9,10'u vermesi önerildi.Bu genlerden herhangi birinin klorokin direnci ile bağlantılı olup olmadığını belirlemek için, P. falciparum'un CQR ve klorokin-şüpheli (CQS) klonları arasında genetik bir çapraz uyguladık.16 bağımsız rekombinant genin incelenmesi, hızlı efflux fenotipinin tek bir gen veya yakından bağlantılı bir gen grubu tarafından kontrol edildiğini göstermiştir.Ancak, hızlı efflux, CQR fenotipi ve mdr benzeri P. falciparum genleri veya bu genlerin amplifikasyonu arasında bir bağlantı yoktu.Bu veriler, klorokin efflux ve direnci yöneten genetik lokusların bilinen mdr benzeri genlerden bağımsız olduğunu göstermektedir.


Soğuk hissetmemizi sağlayan hücresel ve moleküler mekanizmalar iyi anlaşılmamıştır.Bu sürece ilişkin öngörüler, mentol gibi bir soğutma hissi uyandıran farmakolojik ajanların kullanımından gelmiştir.Burada soğuktan soğuğa kadar termal uyaranlar tarafından aktive edilen trigeminal duyusal nöronlardan bir mentol reseptörünü karakterize ettik ve klonladık.Bu soğuk ve mentol duyarlı reseptör, CMR1, uyarıcı iyon kanallarının TRP ailesinin bir üyesidir ve somatosensör sistemindeki soğuk uyaranların bir dönüştürücüsü olarak işlev görmesini önermektedir.Bu bulgular, ısıya duyarlı VR1 ve VRL-1 kanallarının önceki tanımlamasıyla birlikte, TRP kanallarının geniş bir yelpazedeki sıcaklıkları tespit ettiğini ve memeli periferik sinir sistemindeki termal uyaranların ana sensörleri olduğunu göstermektedir.


CIAS1 genindeki Missense mutasyonları üç otoenflamatuvar bozukluğa neden olur: ailesel soğuk otoenflamatuvar sendrom, Muckle-Wells sendromu ve neonatal başlangıçlı çoklu sistem inflamatuvar hastalığı.CIAS1'in ürünü olan Cryopyrin (Nalp3 olarak da adlandırılır), hücre içi konak savunma sinyalizasyon yollarının aktivasyonu ile bağlantılı olan NOD-LRR protein ailesinin bir üyesidir.Cryopyrin, apoptozla ilişkili spek-benzeri protein (ASC) ve kaspaz-1 içeren ve kaspaz-1 aktivasyonunu ve pro-interlökin (IL)-1 (ref.4).Burada kriyopirin eksikliğinin enflamasyon fonksiyonu ve bağışıklık yanıtları üzerindeki etkisini gösteriyoruz.Cryopyrin ve ASC, bakteriyel RNA ve imidazolin bileşikleri R837 ve R848'e yanıt olarak kaspaz-1 aktivasyonu ve IL-1 ve IL-18 üretimi için gereklidir.Buna karşılık, tümör-nekroz faktörü- ve IL-6'nın salgılanmasının yanı sıra NF-B ve mitojenle aktive edilen protein kinazlarının (MAPK'lar) aktivasyonu kriyopirin eksikliğinden etkilenmedi.Dahası, Toll benzeri reseptörlerin ve kriyopyrinlerin farklı hücre içi yollar aracılığıyla IL-1 ve IL-18'in salgılanmasını kontrol ettiğini gösteriyoruz.Bu sonuçlar, kriyopyrin için bakteri RNA aracılı kaspaz-1 aktivasyonu yoluyla konak savunmasında kritik bir rol ortaya koymaktadır ve otoenflamatuvar sendromların patogenezine ilişkin bilgiler sağlamaktadır.


Obezite artık dünya nüfusu içinde o kadar yaygındır ki, yetersiz beslenme ve bulaşıcı hastalıkların yerini almaya başlamıştır.Özellikle obezite diabetes mellitus, koroner kalp hastalığı, bazı kanser türleri ve uyku-nefes alma bozuklukları ile ilişkilidir.Obezite, 30 kg m (-2) veya daha büyük bir vücut kütle indeksi (yüksekliğin karesine bölünmüş ağırlık) ile tanımlanır, ancak bu, daha mütevazı derecede fazla kiloluluk ile ilişkili morbidite ve mortaliteyi veya karın içi yağın zararlı etkisini dikkate almaz.Obezitenin küresel salgını, genetik duyarlılığın, yüksek enerjili gıdaların kullanılabilirliğinin artmasının ve modern toplumda fiziksel aktivite gereksiniminin azalmasının bir kombinasyonundan kaynaklanmaktadır.Obezite artık sadece belirli bireyleri etkileyen kozmetik bir sorun olarak değil, küresel refahı tehdit eden bir salgın olarak görülmelidir.


Bir epitelin geliştirilmesi ve bakımı, ince dengeli büyüme ve hücre ölümü oranları gerektirir.Bununla birlikte, doku büyümesinin uygun geri besleme kontrolünü sağlayan mekanik ve biyokimyasal mekanizmalar, deregüle edildiğinde tümörigeneziye katkıda bulunduğunda, iyi anlaşılamamıştır.Burada sinek notumu, iyi sıralanmış hücre ambalajının gelişimini sağlamak için büyümeyi dengeleyen kalabalık kaynaklı yeni bir hücre delaminasyonu sürecini tanımlamak için bir model sistem olarak kullanıyoruz.Dokunun kalabalık bölgelerinde, hücrelerin bir oranı, komşuları tarafından sıkıştırılmadan önce, hücre-hücre kavşaklarının seri bir kaybına ve apikal alanın aşamalı bir kaybına uğrar.Bu delaminasyon yolu, sistem dengeye doğru yönelirken stokastik hücre kaybının aşırı kalabalıklaşmayı azalttığı basit bir epitel mekaniği hesaplama modeli ile yeniden özetlenir.Bu delaminasyon sürecinin mekanistik olarak apoptoz aracılı hücre ekstrüzyonundan farklı olduğunu ve hücre ölümünün ilk belirtilerinden önce geldiğini gösteriyoruz.Genel olarak, bu analiz, epitelleri büyümedeki varyasyonlara karşı tamponlayan basit bir mekanizma ortaya koymaktadır.Canlı hücre delaminasyonu epitel hiperplazisi ve hücre istilası arasında mekanistik bir bağlantı oluşturduğundan, bunun kanser gelişiminin erken evrelerini anlamamız için önemli etkileri olması muhtemeldir.


Viral replikasyon genellikle doğuştan gelen hücre içi savunma hatlarının üstesinden gelinmesini gerektirir, bu genellikle özel viral gen ürünleri tarafından gerçekleştirilir.İnsan immün yetmezlik virüsünün (HIV) virion infektiflik faktörü (Vif) proteini, viral üretimin son aşamalarında, insan T lenfositlerinde belirgin olarak ifade edilen bir protein olan APOBEC3G'nin (apolipoprotein B mRNA-editing enzimi, katalitik polipeptit benzeri 3G; CEM15 olarak da bilinir) antiviral aktivitesine karşı koymak için gereklidir.APOBEC3G varlığında üretildiğinde, vif-defektif virüs bulaşıcı değildir.APOBEC3G, apoB haberci RNA'da sitozin kalıntısını deamine eden bir RNA düzenleme kompleksinin merkezi bileşeni olan APOBEC1 ile yakından ilişkilidir.APOBEC aile üyeleri de dC deaminasyon yoluyla güçlü DNA mutasyonu aktivitesine sahiptir; Bununla birlikte, APOBEC3G'nin düzenleme potansiyelinin HIV inhibisyonu ile herhangi bir ilgisi olup olmadığı bilinmemektedir.Burada, APOBEC3G'nin yeni ortaya çıkan retroviral DNA'da G'den A'ya hipermutasyonu tetiklemek için ters transkripsiyon sırasında antiviral etkisini uyguladığını gösteriyoruz.Ayrıca, APOBEC3G'nin HIV'e ek olarak geniş bir retrovirüs yelpazesinde hareket edebildiğini, düzenleme yoluyla hipermutasyonun bu önemli patojen grubuna karşı genel bir doğuştan savunma mekanizması olduğunu öne sürdüğünü görüyoruz.


Amiloid -peptidin progresif serebral birikimi Alzheimer hastalığının erken ve değişmez bir özelliğidir.-peptid, -amiloid öncü proteinden (APP) proteolitik bölünmeler tarafından salınır, çoğu memeli hücrelerinde ifade edilen bir membran yayılan glikoproteindir.APP'nin normal salgılanması, -peptid bölgesinde bir dekolmanı içerir2-3, çözünebilir ekstramembranöz porsiyonu serbest bırakır4,5 ve membranda 10K C-terminal parçasını korur6.Bu salgı yolu -amiloid oluşumunu önlediği için, tam uzunlukta  APP'den -peptid taşıyan parçalar üretebilen alternatif bir proteolitik işlem yolu aradık.Yaşayan insan endotel hücrelerinin bir APP antikoru ile kuluçka edilmesi, olgun APP'nin hücre yüzeyinden reinternalizasyonunu ve endozomlara / lizozomlara hedeflemesini ortaya çıkardı.Hücre yüzeyi biyotinilasyonundan sonra, tam uzunlukta biyotiniled APP hücrelerin içinde geri kazanıldı.Lizozomların saflaştırılması, olgun APP'nin varlığını ve geniş bir -peptid içeren proteolitik ürün yelpazesini doğrudan gösterdi.Sonuçlarımız APP için ikinci bir işlem yolunu tanımlar ve Alzheimer hastalığında amiloid taşıyan parçaların üretilmesinden sorumlu olabileceğini öne sürer.


Kütle ve boyutta bir artış olan hücre büyümesi, oldukça düzenlenmiş bir hücresel olaydır.Akt/mTOR (rapamisin'in mammalian hedefi) sinyalizasyon yolu, protein sentezinin kontrolünde ve böylece hücrelerin, dokuların ve organizmaların büyümesinde merkezi bir role sahiptir.Hızlı hücre büyümesi gerektiren fizyolojik bağlamın çarpıcı bir örneği, yaralanmaya yanıt olarak doku onarımıdır.Burada keratin 17, yaralı tabakalaşmış epitelde hızla indüklenen bir ara filament proteininin, adaptör proteini 14-3-3'ye bağlanarak hücre büyümesini düzenlediğini gösteriyoruz.Fare derisi keratinositleri keratin 17'den yoksundur (ref.4) Depresif protein çevirisini gösterir ve daha küçük boyuttadır, azalmış Akt / mTOR sinyalleme aktivitesi ile ilişkilidir.Diğer sinyal kinazları bu kusurun özgüllüğüne işaret ederek normal aktiviteye sahiptir.Keratin 17'nin amino-terminal baş bölgesinde bulunan iki amino asit kalıntısı, çekirdekten sitoplazmaya kadar 14-3-3'ün seruma bağımlı relokalizasyonu ve mTOR aktivitesinin ve hücre büyümesinin eş zamanlı uyarılması için gereklidir.Bu bulgular, protein sentezini düzenleyerek hücre büyümesini ve boyutunu etkilemede ara filament sitoskeleton için yeni ve beklenmedik bir rol ortaya koymaktadır.


DNA ile kompleksleşmiş bir HNF-3/fork kafa DNA-tanımlama motifinin üç boyutlu yapısı, 2.5  çözünürlükte X-ışını kristalografisi ile belirlenmiştir.Bu / proteini, B-DNA'yı bir monomer olarak, DNA omurgası ile etkileşimler yoluyla ve hem doğrudan hem de su aracılı büyük ve küçük oluk taban kontakları yoluyla, 13 virajı indükleyerek bağlar.Transkripsiyon faktörü katlaması histon H5'in yapısına çok benzer.Amino-terminal yarısında, üç -helis, üçüncü sarmalı ana oluğa sunan kompakt bir yapı benimser.Proteinin geri kalanı, küçük oluk ile etkileşime giren bükülmüş, antiparalel  yapısı ve rastgele bobin içerir.


Kromozomsal istikrarsızlık (CIN) birçok tümörün ayırt edici özelliğidir ve ekstra sentrozomların varlığı ile ilişkilidir.Bununla birlikte, ekstra sentrozomlar ve CIN arasında doğrudan bir mekanik bağlantı kurulmamıştır.Ekstra sentrozomların, üç veya daha fazla anöploid kız hücresi üreten oldukça anormal bir bölünme olan multipolar anafazı teşvik ederek CIN ürettiği öne sürülmüştür.Burada, çoklu sentrozomlu hücrelerin nadiren çok kutuplu hücre bölünmelerine maruz kaldığını ve bu bölünmelerin neslinin tipik olarak invisible olduğunu göstermek için uzun süreli canlı hücre görüntülemesini kullanıyoruz.Bu nedenle, çok kutuplu bölünmeler gözlenen CIN oranlarını açıklayamaz.Buna karşılık, ekstra sentrozomlu CIN hücrelerinin rutin olarak bipolar hücre bölünmelerine uğradığını, ancak anafaz sırasında önemli ölçüde artan bir kromozom sıklığı sergilediğini gözlemliyoruz.Bu mitotik kusurun altında yatan mekanizmayı tanımlamak için, sadece sentrozom sayılarında farklılık gösteren hücreler ürettik.Tek başına ekstra sentrozomların bipolar hücre bölünmesi sırasında kromozom yanlışlığını teşvik etmek için yeterli olduğunu gösteriyoruz.Bu ayırma hataları, merotelik kinetochore-microtubule eki hatalarının sentrozom kümeleme ve anafazdan önce biriktiği geçici bir 'çok kutuplu mil ara maddesi'nden geçen hücrelerin bir sonucudur.Bu bulgular, katı tümörlerin iki ortak özelliği olan ekstra sentrozomlar ve CIN arasında doğrudan bir mekanik bağlantı sağlar.Bu mekanizmanın insan kanserinde CIN'in altında yatan yaygın bir neden olabileceğini öne sürüyoruz.


Hematoietik kök hücreler (HSC'ler) genellikle özel bir mikro ortam veya niş içinde bulunduğu varsayılsa da, HSC nişinin yayınlanmış deneysel manipülasyonlarının çoğu, çeşitli sınırlı progenitörlerin işlevini etkilemiştir.Bu, HSC'lerin ve kısıtlı progenitörlerin farklı, uzmanlaşmış nişler içinde ikamet edip etmediği veya ortak bir niş paylaşıp paylaşmadıkları konusunda temel soruyu gündeme getirmektedir.Burada, HSC için kemokine CXCL12'nin fizyolojik kaynaklarını ve sınırlı progenitor bakımını değerlendiriyoruz.Cxcl12 (DsRed) knock-in fareler (DsRed-Express2 Cxcl12 lokus içine rekombined) Cxcl12 öncelikle perivasküler stromal hücreler ve daha düşük seviyelerde endotelyal hücreler, osteoblastlar ve bazı hematopoietik hücreler tarafından ifade edildiğini gösterdi.Cxcl12'nin hematoietik hücrelerden veya yuvan-yaratan hücrelerden şartlı olarak silinmesi, HSC'ler veya sınırlı progenitörler üzerinde çok az veya hiç etkiye sahip değildi.Endotelyal hücrelerden Cxcl12'nin silinmesi HSC'leri tüketti, ancak miyeloerythroid veya lenfoid progenitorleri değil.Perivasküler stromal hücrelerden Cxcl12'nin silinmesi HSC'leri ve bazı kısıtlı progenitörleri tüketti ve bu hücreleri dolaşıma soktu.Osteoblastlardan Cxcl12'nin silinmesi, bazı erken lenfoid progenitörleri tüketti, ancak HSC'leri veya miyeloertiroid progenitörlerini tüketmedi ve bu hücreleri dolaşıma sokmadı.Farklı kök ve progenitör hücreler böylece kemik iliğinde farklı hücresel nişlerde bulunur: HSC'ler perivasküler bir niş işgal eder ve erken lenfoid progenitörler endosteal bir niş işgal eder.


Gen ekspresyonundaki doğal varyasyonun altında yatan genetik mekanizmaları anlamak, hem tıbbi hem de evrimsel genetiğin merkezi bir hedefidir ve ekspresyon nicel özellik loci (eQTL) çalışmaları bu amaca ulaşmak için önemli bir araç haline gelmiştir.Şimdiye kadar yapılan tüm eQTL çalışmaları, ifade mikroarrayları kullanarak haberci RNA seviyelerini tahmin etmesine rağmen, RNA dizilimindeki son gelişmeler, transkript varyasyonunun eşi görülmemiş çözünürlükte analizini mümkün kılmaktadır.Uluslararası HapMap Projesi tarafından kapsamlı bir şekilde genotiplenen ilgisiz Nijeryalı bireylerden türetilen 69 lenfoblastoid hücre hattından RNA diziledik.Tüm bireylerden gelen verileri bir araya getirerek, bu hücrelerin transkripsiyonel manzarasının bir haritasını oluşturduk, açıklanmayan çevrilmemiş bölgelerin ve 100'den fazla yeni putatif protein kodlayıcı eksonların kapsamlı kullanımını tanımladık.HapMap projesindeki genotipleri kullanarak, genetik varyasyonun genel ifade seviyelerini veya eklemeyi etkilediği binden fazla gen belirledik.Genlere yakın eQTL'lerin genellikle alel özgül ekspresyonu içeren bir mekanizma ile hareket ettiğini ve bir eksonun dahil edilmesini etkileyen varyasyonun konsensüs ekli bölgeleri içinde ve yakınında zenginleştiğini gösteriyoruz.Sonuçlarımız, transkripsiyon, ekleme ve bireyler arasında alel özgül ifadedeki varyasyonun ortak analizi için yüksek verimli sıralamanın gücünü göstermektedir.


Kemik iliğinde hematoietik kök hücre (HSC) nişini oluşturan hücresel bileşenler, osteoblastları, endotelyal ve perivasküler hücreleri içeren çalışmalarla belirsizdir.Burada, nevin ifadesi kullanılarak tanımlanan mezenkimal kök hücrelerin (MSC'ler) önemli bir HSC niş bileşeni oluşturduğunu gösteriyoruz.Nestin+ MSC'ler tüm kemik-dar koloni-biçim-birim fibroblastik aktiviteyi içerir ve seri transplantasyonlarda kendini yenileyebilen ve genişletebilen kalıcı olmayan 'mesensferler' olarak yayılabilir.Nestin + MSC'ler uzaysal olarak HSC'ler ve adrenerjik sinir lifleri ile ilişkilidir ve HSC bakım genlerini son derece eksprese eder.Bu genler ve osteoblastik farklılaşmayı tetikleyen diğerleri, zorunlu HSC seferberliği veya 3 adrenoreseptör aktivasyonu sırasında seçici olarak azaltılır.Parathormon uygulaması kemik iliği yuvan+ hücrelerinin sayısını iki katına çıkarır ve osteoblastik farklılaşmalarını desteklerken, in vivo yuvan+ hücre tükenmesi kemik iliğinde HSC içeriğini hızla azaltır.Saflaştırılmış HSC'ler, ölümcül ışınlanmış farelerin kemik iliğinde yuvan + MSC'lerin yakınında yer alırken, in vivo yuvan + hücre tükenmesi, hematopoietik progenitörlerin kemik iliği homingini önemli ölçüde azaltır.Bu sonuçlar, iki farklı somatik kök hücre tipi arasında eşi görülmemiş bir ortaklığı ortaya çıkarır ve heterotipik kök hücre çiftlerinden yapılmış kemik iliğinde benzersiz bir nişin göstergesidir.


Dokulardaki immün homeostaz, dokuya özgü antijenlere yönelik patojenik T-hücresi yanıtları ile dokunun bu yanıtları inhibe etme yeteneği arasındaki hassas bir denge ile elde edilir.Dokuların ve bağışıklık sisteminin bağışıklık homeostazını kurmak ve sürdürmek için iletişim kurduğu mekanizmalar şu anda bilinmemektedir.Klinik kanıtlar, dokularda kronik veya tekrarlanan öz antijene maruz kalmanın, muhtemelen enflamatuar hasarı azaltmak ve işlevi korumak için bir araç olarak patolojik otoimmün yanıtların zayıflatılmasına yol açtığını göstermektedir.Birçok insan organına özgü otoimmün hastalık, hastalığın en şiddetli olduğu ilk sunumu ile karakterize edilir ve daha sonraki alevlenmeler daha az şiddet ve süreye sahiptir.Aslında, bu hastalıklar genellikle kalıcı doku otoantijen ifadesine rağmen kendiliğinden çözülür.Antijene özgü immünoterapi uygulamasında, alerjenler veya kendi kendine antijenler ciltte tekrar tekrar enjekte edilir ve her ardışık maruz kaldıktan sonra meydana gelen enflamatuar yanıtın azalmasıyla birlikte.Bu bulgular, dokuların antijenlere tekrarlanan tepkiler üzerine otoimmün reaksiyonları zayıflatma yeteneğini kazandığını gösterse de, bunun gerçekleştiği mekanizma bilinmemektedir.Burada, periferik bir dokuda öz antijen ekspresyonu üzerine, timus kaynaklı düzenleyici T hücrelerinin (Treg hücreleri) aktive edildiğini, çoğaldığını ve farelerde organa özgü otoimmünitenin çözünürlüğüne aracılık eden daha güçlü baskılayıcılara farklılaştığını gösteriyoruz.İnflamatuvar yanıtın çözülmesinden sonra, aktif Treg hücreleri hedef dokuda tutulur ve antijen yeniden ifade edildiğinde sonraki otoimmün reaksiyonları zayıflatmaya başlar.Bu nedenle, Treg hücreleri hedef dokuya ‘düzenleyici hafıza’ vermek için işlev görür.Bu bulgular, Treg hücrelerinin periferik dokularda kendi kendine antijene maruz kaldıklarında nasıl tepki verdiğini anlamak için bir çerçeve sağlar ve dokuların otoimmüniteyi nasıl düzenlediğine dair mekanik bir anlayış sunar.


Pluripotency, organizmadaki tüm dokuları üretebilen erken embriyoların hücrelerine ilişkindir.Embriyonik kök hücreler, pluripotentliği koruyan ve doku oluşumu mekanizmalarına yönelik araştırmalar için paha biçilmez araçları temsil eden embriyo kaynaklı hücre çizgileridir.Son zamanlarda, murin fibroblastları, indüklenmiş pluripotent kök (iPS) hücreleri elde etmek için dört transkripsiyon faktörünün (Oct4, Sox2, Klf4 ve Myc) ektopik ekspresyonu ile pluripotans için doğrudan yeniden programlanmıştır.Aynı faktörleri kullanarak, iPS hücrelerini sağlıklı bir araştırma konusunun cilt biyopsisinden izole edilen dermal fibroblastlar da dahil olmak üzere fetal, yenidoğan ve yetişkin insan primer hücrelerinden elde ettik.İnsan iPS hücreleri morfoloji ve gen ekspresyonunda ve bağışıklık eksikliği olan farelerde teratom oluşturma kapasitesinde embriyonik kök hücrelere benzer.Bu veriler, tanımlanmış faktörlerin insan hücrelerini pluripotentliğe yeniden programlayabileceğini ve bu sayede hastaya özgü hücrelerin kültürde kurulabileceği bir yöntem kurabileceğini göstermektedir.


Sirkadiyen (24 saat) saatler, siyanobakteriler ve insanlar kadar çeşitli organizmalarda koordineli fizyoloji için temel olarak önemlidir.Ökaryotik hücrelerdeki moleküler sirkadiyen saatin tüm güncel modelleri transkripsiyon-çeviri geri besleme döngülerine dayanmaktadır.Saat çalışmasında transkripsiyonel olmayan mekanizmaların memeli sistemlerinde incelenmesi zor olmuştur.Bu sorunları, çekirdeği (veya DNA'sı) olmayan ve dolayısıyla transkripsiyonu gerçekleştiremeyen insan kırmızı kan hücrelerini kullanarak yeni tahliller geliştirerek atlattık.Sonuçlarımız, insanlarda sirkadiyen salınımlar için transkripsiyonun gerekli olmadığını ve transkripsiyonel olmayan olayların hücresel sirkadiyen ritimleri sürdürmek için yeterli olduğunu göstermektedir.Kırmızı kan hücrelerini kullanarak, yüksek oranda korunmuş antioksidan proteinler olan peroksiredoksidinlerin, sabit koşullar altında (yani dış ipuçlarının yokluğunda) günlerce devam eden 24 saatlik redoks döngülerine tabi tutulduğunu bulduk.Dahası, bu ritimler, her ikisi de sirkadiyen ritimlerin temel özellikleri olan (yani çevresel uyaranlar tarafından tonozlanabilir) ve sıcaklık telafi edilir.Bulgularımızın, potansiyel olarak tüm ökaryotik hücrelerdeki transkripsiyonel ve transkripsiyonel olmayan salınımların birbirine bağımlılığını vurgulayarak daha sofistike hücresel saat modellerini kolaylaştıracağını öngörüyoruz.


Kaposi sarkomu ile ilişkili herpesvirüsü (KSHV/HHV8), Kaposi sarkomunun patogenezinde ve primer efüzyon B hücreli lenfomalarda (PEL'ler) yer alan bir gama-2 herpesvirüsüdür.KSHV, Kaposi sarkomu ve PEL'in malign ve progenitör hücrelerini enfekte eder, anjiogenezi uyararak Kaposi sarkom patogenezine neden olabilecek putatif onkogenleri ve genleri kodlar.KSHV'nin açık bir okuma çerçevesi (ORF 74) tarafından kodlanan G-protein-çiftli reseptörü Kaposi sarkom lezyonlarında ve PEL'de ifade edilir ve hücre proliferasyonuna bağlı sinyal yollarını kurucu (agonist-bağımsız) bir şekilde uyarır.Burada bu KSHV G-protein-çiftli reseptör tarafından sinyalleşmenin hücre dönüşümüne ve tümörijenikliğe yol açtığını ve vasküler endotelyal büyüme faktörü, anjiogenez ve Kaposi'nin spindle-cell büyüme faktörü tarafından aracılık edilen anjiyojenik fenotipe geçiş yaptığını gösteriyoruz.Bu reseptörün, Kaposi sarkom hücreleri ve B hücreleri için anjiogenez aktivatörleri ve mitojenleri olan inflamatuar sitokinler tarafından indüklenenler gibi sinyalleyici kaskadları tetikleyerek iki protein kinazını, JNK / SAPK ve p38MAPK'ı aktive edebileceğini bulduk.KSHV G-protein-kupllu reseptörünün, KSHV aracılı onkogenezde dönüşüm ve anjiogenezi indüklemek için hücre sinyal yollarını kullanabilen viral bir onkogen olduğu sonucuna varıyoruz.


AMAÇ Akut miyeloid lösemi (AML), kötü sonuçları olan heterojen bir hastalıktır.Artan kanıtlar histon modifikasyonunun disregülasyonunun AML'ye katkıda bulunduğunu göstermesine rağmen, anahtar histon modülatörlerini hedefleyen spesifik ilaçlar AML'nin klinik tedavisinde uygulanmaz.Burada, üç metillenmiş histon H3 lizin 27'nin (H3K27me3) demetilazı olan KDM6B'yi hedeflemenin AML için terapötik bir potansiyele sahip olup olmadığını araştırdık.YÖNTEMLER KDM6B'ye özgü bir inhibitör olan GSK-J4, AML hastalarından primer hücreleri ve AML hücre hatlarını in vitro ve in vivo olarak tedavi etmek için uygulandı.AML tedavisi için KDM6B'nin inhibe edilmesinin altında yatan mekanizmaları ortaya çıkarmak için RNA dizilimi gerçekleştirildi.Burada KDM6B'nin mRNA ekspresyonunun AML'de yukarı doğru düzenlendiğini ve zayıf hayatta kalma ile pozitif olarak ilişkili olduğunu gözlemledik.GSK-J4 ile tedavi, H3K27me3'ün küresel seviyesini artırdı ve birincil AML hücrelerinin ve AML hücre hatlarının çoğalma ve koloni oluşturma yeteneğini azalttı.GSK-J4 tedavisi Kasumi-1 hücrelerinde hücre apoptozu ve hücre döngüsü tutuklanmasını önemli ölçüde indükledi ve sitozin arabinozid ile sinerjik bir etki gösterdi.Özellikle GSK-J4 enjeksiyonu in vivo insan AML ksenograft fare modelinde hastalık ilerlemesini zayıflattı.GSK-J4 ile yapılan tedavi ağırlıklı olarak DNA replikasyonunun ve hücre döngüsüne bağlı yolların düşük düzenlenmesiyle sonuçlandı ve ayrıca kritik kanser promoting HOX genlerinin ekspresyonunu ortadan kaldırdı.ChIP-qPCR, bu HOX genlerinin transkripsiyon başlangıç sitelerinde H3K27me3'ün artan bir zenginleşmesini onayladı.Özetle, bulgularımız KDM6B'yi GSK-J4 ile hedeflemenin AML tedavisi için terapötik bir potansiyele sahip olduğunu göstermektedir.


Drosophila folikülünde oosit, her zaman on altı germline hücreden oluşan bir grup arasında posterior bir pozisyon kaplar.Embriyonun anterior-posterior ekseninin daha sonraki oluşumu için bu hücre düzenlemesinin önemi iyi belgelenmiş olsa da, oositin posterior lokalizasyonundan sorumlu moleküler mekanizma bilinmiyordu.Burada homofilik adhezyon molekülünün DE-cadherin oosit konumlandırmasına aracılık ettiğini gösteriyoruz.Folikül biyogenezi sırasında, DE-kadherin germline (oosit dahil) ve çevresindeki folikül hücrelerinde ifade edilir, en yüksek konsantrasyonda DE-kadherin oosit ve posterior folikül hücreleri arasındaki arayüzde bulunur.Mozaik analizi, doğru oosit lokalizasyonu için hem germline hem de folikül hücrelerinde DE-kadherinin gerekli olduğunu gösterir, bu da germline-soma etkileşimlerinin bu sürece dahil olabileceğini gösterir.Foliküllerdeki oositin davranışını bir chimaeric foliküler epitel ile analiz ederek, oositin konumunun, oositin kendisini seçici olarak bağladığı DE-kaderin ifade eden folikül hücrelerinin konumu ile belirlendiğini görüyoruz.DE-kadherin pozitif folikül hücreleri arasında, oosit tercihen daha yüksek DE-kadherin seviyelerini ifade eden hücrelerle temas eder.Bu verilere dayanarak, yabani tip foliküllerde oositin, farklı konsantrasyonlarda DE-kadherin tarafından yönlendirilen bir sıralama işlemi olan posterior folikül hücrelerine temas etmek için kardeş germline hücreleri ile başarılı bir şekilde rekabet ettiğini öne sürüyoruz.Bu, bizim bilgimize göre, bir kadherin aracılık ettiği diferansiyel adezyona bağlı olan bir hücre oluşturma işleminin ilk in vivo örneğidir.


Sitotoksik T lenfositleri (CTL'ler), CTL ile hedef arasında oluşan immünolojik sinapsta, özel salgısal lizozomların içeriğini serbest bırakarak viral enfekte ve tümörojenik hücreleri yok eder.Hedef hücre ile temas halinde, CTL'nin mikrotübül düzenleme merkezi hedefe doğru polarize olur ve granüller polarize mikrotübül düzenleme merkezine doğru eksi uç yönünde mikrotübüller boyunca hareket eder.Bununla birlikte, sekresyonun son adımları belirsiz kalmıştır.Burada, CTL'lerin salgı için aktin veya artı uç mikrotübül motorlarına ihtiyaç duymadığını, bunun yerine sentrozomun immünolojik sinaps merkezi supramoleküler aktivasyon kümesindeki plazma zarına hareket ettiğini ve temas ettiğini gösteriyoruz.Actin ve IQGAP1 sinapstan temizlenir ve granüller doğrudan plazma zarına iletilir.Bu veriler, CTL'lerin daha önce bildirilmemiş bir mekanizmayı immünolojik sinapslara salgı granülleri teslim etmek için kullandığını ve granül salgısının plazma zarına sentrozom iletimi ile kontrol edildiğini göstermektedir.


Yarım yüzyıl önce, kronik granülomatöz hastalık (CGD) ilk olarak çocukların enfeksiyonlardan kurtulma yeteneğini ölümcül bir şekilde etkileyen bir hastalık olarak tanımlandı.O zamandan beri, hastaların lökositlerinin mikropları öldürmedeki yetersiz yeteneğinden altta yatan genetik anormalliklere kadar çeşitli kilometre taşı keşifleri yapılmıştır.Bu kalıtsal bozuklukta, fagositler NADPH oksidaz aktivitesinden yoksundur ve reaktif oksijen türleri, özellikle süperoksit anyonu üretmez, tekrarlayan bakteriyel ve mantar enfeksiyonlarına neden olur.CGD'li hastalar ayrıca, en belirgin olarak içi boş viscerada granülom oluşumu olan kronik enflamatuar koşullardan muzdariptir.Artan mikrobiyal patojenitenin kesin mekanizmaları net değildir ve dahası abartılı enflamatuar yanıtın nedenleri.Burada, triptofan metabolizmasında kynurenin yolu boyunca süperoksite bağlı bir adımın, ölümcül pulmoner aspergillozisli CGD farelerde engellendiğini, sınırsız V1+  T-hücre reaktivitesine, baskın interlökin (IL)-17 üretimine, kusurlu düzenleyici T-hücre aktivitesine ve akut enflamatuar akciğer yaralanmasına yol açtığını gösteriyoruz.Yararlı etkiler IL-17 nötralizasyonu veya  T-hücresi büzülmesi ile indüklense de, hiperinflamatuar fenotipin tam tedavisi ve tersine çevrilmesi, yoldaki ablukaya doğal bir kynurenin distal ile değiştirilmesiyle elde edilir.Rekombinant interferon- (IFN-) 'nin birlikte uygulanmasını içeren etkili terapi, aşağı yönlü immünoaktif metabolitlerin üretimini geri yükler ve düzenleyici V4+  ve Foxp3+  T hücrelerinin ortaya çıkmasını sağlar.Bu nedenle, paradoksal olarak, reaktif oksijen türlerinin eksikliği, NADPH oksidaz eksiklikleri ile ilişkili hiperinflamatuar fenotipe, triptofan katabolizmasının işlevsiz bir kynurenin yolu aracılığıyla katkıda bulunur.Yine de, bu durum süperoksit bağımlı adımın aşağı akışındaki yolu yeniden aktive ederek geri döndürülebilir.


Sitozinlerin metilasyonu memeli genomlarında önemli bir epigenetik modifikasyondur, ancak metilasyon kalıplarını yöneten kurallar büyük ölçüde zor kalmaktadır.Bu süreç hakkında bilgi edinmek için kök hücrelerde ve nöronal progenitörlerde baz-çift-çözünürlük fare metilomları ürettik.Gelişmiş kantitatif analiz, düşük metillenmiş bölgeleri (LMR'ler) ortalama% 30 metilasyon ile tanımladı.Bunlar, CpG-zayıf distal düzenleyici bölgeleri, DNase I hipersensitivite, arttırıcı kromatin işaretleri varlığı ve muhabir tahlillerinde arttırıcı etkinliğin kanıtlandığı şekilde temsil eder.LMR'ler DNA bağlayıcı faktörler tarafından işgal edilir ve bunların bağlanması LMR'leri oluşturmak için gereklidir ve yeterlidir.Nöronal ve kök hücre metilomlarının karşılaştırılması, hücre tipine özgü LMR'ler hücre tipine özgü transkripsiyon faktörleri tarafından işgal edildiğinden, bu bağımlılığı doğrulamaktadır.Bu çalışma fare için metilom referansları sağlar ve DNA bağlayıcı faktörlerin DNA metilasyonunu yerel olarak etkilediğini ve aktif düzenleyici bölgelerin tanımlanmasını sağladığını gösterir.


Nosiseptör duyusal nöronlar, potansiyel olarak zarar verici uyaranları tespit etmek, ağrı hissini başlatarak ve savunma davranışlarını ortaya çıkararak organizmayı korumak için uzmanlaşmıştır.Bakteriyel enfeksiyonlar bilinmeyen moleküler mekanizmalarla ağrı üretirler, ancak bağışıklık aktivasyonuna ikincil oldukları varsayılmaktadır.Burada bakterilerin doğrudan nosiseptörleri aktive ettiğini ve bağışıklık tepkisinin TLR2, MyD88, T hücreleri, B hücreleri ve nötrofiller ve monositler aracılığıyla farelerde Staphylococcus aureus kaynaklı ağrı için gerekli olmadığını gösteriyoruz.Farelerde mekanik ve termal hiperaljezi, doku şişmesi veya bağışıklık aktivasyonu yerine canlı bakteriyel yük ile ilişkilidir.Bakteriler, nosiseptör nöronlarda kalsiyum akısı ve aksiyon potansiyellerini, kısmen bakteriyel N-formilasyonlu peptidler ve gözenek oluşturan toksin -haemolysin yoluyla, farklı mekanizmalar yoluyla indükler.Nosiseptörler, bakteriyel enfeksiyon sırasında abrogated ağrı içeren Nav1.8-lineage nöronların spesifik ablasyonu, ancak eşzamanlı olarak yerel bağışıklık infiltrasyonunu ve drenaj lenf düğümünün lenfadenopatisini arttırdı.Bu nedenle, bakteriyel patojenler, konak-patojen etkileşimlerinde sinir sistemi için beklenmedik bir rol olan inflamasyonu modüle eden duyusal nöronları doğrudan aktive ederek ağrı üretir.


Küçük GTPaz K-Ras'taki somatik mutasyonlar, insan kanserinde bulunan en yaygın aktive edici lezyonlardır ve genellikle standart terapilere karşı zayıf tepki ile ilişkilidir.Bu onkogeni doğrudan hedefleme çabaları, GTP / GDP'ye olan picomolar afinitesi ve bilinen allosterik düzenleyici sitelerin bulunmaması nedeniyle zorluklarla karşı karşıya kalmıştır.Onkojenik mutasyonlar, GTP hidrolizi bozarak Ras ailesi proteinlerinin fonksiyonel aktivasyonuna neden olur.GTPaz aktivitesi tarafından yapılan düzenlemenin azalmasıyla, Ras'ın nükleotid durumu göreceli nükleotid afinitesine ve konsantrasyonuna daha bağımlı hale gelir.Bu, GTP'ye GSYİH'ya göre bir avantaj sağlar ve aktif GTP'ye bağlı Ras oranını arttırır.Burada, ortak bir onkojenik mutant olan K-Ras'a (G12C) geri dönülmez şekilde bağlanan küçük moleküllerin gelişimini bildiriyoruz.Bu bileşikler bağlanma için mutant sisteine dayanır ve bu nedenle vahşi tip proteini etkilemez.Kristalografik çalışmalar, Ras'ın önceki yapılarında, efektör bağlama anahtarı-II bölgesinin altında belirgin olmayan yeni bir cep oluşumunu ortaya koymaktadır.Bu inhibitörlerin K-Ras'a (G12C) bağlanması, hem switch-I'yi hem de switch-II'yi bozar, yerel nükleotid tercihini GTP üzerinden GSYİH lehine çevirir ve Raf'a bağlanmayı bozar.Verilerimiz, Ras'ta mutanta özgü bir şekilde hedeflenebilecek yeni bir allosterik düzenleyici sitenin yapı tabanlı doğrulamasını sağlar.


Hücre döngüsündeki en dikkat çekici olay, kromozomların metafazdaki hizalanmasıdır.Kromozom hizalaması, kinetokorelerin mil mikrotübüllerine iki yönlü ataşmanlarının oluşumu yoluyla sadık ayrılmayı teşvik eder.Özellikle, erken mitozda (prometafaz) çok sayıda kinetochore-microtubule (k-MT) ek hatası mevcuttur ve bu hataların sürekliliği, tüm kromozomları sürekli olarak yanlış ayıran ve kromozomal istikrarsızlık gösteren anöploid insan tümör hücrelerinde kromozom yanlış ayrılmasının önde gelen nedenidir.Hatasız mitozun bilinmemesini sağlamak için prometafazda nasıl sağlam hata düzeltmesi yapılır.Burada, prometafaz hücrelerindeki k-MT eklerinin metafaz hücrelerindekinden çok daha az kararlı olduğunu gösteriyoruz.Metafazda daha kararlı k-MT eklerine geçiş, prometafazda siklin A'nın proteazom bağımlı yıkımını gerektirir.Kalıcı siklin Bir ifade, hizalanmış kromozomlu hücrelerde bile k-MT stabilizasyonunu önler.Buna karşılık, k-MT'ler siklin-A eksikliği olan hücrelerde erken stabilize edilir.Sonuç olarak, siklin A'dan yoksun hücreler, kromozom yanlış segregasyonunun daha yüksek oranlarını gösterir.Böylece, k-MT eklerinin stabilitesi, hücreler prometafazdan metafaza geçerken tüm kromozomlar arasında koordineli bir şekilde kararlılıkla artar.Cyclin A, verimli hata düzeltme ve sadık kromozom ayrımını sağlamak için prometafazdaki kinetokorelerden mikrotübül dekolmanını destekleyen bir hücresel ortam oluşturur.


Spinal kas atrofisi, bebek ölümlerine yol açan nörolojik hastalığın en yaygın kalıtsal biçimlerinden biridir.Hastalar, kas zayıflığı, felç ve sıklıkla ölümle sonuçlanan düşük motor nöronların seçici kaybına sahiptir.Omurilik kas atrofisini incelemek için hasta fibroblastlar yaygın olarak kullanılsa da, motor nöronların hastalık sürecine karşı savunmasızlıklarının altında yatan benzersiz bir anatomi ve fizyolojisi vardır.Burada spinal kas atrofisi olan bir çocuktan alınan deri fibroblast örneklerinden indüklenmiş pluripotent kök hücrelerin neslini bildiriyoruz.Bu hücreler kültürde güçlü bir şekilde genişledi, hastalığın genotipini korudu ve çocuğun etkilenmemiş annesinden elde edilenlere kıyasla seçici eksiklikler gösteren motor nöronlar oluşturdu.Bu, insan kaynaklı pluripotent kök hücrelerin genetik olarak kalıtsal bir hastalıkta görülen spesifik patolojiyi modellemek için kullanılabileceğini gösteren ilk çalışmadır.Bu nedenle, hastalık mekanizmalarını incelemek, yeni ilaç bileşiklerini taramak ve yeni terapiler geliştirmek için umut verici bir kaynaktır.


NLRP3 inflamasyonu tarafından başlatılan enflamatuar bir yanıt, enfeksiyon ve metabolik disregülasyon da dahil olmak üzere çeşitli konak ‘tehlike’ durumları tarafından tetiklenir.Önceki çalışmalar, NLRP3 enflamasyon aktivitesinin otofaji tarafından olumsuz olarak düzenlendiğini ve karakterize edilmemiş bir organelleden elde edilen reaktif oksijen türleri (ROS) tarafından olumlu bir şekilde düzenlendiğini ileri sürdü.Burada mitofaji/otofaji ablukasının hasarlı, ROS üreten mitokondri birikimine yol açtığını ve bu da NLRP3 inflamasyonunu aktive ettiğini gösteriyoruz.NLRP3'ün dinlenmesi endoplazmik retikulum yapılarına lokalize olur, oysa enflamasyon aktivasyonunda hem NLRP3 hem de adaptör ASC, endoplazmik retikulum ve mitokondri organel kümeleri ile birlikte lokalize oldukları perinükleer alana yeniden dağılır.Özellikle, hem ROS üretimi hem de enflamasyon aktivasyonu, mitokondriyal aktivite voltaja bağlı anyon kanalının inhibisyonu ile disregülasyona uğradığında bastırılır.Bu, NLRP3 inflamasyonunun mitokondriyal disfonksiyonu algıladığını ve mitokondriyal hasarın enflamatuar hastalıklarla sık sık ilişkilendirilmesini açıklayabileceğini göstermektedir.


Doğal bağışıklık savunmaları, virüs enfeksiyonunun kontrolü için gereklidir ve patojenle ilişkili moleküler desenler (PAMP'ler) olarak bilinen viral makromoleküler motiflerin konak tanıması yoluyla tetiklenir.Hepatit C virüsü (HCV), karaciğerde çoğalan ve dünya çapında 200 milyon insanı enfekte eden bir RNA virüsüdür.Enfeksiyon, hücresel RIG-I helikaz tarafından tetiklenen hepatik bağışıklık savunmaları tarafından düzenlenir.RIG-I, PAMP RNA'sını bağlar ve interferon düzenleyici faktör 3 aktivasyonunu, enfeksiyonu sınırlayan interferon-/ ve antiviral/interferon uyarılmış genlerin (ISG'ler) ekspresyonunu indüklemek için uyarır.Burada HCV genomunun poliuridin motifini 3 translated olmayan bölge ve onun replikasyon ara katmanını RIG-I'nin PAMP substratı olarak tanımlıyoruz ve RNA virüslerinin genomlarında bulunan bu ve benzeri homopoliuridin veya homopoliriboadenin motiflerinin insan ve murin hücrelerinde RIG-I tanıma ve bağışıklık tetiklemesinin başlıca özelliği olduğunu gösteriyoruz.PAMP RNA'sında 5 terminal trifosfat gerekliydi, ancak öncelikle homopolimerik ribonükleotid bileşimine, doğrusal yapıya ve uzunluğa bağlı olan RIG-I bağlanması için yeterli değildi.HCV PAMP RNA, in vivoda hepatik doğuştan gelen bağışıklık yanıtını indüklemek için RIG-I bağımlı sinyallemeyi uyarmış ve in vitro HCV enfeksiyonunu bastırmak için interferon ve ISG ekspresyonunu tetiklemiştir.Bu sonuçlar, HCV ve diğer RNA virüslerinin genomundaki spesifik homopolimerik RNA motiflerini RIG-I'nin PAMP substratı olarak tanımlayarak kavramsal bir ilerleme sağlar ve aşı ve immünoterapi yaklaşımları için immün bir adjuvan olarak kullanılabilecek PAMPRIG-I etkileşiminin immünojenik özelliklerini gösterir.


Yaygın marmoset (Callitrix jacchus), biyomedikal araştırmalarda insan olmayan primat hayvan modeli olarak kullanılmak üzere giderek daha çekici hale gelmektedir.Bir primat için nispeten yüksek üreme oranına sahiptir, bu da transgenik modifikasyon için potansiyel olarak uygun hale getirir.İnsan olmayan transgenik primatlar üretmek için çeşitli girişimlerde bulunulmasına rağmen, canlı bebeklerin somatik dokularında transgen ekspresyon, ters transkripsiyon veya batı lekeleriyle polimeraz zincir reaksiyonu gibi objektif analizlerle gösterilmemiştir.Burada, sukroz çözeltisinde kendi kendine aktive olan bir lentiviral vektörün marmoset embriyolara enjekte edilmesinin, transgeni birkaç organda ifade eden transgenik ortak marmosetlerle sonuçlandığını gösteriyoruz.Özellikle, transgenin germline iletimini sağladık ve transgenik yavrular normal olarak gelişti.Transgenik marmosetlerin başarılı bir şekilde oluşturulması, insanlarla yakın bir genetik ilişkinin büyük avantajına sahip olan insan hastalığı için yeni bir hayvan modeli sağlar.Bu model birçok biyomedikal araştırma alanı için değerli olacaktır.


Somatik hücre nükleer transferi, hücre füzyonu veya soylara özgü faktörlerin ekspresyonunun, çeşitli somatik hücre tiplerinde hücre fate değişikliklerini indüklediği gösterilmiştir.Yakın zamanda, üç transkripsiyon faktörünün bir kombinasyonu olan Brn2 (Pou3f2, Ascl1 ve Myt1l olarak da bilinir), fare fibroblastlarını işlevsel indüklenmiş nöronal (iN) hücrelere verimli bir şekilde dönüştürebildiğini gözlemledik.Burada, aynı üç faktörün insan pluripotent kök hücrelerinden transgen aktivasyonundan 6 gün sonra fonksiyonel nöronlar üretebileceğini gösteriyoruz.Temel sarmal döngü sarmal transkripsiyon faktörü NeuroD1 ile birleştirildiğinde, bu faktörler aynı zamanda fetal ve doğum sonrası insan fibroblastlarını tipik nöronal morfolojileri gösteren ve eksojen transkripsiyon faktörlerinin düşük regülasyonundan sonra bile çoklu nöronal belirteçleri ifade eden iN hücrelerine dönüştürebilir.Önemli olarak, insan iN hücrelerinin büyük çoğunluğu aksiyon potansiyelleri üretebildi ve birçoğu birincil fare kortikal nöronları ile birlikte kültürlendiğinde sinaptik temaslar elde etmek için olgunlaştı.Verilerimiz, sinirsel olmayan insan somatik hücrelerinin yanı sıra pluripotent kök hücrelerin, soyu belirleyen transkripsiyon faktörleri ile doğrudan nöronlara dönüştürülebileceğini göstermektedir.Bu yöntemler, in vitro hastalık modellemesi veya rejeneratif tıpta gelecekteki uygulamalar için hastaya özgü insan nöronlarının sağlam üretimini kolaylaştırabilir.


Bakteriyel tip VI salgılama sistemi (T6SS), birçok Gram-negatif bakterinin ekolojisinde önemli bir rol oynayan büyük, çok bileşenli, dinamik bir makromoleküler makinedir.T6SS, çok çeşitli toksik efektör moleküllerinin translokasyonundan sorumludur ve yırtıcı hücrelerin hem prokaryotik hem de ökaryotik av hücrelerini öldürmesine izin verir.T6SS organellesi fonksiyonel olarak bakteriyofajların büzülebilir kuyruklarına benzer ve başlangıçta VgrG spike adı verilen trimerik bir protein kompleksi ile nüfuz ederek hücrelere saldırdığı düşünülmektedir.Ne T6SS organelinin tam protein bileşimi ne de efektör seçimi ve teslimatının mekanizmaları bilinmemektedir.Burada PAAR'dan gelen proteinlerin (proline-alanine-alanin-arginin) süperaileyi tekrarladığını, VgrG spike üzerinde keskin bir konik uzantı oluşturduğunu ve bunun da effector alan adlarının başa bağlanmasında daha fazla rol oynadığını bildiriyoruz.VgrG benzeri ortaklara bağlı iki PAAR-tekrar proteininin kristal yapıları, bu proteinlerin T6SS spike kompleksinin ucunu keskinleştirdiğini göstermektedir.PAAR proteinlerinin T6SS aracılı salgılama ve Vibrio kolerae ve Acinetobacter baylyi tarafından hedef hücre öldürme için gerekli olduğunu gösteriyoruz.Sonuçlarımız, VgrG-PAAR spike kompleksinin aynı anda tek bir kasılma odaklı translokasyon olayında hedef hücrelere teslim edilen çoklu efektörlerle süslendiği T6SS organelinin yeni bir modelini göstermektedir.


Hamilelikte, trofoblast istilası ve uterus spiral arter remodelasyonu, maternal damar direncini düşürmek ve uteroplacental kan akışını artırmak için önemlidir.Bozulmuş sarmal arter yeniden şekillendirilmesi, hamileliğin önemli bir komplikasyonu olan preeklampsiye uzun süredir dahil edilmiştir, ancak altta yatan mekanizmalar belirsizliğini korumaktadır.Korin (atriyal natriüretik peptid-dönüştürücü enzim olarak da bilinir), kan basıncını düzenlemede önemli olan bir kardiyak hormon olan atriyal natriüretik peptidi (ANP) aktive eden bir kardiyak proteazdır.Beklenmedik bir şekilde, gebe rahimde korin ekspresyonu tespit edildi.Burada trofoblast istilasını ve spiral arterin yeniden şekillendirilmesini teşvik etmede yeni bir korin ve ANP fonksiyonunu tanımlıyoruz.Hamile korin veya ANP eksikliği olan farelerin, preeklampsinin özellikleri olan yüksek tansiyon ve proteinüri geliştirdiğini gösteriyoruz.Bu farelerde trofoblast istilası ve uterus sarmal arter remodelasyonu belirgin şekilde bozulmuştur.Bununla tutarlı olarak, ANP, Matrigels'i istila eden insan trofoblastlarını güçlü bir şekilde uyardı.Preeklampsisi olan hastalarda, uterin Corin haberci RNA ve protein seviyeleri normal gebeliklerdekinden önemli ölçüde daha düşüktü.Dahası, preeklamptik hastalarda korin gen mutasyonlarını belirledik, bu da pro-ANP'nin işlenmesinde korin aktivitesini azalttı.Bu sonuçlar, korin ve ANP'nin maternal-fetal arayüzdeki fizyolojik değişiklikler için gerekli olduğunu ve korin ve ANP fonksiyonundaki kusurların preeklampsiye katkıda bulunabileceğini göstermektedir.


Mitokondri, mitokondriyal (mt)DNA tarafından kodlanan kritik genlerin ekspresyonuna bağlı olan oksidatif fosforilasyon yoluyla enerji üretiminde önemli bir role sahiptir.mtDNA'daki mutasyonlar, sınırlı tedavi seçenekleriyle ölümcül veya ciddi şekilde zayıflatıcı bozukluklara neden olabilir.Klinik bulgular mutasyon tipine ve heteroplazmaya bağlı olarak değişir (yani, her hücre içindeki mutant ve vahşi tip mtDNA'nın göreceli seviyeleri).Burada mtDNA hastalığı olan hastalardan genetik olarak düzeltilmiş pluripotent kök hücreler (PSC'ler) ürettik.Çoklu indüklenmiş pluripotent kök (iPS) hücre hatları, 3243A>G de dahil olmak üzere ortak heteroplazmik mutasyonları olan hastalardan türetildi, bu da mitokondriyal ensefalomiopati ve inme benzeri ataklara (MELAS) ve 8993T>G ve 13513G>A, Leigh sendromuna neden oldu.İzojenik MELAS ve Leigh sendromu iPS hücre çizgileri, proliferatif fibroblastlarda heteroplazmik mtDNA'nın spontan ayrıştırılması yoluyla sadece vahşi tip veya mutant mtDNA içeren hücreler oluşturuldu.Ayrıca, somatik hücreli nükleer transfer (SCNT), mutant mtDNA'nın homoplazmik 8993T> G fibroblastlarından düzeltilmiş Leigh-NT1 PSC'leri üretmesini sağladı.Leigh-NT1 PSC'ler, toplam 47 nükleotid bölgesinde Leigh sendromu hasta haplotipinden (F1a) farklı olan donör oosit vahşi tip mtDNA (insan haplotipi D4a) içermesine rağmen, Leigh-NT1 hücreleri, normal nükleer-mitokondriyal etkileşimlerin göstergesi olan, embriyo türevi mtDNA taşıyan PSC'lerdekilere benzer transkriptomik profiller sergiledi.Dahası, genetik olarak kurtarılan hasta PSC'ler, bozulmuş oksijen tüketimine ve mutant hücrelerde gözlenen ATP üretimine kıyasla normal metabolik işlev gösterdi.Her iki yeniden programlama yaklaşımının da, homoplazmik mtDNA tabanlı hastalıkta SCNT tarafından bireysel iPS hücre hatlarında veya mitokondriyal replasmanda heteroplazmik mtDNA'nın spontan ayrıştırılması yoluyla, yalnızca vahşi tip mtDNA içeren PSC'lerin türetilmesi için tamamlayıcı stratejiler sunduğu sonucuna varıyoruz.


Kalori kısıtlaması (CR), geniş bir organizma yelpazesinde ömrü uzatır ve memelilerin ömrünü uzattığı bilinen tek rejimdir.Tomurcuklanan maya Saccharomyces cerevisiae'de bir CR modeli kurduk.Bu sistemde, yaşam süresi glikozu sınırlayarak veya glikoz algılayan döngüsel AMP bağımlı kinazın (PKA) aktivitesini azaltarak uzatılabilir.Azaltılmış PKA aktivitesi olan bir mutantta ömür boyu uzatma Sir2 ve NAD (nikotinamid adenin dinükleotit) gerektirir.Bu çalışmada, CR'nin Sir2'yi ömrünü uzatmak için nasıl etkinleştirdiğini araştırıyoruz.Burada, karbon metabolizmasının mitokondriyal trikarboksilik asit döngüsüne ve solunumdaki eş zamanlı artışın bu süreçte merkezi bir rol oynadığını gösteriyoruz.Bu metabolik stratejinin hayvanlarda CR için nasıl uygulanabileceğini tartışıyoruz.


Geliştirilmiş sıralama teknolojileri, yaygın hastalıktaki nadir genetik varyasyonun rolünü araştırmak için eşi görülmemiş fırsatlar sunar.Bununla birlikte, tasarım, veri analizi ve çoğaltma ile ilgili önemli zorluklar vardır.DNA'nın onarımında yer alan 507 genin 1,150 numunede birikmiş yeni nesil dizilimini, protein kesme varyantlarına (PTV'ler) odaklanan analitik bir stratejiyi ve 13.642 bireyde büyük ölçekli bir dizileme-kontrol replikasyonu deneyini kullanarak, burada p53 indüklenebilir protein fosfataz PPM1D'deki nadir PTV'lerin meme kanseri ve yumurtalık kanserine yatkınlıkla ilişkili olduğunu gösteriyoruz.PPM1D PTV mutasyonları, meme kanseri olan 6,912 bireyde 18 mutasyon (P = 2,42  104) ve yumurtalık kanseri olan 121 bireyde 12 mutasyon (P = 3,10  109) olmak üzere, 7,781 vakanın 1'ine karşı 25'inde mevcuttu.Özellikle, tanımlanan tüm PPM1D PTV'ler lenfosit DNA'sında mozaikti ve genin son eksonunda 370 baz çift bölgesinde, karboksi-terminal fosfataz katalitik etki alanına kümelendi.Fonksiyonel çalışmalar, mutasyonların p53'ün iyonize radyasyona maruz kalmasına yanıt olarak bastırılmasıyla sonuçlandığını göstermektedir, bu da mutant alellerin hiperaktif PPM1D izoformlarını kodladığını düşündürmektedir.Bu nedenle, mutasyonlar erken protein durmasına neden olsa da, tipik olarak bu varyant sınıfıyla ilişkili basit işlev kaybı etkisi ile sonuçlanmazlar, bunun yerine muhtemelen bir işlev kazancı etkisine sahiptirler.Sonuçlarımızın meme ve yumurtalık kanseri riskinin tespiti ve yönetimi üzerinde etkileri vardır.Daha genel olarak, bu veriler nadir ve mozaik genetik varyantlarının ortak koşullardaki rolü ve tanımlamalarında sıralamanın kullanımı hakkında yeni bilgiler sağlar.


Somatik hücrelerden tanımlanmış faktörlerle yeniden programlanan indüklenmiş pluripotent kök hücreler (iPSC'ler), otolog hücrelerin yenilenebilir kaynağı olarak rejeneratif tıp için büyük bir vaatte bulunur.Genellikle bu otolog hücrelerin, iPSC'lerin türetildiği alıcı tarafından bağışıklanması gerektiği varsayılsa da, immünojeniklikleri güçlü bir şekilde incelenmemiştir.Burada gösteriyoruz ki, inbred C57BL/6 (B6) farelerinden elde edilen embriyonik kök hücreler B6 farelerinde herhangi bir belirgin bağışıklık reddi olmadan teratomları verimli bir şekilde oluşturabilirken, 129/SvJ farelerinden elde edilen allogeneik ESC'ler, alıcılar tarafından hızlı bir şekilde reddedilmesi nedeniyle B6 farelerinde teratom oluşturamazlar.B6 fare embriyonik fibroblastları (MEF'ler), retroviral yaklaşım (ViPSC'ler) veya genomik entegrasyona neden olmayan yeni bir epizomal yaklaşım (EiPSC'ler) tarafından iPSC'lere yeniden programlandı.B6 ESC'lerin aksine, B6 ViPSC'ler tarafından oluşturulan teratomlar çoğunlukla B6 alıcıları tarafından bağışıklık reddine uğramıştır.Ek olarak, B6 EIPSC'ler tarafından oluşturulan teratomların çoğunluğu, T hücresi infiltrasyonu olan B6 farelerde immünojenikti ve teratomların küçük bir kısmında belirgin doku hasarı ve gerileme gözlendi.B6 ESC'ler ve EIPSC'ler tarafından oluşturulan teratomların küresel gen ekspresyon analizi, EIPSC'lerden türetilen teratomlarda sık sık ifade edilen bir dizi geni ortaya çıkardı ve bu tür birkaç gen ürününün B6 farelerdeki B6 EIPSC kaynaklı hücrelerin immünojenikliğine doğrudan katkıda bulunduğu gösterildi.Bu bulgular, ESC'lerin türevlerinin aksine, iPSC'lerden farklı olan bazı hücrelerdeki anormal gen ekspresyonunun, sinjenerik alıcılarda T-hücresine bağımlı bağışıklık yanıtını indükleyebileceğini göstermektedir.Bu nedenle, hastaya özgü iPSC'lerden türetilen terapötik olarak değerli hücrelerin immünojenikliği, bu otolog hücrelerin hastalara herhangi bir klinik uygulamasından önce değerlendirilmelidir.


Hücre yüzeyinde mevcut olan öğretici ipuçlarının aktin sitoskeleton üzerindeki kesin etkileri iyi anlaşılamamıştır.Semaforinler bu öğretici ipuçlarının en büyük ailelerinden biridir ve hücre hareketi, navigasyon, anjiogenez, immünoloji ve kanser üzerindeki etkileri için yaygın olarak çalışılmaktadır.Semaforinler / kollapsinler, kısmen nöronal süreçlerde aktin sitoskelet dinamiklerini büyük ölçüde değiştirme yeteneklerine dayanarak karakterize edildi, ancak semaphorin reseptörlerinin ve sinyal yollarının tanımlanmasında önemli ilerlemelere rağmen, bunları sitoskelet elemanlarının kesin kontrolüne bağlayan moleküller bilinmemektedir.Son zamanlarda, Mikal enzim ailesinin son derece sıra dışı proteinlerinin, büyük hücre-yüzey semaphorin reseptörleri olan pleksinlerin sitoplazmik kısmı ile ilişkili olduğu ve akson rehberliği, sinaptogenez, dendritik budama ve diğer hücre morfolojik değişimlerine aracılık ettiği bulunmuştur.Mikal enzimler redüksiyon-oksidasyon (redoks) enzimatik reaksiyonları gerçekleştirir ve ayrıca hücre morfolojisini düzenleyen proteinlerde bulunan etki alanlarını içerir.Bununla birlikte, morfolojik değişikliklerin aracılık edilmesinde Mical'ın veya redoks aktivitesinin rolü hakkında hiçbir şey bilinmemektedir.Burada Mical'ın, simaphorinleri ve plexin reseptörlerini aktin filamentinin (F-aktin) dinamiklerinin kesin kontrolüne doğrudan bağladığını bildiriyoruz.Mical'ın hem gerekli hem de yeterli olduğunu bulduk. semaphorinplexin aracılı F-aktin reorganizasyonu in vivo.Aynı şekilde, Mikal proteini saflaştırdık ve F-aktin'i doğrudan bağladığını ve hem bireysel hem de paketlenmiş aktin filamentlerini parçaladığını gördük.Ayrıca, Mical'ın in vivo ve in vitroda F-aktin dinamiklerini değiştirmek için redoks aktivitesini kullandığını ve aktin sitoskelet regülasyonunda spesifik redoks sinyalleme olayları için daha önce bilinmeyen bir role işaret ettiğini bulduk.Bu nedenle Mikal, aktin reorganizasyonunun - akson navigasyonu da dahil olmak üzere hücre morfolojik değişikliklerinin bir özelliği - semaporinlere yanıt olarak spatiyotemporal olarak kesin olarak elde edilebileceği bir moleküler kanal sağlayan yeni bir F-aktin-demontaj faktörüdür.


Transkripsiyon faktörü çatal başlı kutu P3 (Foxp3) ifadesi ile karakterize edilen düzenleyici T (Treg) hücreleri, kendi kendini tahrip eden bağışıklık tepkilerini bastırarak bağışıklık homeostazını korur.Foxp3, Treg hücre homeostazını ve fonksiyonunu kontrol eden geç etkili bir farklılaşma faktörü olarak işlev görürken, erken Treg hücreli bağlanma Akt kinaz ve çatal başlı kutu O (Foxo) transkripsiyon faktörleri ailesi tarafından düzenlenir.Bununla birlikte, Foxo proteinlerinin Treg hücre homeostazını kontrol etmek için Treg hücre komisyon aşamasının ötesinde hareket edip etmediği ve işlevi büyük ölçüde keşfedilmemiştir.Burada Foxo1'in Treg hücre fonksiyonunun önemli bir düzenleyicisi olduğunu gösteriyoruz.Treg hücreleri yüksek miktarda Foxo1'i ifade eder ve azaltılmış T-hücre reseptörü kaynaklı Akt aktivasyonu, Foxo1 fosforilasyon ve Foxo1 nükleer dışlamasını gösterir.Foxo1'in Treg hücresine özgü silinmesi ile fareler, Foxp3 eksikliği olan farelerde görülene benzer şekilde ölümcül bir enflamatuar bozukluk geliştirir, ancak Treg hücrelerinin kaybı olmadan.Foxo1 bağlanma bölgelerinin genom çapında analizi, Foxp3 tarafından doğrudan düzenlenmemiş gibi görünen pro-inflamatuar sitokin Ifng da dahil olmak üzere  300 Foxo1-bağlı hedef genleri ortaya koymaktadır.Bu bulgular, evrimsel olarak eski AktFoxo1 sinyalizasyon modülünün Treg hücre fonksiyonu için vazgeçilmez olan yeni bir genetik programı kontrol ettiğini göstermektedir.


Memelilerde, embriyonik gelişim sırasında kalbin genişlemesi öncelikle kardiyomiyosit sayılarındaki artışa bağlıdır.Bununla birlikte, doğumdan kısa bir süre sonra, kardiyomiyositler çoğalmayı durdurur ve miyokardın daha fazla büyümesi, mevcut miyositlerin hipertrofik genişlemesi yoluyla gerçekleşir.Yetişkin yaşamı boyunca kardiyomiyositlerin minimal yenilenmesinin bir sonucu olarak, miyokard rejenerasyonu yoluyla kalp hasarının onarımı çok sınırlıdır.Burada, seçilen mikroRNA'ların (miRNA'ların) eksojen yönetiminin belirgin bir şekilde kardiyomiyosit proliferasyonunu uyardığını ve kardiyak onarımı teşvik ettiğini gösteriyoruz.İnsan miRNA'ları için yüksek içerikli bir mikroskopi, yüksek verimli fonksiyonel tarama yaptık, bu da neonatal kardiyomiyosit proliferasyonunu bir bütün genom miRNA kütüphanesi kullanarak teşvik etti.Kırk miRNA, yenidoğan fare ve sıçan kardiyomiyositlerinde hem DNA sentezini hem de sitokineziyi güçlü bir şekilde artırdı.Bu miRNA'lardan ikisi (hsa-miR-590 ve hsa-miR-199a) daha fazla test için seçildi ve yetişkin kardiyomiyosit ex vivo'nun hücre döngüsünü yeniden girişini teşvik ettiği ve hem yenidoğan hem de yetişkin hayvanlarda kardiyomiyosit proliferasyonunu teşvik ettiği gösterildi.Farelerde miyokard enfarktüsünden sonra, bu miRNA'lar belirgin kardiyak rejenerasyonu ve kardiyak fonksiyonel parametrelerin neredeyse tamamen iyileşmesini uyarmıştır.Tanımlanan miRNA'lar, kardiyomiyosit kaybına bağlı olarak kardiyak patolojilerin tedavisi için büyük bir vaatte bulunur.


Spinal refleksler, duyusal afferentler ve motor nöronlar arasındaki sinaptik bağlantılarla aracılık edilir.Bu devrelerin organizasyonu birkaç düzeyde özgüllük gösterir.Propriyoseptif duyusal nöronların sadece belirli sınıfları motor nöronlarla doğrudan, monosenaptik bağlantılar kurar.Bunu yapanlar motor havuzu özgüllüğü kurallarına bağlıdır: aynı kası sağlayan motor nöronlarla güçlü bağlantılar kurarlar, ancak antagonistik kasları sağlayan motor havuzlardan kaçınırlar.Bu bağlantı şekli başlangıçta doğrudur ve aktivite yokluğunda korunur, bu da kablolama özgüllüğünün duyusal ve motor nöronların yüzeyindeki tanıma moleküllerinin eşleşmesine bağlı olduğunu ima eder.Bununla birlikte, burada, merkezi sinir sisteminin çoğu bölgesinde olduğu gibi ince sinaptik özgüllüğün belirleyicileri henüz tanımlanmamıştır.Bu refleks devrelerindeki sinaptik özgüllüğün kökenlerini ele almak için, duyusal ve motor nöronların alt kümeleri tarafından ifade edilen tanıma proteinlerini manipüle etmek için moleküler genetik yöntemler kullandık.Burada, seçilen motor nöron havuzları tarafından sınıf 3 semaphorin Sema3e'nin ekspresyonunu içeren bir tanıma sisteminin ve propriyoseptif duyusal nöronlar tarafından yüksek afinite reseptörü plexin D1'in (Plxnd1) farelerdeki duyusal-motor devrelerde sinaptik özgüllüğün kritik bir belirleyicisi olduğunu gösteriyoruz.Duyusal veya motor nöronlarda Sema3e-Plxnd1 sinyallemesinin profilinin değiştirilmesi, monosinaptik bağlantıların fonksiyonel ve anatomik olarak yeniden bağlanmasıyla sonuçlanır, ancak motor havuzu özgüllüğünü değiştirmez.Bulgularımız, bu prototipik merkezi sinir sistemi devresindeki monosinaptik bağlantı kalıplarının, itici sinyallemeye dayalı bir tanıma programı aracılığıyla inşa edildiğini göstermektedir.


Onkojenik bir durumun gelişimi, hücre büyümesinin ve hücre kaderinin kontrolü için merkezi olan hücre sinyal yollarının deregülasyonuna yol açan çoklu bağımsız mutasyonların birikmesini içeren karmaşık bir süreçtir.Kanser alt tiplerini tanımlama, hastalığın tekrarı ve DNA mikroarray temelli gen ekspresyonu imzalarını kullanarak spesifik terapilere yanıt verme yeteneği birden fazla çalışmada gösterilmiştir.Çeşitli çalışmalar, onkojenik yolların analizi için gen ekspresyon profillerini kullanma potansiyelini de göstermiştir.Burada, birkaç onkojenik yolun aktivasyon durumunu yansıtan gen ekspresyon imzalarının tanımlanabileceğini gösteriyoruz.İnsan kanserlerinin birkaç büyük koleksiyonunda değerlendirildiğinde, bu gen ekspresyon imzaları tümörlerdeki yol deregülasyon kalıplarını ve hastalık sonuçlarıyla klinik olarak ilişkili ilişkileri tanımlar.İmza tabanlı tahminleri birkaç yol boyunca birleştirmek, belirli kanserler ve tümör alt tipleri arasında ayrım yapan koordine edilmiş patika deregülasyon kalıplarını tanımlar.Patika imzalarına dayanan kümeleme tümörleri, ilgili hasta altkümelerinde prognozu daha da tanımlar ve onkojenik yol deregülasyon paternlerinin onkojenik fenotipin gelişiminin altında olduğunu ve spesifik kanserlerin biyolojisini ve sonucunu yansıttığını gösterir.Kanser hücre hatlarında yol deregülasyonu tahminleri de yol bileşenleri hedef terapötik ajanlara duyarlılığı tahmin etmek için gösterilmiştir.Pathway deregülasyonunu, pathway'in bileşenlerini hedef alan terapötiklere duyarlılıkla bağlamak, hedeflenen terapötiklerin kullanımına rehberlik etmek için bu onkojenik pathway imzalarından yararlanma fırsatı sağlar.


Ortaya çıkan kanıtlar, pulmoner demir birikiminin kronik akciğer hastalıkları spektrumunda yer aldığını göstermektedir.Bununla birlikte, pulmoner demir birikimine dahil olan mekanizma (lar) ve akciğer hastalıklarının in vivo patogenezindeki rolü bilinmemektedir.Burada, kalıtsal hemokromatozis tip 4'e (Slc40a1C326S) neden olan murin ferroportin geninde bir nokta mutasyonunun, alveolar makrofajlarda demir seviyelerini, iletken hava yollarını ve akciğer parenkimasını kaplayan epitel hücreleri ve vasküler pürüzsüz kas hücrelerinde arttığını gösteriyoruz.Pulmoner demir aşırı yüklemesi, oksidatif stres, toplam akciğer kapasitesinin azalması ve homozigot Slc40a1C326S farelerde vahşi tip kontrollere kıyasla kan oksijen doygunluğunun azalmasıyla kısıtlayıcı akciğer hastalığı ile ilişkilidir.Bu bulgular, şimdiye kadar klasik demirle ilgili bir bozukluk olarak kabul edilmeyen akciğer patolojisinde demiri içerir.


Hematoietik kök hücreler (HSC'ler) ve sonraki progenitörleri kan hücreleri üretir, ancak bu üretimin kesin doğası ve kinetiği tartışmalı bir konudur.Bir modelde, lenfoid primed multipotent progenitor (LMPP) sonrasında lenfoid ve miyeloid üretim dalı, her iki dal da daha sonra dendritik hücreler üretir.Bununla birlikte, bu model esas olarak in vitro klonal tahlillere ve in vivo tek hücreli karmaşıklığı kaçırabilecek in vivo popülasyon tabanlı izlemeye dayanmaktadır.Burada, yüzlerce LMPP'nin ve HSC'nin tek hücre düzeyindeki in vivo kaderini izlemek için 'hücresel barkodlama'nın yeni bir kantitatif versiyonunu kullanarak bu sorunlardan kaçınıyoruz.Bu veriler, LMPP'lerin ürettikleri hücre tiplerinde oldukça heterojen olduğunu, lenfoid-, miyeloid- ve dendritik-hücreli üreticilerin kombinasyonlarına ayrıldığını göstermektedir.Tersine, bazı HSC'lerin bilinen bir soysal yanlılığını gözlemlesek de, çoğu hücresel çıktı, her birinin tüm hücre tiplerini ürettiği az sayıda HSC'den elde edilir.Önemli olarak, tek LMPP'lerden türetilen kardeş hücrelerin çıktısının in vivo analizi, bu progenitorlerin kaderinin baskılandığını öne sürerek sıklıkla benzer bir kaderi paylaştıklarını göstermektedir.Ayrıca, dendritik hücreli LMPP'ler için de bu baskı gözlendiğinden, dendritik hücreler ayrı soy temelinde ayrı bir soy olarak kabul edilebilir.Bu veriler, kalıtımsal ve çeşitli soy izlerinin daha önce düşünülenden daha erken gerçekleştiği, hematopoiesis'in 'kademeli bağlılık' modelini göstermektedir.


Bağırsak kanseri, adenomatöz polipozis coli (APC) gibi genlerdeki Wnt-pathway-etkileyici mutasyonlar tarafından başlatılır.Çoğu kanserde olduğu gibi, orijin hücresi zor kalmıştır.Daha önce kurulmuş bir Lgr5'te ( G-protein-çiftli reseptör 5) knockin fare modelinde, tamoksifen indüklenebilir bir Cre rekombinaz uzun ömürlü bağırsak kök hücrelerinde ifade edilir.Burada, bu kök hücrelerdeki apc'nin silinmesinin birkaç gün içinde dönüşümlerine yol açtığını gösteriyoruz.Dönüştürülen kök hücreler, büyüyen bir mikroadenomu beslerken, kript diplerinde kalır.Bu mikroadenomlar engelsiz bir büyüme gösterir ve 3-5 hafta içinde makroskopik adenomlara dönüşür.Kök hücre kaynaklı adenomlar içindeki Lgr5+ hücrelerinin dağılımı, erken neoplastik lezyonlarda bir kök hücre / progenitör hücre hiyerarşisinin korunduğunu göstermektedir.Apc, farklı bir kre fare kullanarak kısa ömürlü transit amplifikasyon hücrelerinde silindiğinde, indüklenen mikroadenomların büyümesi hızla durur.30 haftadan sonra bile, bu farelerde büyük adenomlar çok nadirdir.Kök hücreye özgü Apc kaybının giderek artan neoplazi ile sonuçlandığı sonucuna varıyoruz.


Gram-negatif bakteriyel ürün lipopolisakkarit tarafından aktive edilen makrofajlar, çekirdek metabolizmalarını oksidatif fosforilasyondan glikolize geçirir.Burada, 2-deoksiglukoz ile glikoliz inhibisyonunun, fare makrofajlarında lipopolisakkarit indüklenen interlökin-1'i baskıladığını, ancak tümör-nekroz faktörü-'yi baskıladığını gösteriyoruz.Lipopolisakkaritle aktive edilen makrofajların kapsamlı bir metabolik haritası, değiştirilmiş metabolitlerin ekspresyon profilleriyle doğrudan ilişkili olan glikolit ve mitokondriyal genlerin düşük regülasyonunda artış gösterir.Lipopolysakkarit, trikarboksilik-asit döngüsü ara süksinat seviyelerini güçlü bir şekilde arttırır.Glutamine bağımlı anerpleroz süksinatın ana kaynağıdır, ancak ‘GABA (-aminobütirik asit) şant’ yolunun da bir rolü vardır.Lipopolizakkarit kaynaklı süksinat, önemli bir hedef olarak interlökin-1 ile 2-deoksiglukoz tarafından inhibe edilen bir etki olan hipoksi-indüklenebilir faktörü-1 stabilize eder.Lipopolysakkarit ayrıca birkaç proteinin süksinilasyonunu arttırır.Bu nedenle, süksinatı doğuştan gelen bağışıklık sinyallemesinde bir metabolit olarak tanımlarız, bu da inflamasyon sırasında interlökin-1 üretimini arttırır.


Çevresel ve genetik aberasyonlar, her 1000 doğumdan 1'inde nöral tüp kapatma kusurlarına (NTD'ler) yol açar.Bu doğum kusurları için fare ve kurbağa modelleri, Van Gogh benzeri 2 (Vangl2, Strabismus olarak da bilinir) ve düzlemsel hücre polaritesi (PCP) sinyallemesinin diğer bileşenlerinin, sinirsel progenitörlerin orta çizgiye yakınsamasını teşvik ederek nevürülasyonu kontrol edebileceğini göstermiştir.Burada zebra balığında nöroülasyon sırasında PCP sinyallemesi için yeni bir rol gösteriyoruz.Kanonik olmayan Wnt / PCP sinyallemenin anteroposterior eksen boyunca sinirsel progenitörleri polarize ettiğini gösteriyoruz.Bu polarite, sinirsel omurgadaki hücre bölünmesi sırasında geçici olarak kaybolur, ancak kız hücreleri nöroepithelyuma yeniden entegre olarak yeniden kurulur.Zebra balığı Vangl2 (trilobit mutantlarda) kaybı, sinirsel keel hücrelerinin kutuplaşmasını ortadan kaldırır, kız hücrelerinin nöroepithelyuma yeniden karışmasını bozar ve ektopik sinirsel progenitör birikimleri ve NTD'lerle sonuçlanır.Dikkat çekici bir şekilde, hücre bölünmesini engellemek, yakınsama ve uzantıdaki kalıcı kusurlara rağmen trilobit nöral tüp morfogenezinin kurtarılmasına yol açar.Bu sonuçlar, nöroülasyonda kaplin hücre bölünmesinde ve morfogenezde PCP sinyallemesi için bir işlev ortaya çıkarır ve NTD'lerin altında yatan daha önce bilinmeyen bir mekanizmayı gösterir.


Kronik inflamatuvar bağırsak hastalığının iki ana türü olan Crohn hastalığı ve ülseratif kolit, bilinmeyen aetiyolojinin çok faktörlü koşullarıdır.Crohn hastalığı için duyarlılık lokusu kromozom 16 ile eşlenmiştir.Burada, Crohn hastalığı için üç bağımsız derneği tanımlamak için bağlantı dengesizliği haritalamasını takip eden bağlantı analizine dayanan bir konumsal kapanma stratejisi kullandık: bir çerçeve kayması varyantı ve NOD2'nin iki anlamlı varyantı, monositlerde ifade edilen apoptoz regülatörlerinin Apaf-1 / Ced-4 süper ailesinin bir üyesini kodlamak.Bu NOD2 varyantları, ya lösin bakımından zengin olan proteinin veya bitişik bölgenin tekrar etki alanının yapısını değiştirir.NOD2 nükleer faktör NF-kB'yi aktive eder; bu aktive edici işlev, inhibitör bir role sahip olan ve aynı zamanda mikrobiyal patojenlerin bileşenleri için hücre içi bir reseptör görevi gören karboksi-terminal lösin bakımından zengin tekrar etki alanı tarafından düzenlenir.Bu gözlemler, NOD2 gen ürününün Crohn hastalığına duyarlılığını, bu bileşenlerin tanınmasını değiştirerek ve / veya monositlerde NF-kB'yi aşırı aktive ederek sağladığını ve böylece Crohn hastalığının patojenik mekanizması için moleküler bir model belgelediğini göstermektedir. şimdi daha fazla araştırılabilir.


Fonksiyonel kalp, kardiyomiyositler, endotel hücreleri ve vasküler pürüzsüz kas hücreleri de dahil olmak üzere farklı mezoderm türevli soylardan oluşur.Fare embriyosu ve fare embriyonik kök hücre farklılaşma modelindeki çalışmalar, bu üç soyun ortak bir Flk-1 + (kinase insert domain protein reseptörü, Kdr olarak da bilinir) kardiyovasküler progenitörden geliştiğini gösteren kanıtlar sağlamıştır.İnsan kardiyogenezisi sırasında karşılaştırılabilir bir progenitor bulunup bulunmadığını belirlemek için, insan embriyonik kök hücre farklılaşma kültürlerinde kardiyovasküler soyların gelişimini analiz ettik.Burada, aktivin A, kemik morfogenetik protein 4 (BMP4), temel fibroblast büyüme faktörü (bFGF, FGF2 olarak da bilinir), damar endotel büyüme faktörü (VEGF, VEGFA olarak da bilinir) ve dickkopf kas homolog 1 (DKK1) ile indüksiyondan sonra serumsuz ortamda, insan embriyonik-stem-derive embriyoid cisimlerinin KDRlow/CTek katmanlı kültürlerde kaplandığında, bu KDRlow / C-KITneg hücreleri, kardiyomiyositleri% 50'den fazla kontraksiyondan oluşan popülasyonlar oluşturmak için farklılaşır.KDRlow/C-KITneg fraksiyonundan elde edilen popülasyonlar, metilselüloz kültürlerinde kaplandığında her üç soyu da içeren kolonilere yol açar.Seyreltme çalışmalarının ve hücre karıştırma deneylerinin sınırlandırılmasından elde edilen sonuçlar, bu kolonilerin klon olduğu yorumunu destekler ve kardiyovasküler koloni oluşturan bir hücreden geliştiğini gösterir.Bu bulgular birlikte, insan kardiyak gelişiminin en erken aşamalarından birini tanımlayan bir insan kardiyovasküler progenitor tanımlar.


Enflamasyonun aracıları ve hücresel etkileri, tümörlerin yerel ortamının önemli bileşenleridir.Bazı kanser türlerinde, kötü huylu bir değişiklik meydana gelmeden önce enflamatuar koşullar mevcuttur.Tersine, diğer kanser türlerinde, onkojenik bir değişiklik, tümörlerin gelişimini teşvik eden enflamatuar bir mikroçevreyi indükler.Kökeni ne olursa olsun, tümör mikro çevresindeki 'gösterici' inflamasyonun birçok tümör destekleyici etkisi vardır.Kötü huylu hücrelerin çoğalmasına ve hayatta kalmasına yardımcı olur, anjiogenez ve metastazı teşvik eder, adaptif bağışıklık yanıtlarını bozar ve hormonlara ve kemoterapötik ajanlara verilen tepkileri değiştirir.Bu kansere bağlı enflamasyonun moleküler yolları şimdi çözülüyor ve bu da daha iyi tanı ve tedaviye yol açabilecek yeni hedef moleküllerin tanımlanmasına neden oluyor.


ESCRT (taşıma için gerekli olan endozomal sıralama kompleksi) yolu, endozomal intralüminal vezikül oluşumu, HIV tomurcuklanması ve sitokinezi dahil olmak üzere birçok önemli biyolojik süreçte terminal membran fizyon olayları için gereklidir.VPS4 ATPazlar, membranla ilişkili ESCRT-III meclislerini tanıyarak ve muhtemelen membran fizyonu ile birlikte demontajlarını katalize ederek bu yolda önemli bir işlev görür.Burada, insan VPS4A ve VPS4B'nin mikrotübül etkileşim ve taşıma (MIT) alanlarının, ESCRT-III proteinlerinin CHMP1-3 sınıfının karboksi termininde bulunan korunmuş dizi motiflerini bağladığını gösteriyoruz.VPS4A MITCHMP1A ve VPS4B MITCHMP2B komplekslerinin yapıları, C-terminal CHMP motifinin, VPS4 MIT etki alanının tetratrikopeptit benzeri tekrarının (TPR) son iki helisi arasında bir olukta bağlanan bir amfipatik sarmal oluşturduğunu, ancak kanonik bir TPR etkileşiminin tersi yönde olduğunu ortaya koymaktadır.MIT etki alanındaki belirgin cepler, CHMP motifinin korunmuş üç lösin kalıntısını bağlar ve bu etkileşimleri engelleyen mutasyonlar, VPS4 işe alımını engeller, endozomal protein sıralamasını bozar ve baskın negatif VPS4 inhibisyonunun HIV tomurcuklanmasını hafifletir.Bu nedenle, çalışmalarımız, VPS4 ATPazların CHMP substratlarını virüslerin, endozomal veziküllerin ve kız hücrelerinin salınması için gerekli olan membran fisyon olaylarını kolaylaştırmak için nasıl tanıdığını ortaya koymaktadır.


Metastaz, çoğu kanser ölümünden sorumlu olan çok aşamalı bir süreçtir ve hem acil mikro çevreden (hücre veya hücre-matris etkileşimleri) hem de genişletilmiş tümör mikro çevresinden (örneğin vaskülerizasyon) etkilenebilir.Hipoksi (düşük oksijen) klinik olarak metastaz ve zayıf hasta sonucu ile ilişkilidir, ancak altta yatan süreçler belirsizdir.Mikroarray çalışmaları, lisil oksidaz (LOX) ekspresyonunun hipoksik insan tümör hücrelerinde yükseldiğini göstermiştir.Paradoksal olarak, LOX ifadesi hem tümör baskılanması hem de tümör ilerlemesi ile ilişkilidir ve tümörigenezideki rolü hücresel konuma, hücre tipine ve dönüşüm durumuna bağlı görünmektedir.Burada LOX ifadesinin hipoksi indüklenebilir faktör (HIF) tarafından düzenlendiğini ve insan meme ve baş ve boyun tümörlerinde hipoksi ile ilişkili olduğunu gösteriyoruz.Yüksek LOX ekspresyonlu tümörleri olan hastalar, zayıf uzak metastazsız ve genel sağkalımlara sahiptir.LOX inhibisyonu, ortopik olarak büyümüş meme kanseri tümörleri olan farelerde metastazı ortadan kaldırır.Mekanistik olarak, salgılanan LOX, hipoksik insan kanser hücrelerinin odak yapışma kinaz aktivitesi ve hücreden matriks yapışmasına kadar olan invazif özelliklerinden sorumludur.Ayrıca, LOX metastatik büyüme için uygun bir niş oluşturmak için gerekli olabilir.Bulgularımız LOX'un hipoksi kaynaklı metastaz için gerekli olduğunu ve metastazları önlemek ve tedavi etmek için iyi bir terapötik hedef olduğunu göstermektedir.


Kanser kök hücresi (CSC) hipotezi, neoplastik klonların sadece kök hücre özelliklerine sahip nadir bir hücre fraksiyonu tarafından korunduğunu ileri sürmektedir.İnsan lösemisinde CSC'lerin varlığı kurulmuş olsa da, meme kanseri dışında katı tümörlerdeki CSC'ler için çok az kanıt vardır.Son zamanlarda, in vitro olarak kök hücre özellikleri sergileyen insan beyin tümörlerinden bir CD133+ hücre alt popülasyonunu prospektif olarak izole ettik.Bununla birlikte, CSC'lerin gerçek önlemleri, kendi kendini yenileme kapasiteleri ve orijinal tümörün tam olarak yeniden kapsüllenmesidir.Burada, in vivo tümörleri başlatan insan beyin tümörü başlatıcı hücreleri tanımlayan bir ksenograft tahlilinin gelişimini bildiriyoruz.Sadece CD133+ beyin tümörü fraksiyonu, NOD-SCID (obez olmayan diyabetik, şiddetli kombine immün yetmezlik) fare beyinlerinde tümör inisiyasyonu yapabilen hücreler içerir.100 kadar az sayıda CD133+ hücresinin enjeksiyonu, seri olarak nakledilebilen ve hastanın orijinal tümörünün bir fenotipi olan bir tümör üretirken, 105 CD133- hücresinin enjeksiyonu aşılandı ancak tümöre neden olmadı.Bu nedenle, beyin tümörü başlatıcı hücrelerin tanımlanması, insan beyin tümör patogenezine ilişkin içgörüler sağlar, birçok katı tümör için temel olarak CSC hipotezine güçlü destek verir ve daha etkili kanser terapileri için daha önce tanımlanamayan bir hücresel hedef oluşturur.


Dünya Sağlık Örgütü (WHO), sağlık, beslenme ve sosyal refahı değerlendirmek için farklı yaşlarda antropometri kullanımını yeniden değerlendirmek için bir Uzman Komitesi topladı.Komite'nin görevi, uygun olduğunda antropometrik indeksler için referans verilerinin tanımlanmasını ve verilerin nasıl kullanılması gerektiğine ilişkin kılavuzların sunulmasını içeriyordu.Fetal büyüme için Komite, mevcut cinsiyete özgü çok ırklı bir referans önerdi.Mevcut Ulusal Sağlık İstatistikleri Merkezi (NCHS) / WHO referansının önemli teknik sakıncaları ve emzirilen bebeklerin büyümesini değerlendirmedeki yetersizliği göz önüne alındığında, Komite, bebekler ve çocuklar için karmaşık ve maliyetli bir girişim olacak olan ağırlık ve uzunluk / yükseklik ile ilgili yeni bir referans geliştirilmesini tavsiye etti.Okul öncesi çocuklar için orta kol çevresinin doğru yorumlanması, yaşa özgü referans verileri gerektirir.Komite, ergenlik çağındaki boyları değerlendirmek için mevcut NCHS/WHO referansını tavsiye etti.NCHS vücut kitle indeksi (BMI) verilerinin, üst yüzdelik yükseltileri ve eğriliği ile kullanılması, sağlık hedefleri belirlemek için istenmeyen bir durumdur; Bununla birlikte, bu veriler, yüksek BMI ve yüksek subkutan yağ kombinasyonuna dayanarak obeziteyi tanımlamak için geçici olarak önerilmiştir.NCHS değerleri geçici olarak alt kapsüller ve triseps cilt kat kalınlıkları için referans veri olarak önerildi.Olgunlaşma durumu için ergen antropometrik karşılaştırmalarının ayarlanması için de yönergeler verilmiştir.Şu anda, BMI için yetişkin referans verilerine gerek yoktur; yorumlama, pragmatik BMI kesintilerine dayanmalıdır.Son olarak, Komite yaşlılar için, özellikle de 80 yaş için çok az normatif antropometrik veri bulunduğunu belirtti.Bu grup için sağlık durumu, işlevi ve biyolojik yaşının uygun tanımları geliştirilmeye devam etmektedir.


BACKGROUND Yaşla ilişkili epigenetik değişiklikler yaşlanma ile ilişkilidir.Özellikle, yaşla ilişkili DNA metilasyon değişiklikleri, yaşlanmanın sağlam bir biyobelirteç olan sözde yaşlanma "saatini" içerir.Bununla birlikte, genetik, diyet ve ilaç müdahaleleri yaşam süresini uzatabilirken, epigenom üzerindeki etkileri karakterize değildir.Bu bilgi boşluğunu doldurmak için, fare karaciğerindeki tüm genom, tek nükleotid seviyesinde yaşla ilişkili DNA metilasyon değişikliklerini tanımladık ve uzun ömürlü promoting müdahalelerin, özellikle de Ames cüce Prop1 df / df mutasyonunun, kalori kısıtlamasının ve rapamisin etkisini test ettik.SONUÇLAR Yabani tip farelerde, takviye edilmemiş bir ad libitum diyeti ile beslenen yaşla ilişkili hipometilasyon, karaciğer fonksiyonu için kritik derecede ifade edilen genlerde süper-geliştiricilerde zenginleştirildi.Hipometillenmiş arttırıcıları barındıran genler, yaşla birlikte ekspresyonu değiştiren genler için zenginleştirildi.Hipermetilasyon, iki değerlikli aktive etme ve histon modifikasyonlarını bastırma ile işaretlenmiş CpG adalarında zenginleştirildi ve karaciğer kanserinde hipermetilasyona benziyordu.Yaşla ilişkili metilasyon değişiklikleri Ames cüce ve kalori kısıtlı farelerde ve daha seçici ve daha az spesifik olarak rapamisin tedavi edilen farelerde bastırılır.Yaşla ilişkili hipo- ve hipermetilasyon olayları genomun farklı düzenleyici özelliklerinde meydana gelir.Belirgin uzun ömürlülük teşvik edici müdahaleler, özellikle genetik, diyet ve ilaç müdahaleleri, bu müdahalelerin kısmen epigenomun modülasyonuyla yararlı etkilerini uyguladığı düşüncesiyle tutarlı olarak, yaşla ilişkili bazı metilasyon değişikliklerini bastırır.Bu çalışma, sağlıklı yaşlanma ve uzun ömürlülüğe epigenetik katkıyı ve DNA metilasyon saatinin moleküler temelini anlamak için bir temeldir.


Soya proteini veya bileşenleri, aterosklerotik kardiyovasküler hastalığa (CVD) risk faktörleri toplam homosistein (tHcy), C-reaktif protein (CRP) ve genellikle menopozla artan aşırı vücut demirine karşı koruyabilir.AMAÇ Bu çalışmanın birincil amacı, soya protein bileşenleri izoflavonların ve fitatın postmenopozal kadınlarda CVD risk faktörleri üzerindeki bağımsız etkisini belirlemekti.İkincil amaç, tHcy ve CRP konsantrasyonlarına katkıda bulunan faktörleri [kan lipidleri, oksidatif stres indeksleri, serum ferritin, plazma folat, plazma vitamini B-12 ve vücut kitle indeksi (BMI)] belirlemekti.DESIGN Çift kör, 6-wk bir çalışmada, 47-72 yaş arası 55 postmenopozal kadın, 4 soya proteininden birine (40 g / d) izolat tedavilerine rastgele atanmıştır: yerli fitat ve yerli izoflavon (n = 14), yerli fitat ve düşük izoflavon (n = 13), düşük fitat ve yerli izoflavon (n = 14) veya düşük fitofon = 14'tür.Demir indeksleri, tHcy, CRP ve BMI ölçümleri yaptık.SONUÇLAR Yerli fitatlı soya proteini önemli ölçüde azalmış tHcy (P = 0.007), transferrin doygunluğu (P = 0.027) ve ferritin (P = 0.029), oysa yerli izoflavonlara sahip soya proteininin herhangi bir değişken üzerinde etkisi yoktu.Temel olarak, BMI tHcy (r = 0.39, P = 0.003) ve CRP (r = 0.55, P  0.0001), HDL kolesterolü ise CRP (r = -0.30, P = 0.02) ile yüksek oranda ilişkiliydi.Çoklu regresyon analizi, LDL kolesterol ve BMI'nın tHcy'deki genel varyansa önemli ölçüde katkıda bulunduğunu göstermiştir (R2=%19,9, P = 0.003).SONUÇ Fitat bakımından zengin gıdaları tüketmek ve sağlıklı bir kiloyu korumak, menopoz sonrası kadınlarda aterosklerotik CVD risk faktörlerini azaltabilir.


Brca1 ve Brca2 genlerinde eksik olan hücreler, homolog rekombinasyon ile DNA çift iplikli kırıkları onarma kapasitesini azaltmıştır ve sonuç olarak sisplatin ve poli (ADP-riboz) polimeraz (PARP) inhibitörleri de dahil olmak üzere DNA hasar veren ajanlara aşırı duyarlıdır.Burada MLL3/4 kompleks proteini PTIP'in kaybının Brca1/2 eksikliği olan hücreleri DNA hasarından koruduğunu ve Brca2 eksikliği olan embriyonik kök hücrelerin ölümcüllüğünü kurtardığını gösteriyoruz.Bununla birlikte, PTIP eksikliği, çift iplikli kırılmalarda homolog rekombinasyon aktivitesini geri getirmez.Bunun yerine, yokluğu, MRE11 nükleazın durdurulmuş replikasyon çatallarına alınmasını engeller, bu da yeni ortaya çıkan DNA ipliklerini kapsamlı bozulmadan korur.Daha genel olarak, PARP inhibitörlerinin ve sisplatin direncinin elde edilmesi, Brca2 reversiyon mutasyonları geliştirmeyen Brca2-deficient tümör hücrelerinde replikasyon çatal koruması ile ilişkilidir.PARP1 ve CHD4 dahil olmak üzere birden fazla proteinin parçalanması, tümör hücrelerinin kemoterapötik müdahalelerden kaçındığı ve ilaç direnci elde ettiği karmaşıklıkları vurgulayarak, replikasyon çatal korumasının aynı son noktasına yol açar.


Bu çalışmanın amacı, kronik kalp yetmezliği (CHF) olan hastalarda plazma korinin prognostik değerini belirlemekti.Son yıllarda, birikmekte olan kanıtlar, korinin kan basıncının ve kalp fonksiyonunun düzenlenmesinde kritik bir rol oynadığını göstermiştir.YÖNTEMLER Bir prospektif kohort çalışmasına 1,148 ardışık CHF hastasını kaydettik ve çok değişkenli Cox regresyon analizi kullanarak plazma korin seviyeleri ile klinik prognoz arasındaki ilişkiyi araştırdık.Düşük korin düzeyleri (458 pg/ml) olan hastaların kadın olma ve hipertansif olma olasılığı daha yüksekti.Düşük korinin New York Kalp Derneği (NYHA) fonksiyonel sınıfında ve N-terminal pro-B tipi natriüretik peptid (NT-proBNP) seviyelerinde bir artış ve sol ventriküler ejeksiyon kesirinde (LVEF) ve tahmini glomerüler filtrasyon oranında (eGFR) bir azalma ile ilişkili olduğu bulunmuştur.Çok değişkenli Cox regresyon analizi, log korinin büyük advers kardiyak olay (lar) (MACE) (tehlike oranı: 0.62; %95 güven aralığı: 0.39 ila 0.95), yaş, diyabet, NYHA fonksiyonel sınıfı, LVEF, eGFR ve log NT-proBNP'nin bağımsız bir öngörücüsü olduğunu öne sürdü.Buna ek olarak, log korin aynı zamanda kardiyovasküler ölüm (p = 0.041) ve kalp yetmezliği rehospitalizasyonu (p = 0.015) için klinik değişkenler için ayarlandıktan ve advers prognoz biyobelirteçleri kurduktan sonra önemli bir öngörücü idi.Kaplan-Meier sağkalım eğrileri, düşük korinin, medyanın üzerinde ve altında NT-proBNP düzeyleri olan hastalarda MACE'nin önemli bir öngörücüsü olduğunu göstermiştir.Çalışmamız, plazma korinin, CHF'li hastalarda, yerleşik konvansiyonel risk faktörlerinden bağımsız olarak MACE'nin değerli bir prognostik belirteci olduğunu göstermektedir.


Alzheimer hastalığı en yaygın nörodejeneratif hastalıktır ve mekanizmaya dayalı terapiler yoktur.Hastalık, serebral kortekste bol miktarda nörofibriler lezyon ve neuritik plak varlığı ile tanımlanır.Nörofibriller lezyonlar eşleştirilmiş sarmal ve düz tau filamentleri içerirken, farklı morfolojilere sahip tau filamentleri diğer nörodejeneratif hastalıkları karakterize eder.Tau filamentlerinin yüksek çözünürlüklü yapıları mevcut değildir.Burada 3,4-3,5  çözünürlükte kriyo-elektron mikroskobu (cryo-EM) haritaları ve Alzheimer hastalığı olan bir bireyin beyninden eşleştirilmiş sarmal ve düz filamentlerin karşılık gelen atomik modellerini sunuyoruz.Filament çekirdekleri, birleşik bir çapraz-/ sarmal yapısını benimseyen ve tau agregasyonu için tohumu tanımlayan tau proteininin 306-378 kalıntılarını içeren iki özdeş protofilamentten oluşur.Eşleştirilmiş sarmal ve düz filamentler, ara protofilament ambalajlarında farklılık gösterir ve ultrayapısal polimorf olduklarını gösterir.Bu bulgular, kriyo-EM'in amiloid filamentlerin hasta kaynaklı malzemeden atomik karakterizasyonuna izin verdiğini ve bir dizi nörodejeneratif hastalığın araştırılmasının önünü açtığını göstermektedir.


Kontüsif omurilik yaralanması, sınırlı nöronal rejenerasyon ve fonksiyonel plastisite nedeniyle çeşitli engellere yol açar.Glial skar ve perineuronal ağ içinde glial türevli kondroitin sülfat proteoglikanlarının (CSPG'lerin) yükseltilmesinin aksonal yeniden büyümeye ve filizlenmeye bir engel oluşturduğu iyi bilinmektedir.Protein tirozin fosfataz  (PTP), kız kardeşi fosfataz lökosit ortak antijen ile ilişkili (LAR) ve nogo reseptörleri 1 ve 3 (NgR) ile birlikte, son zamanlarda CSPG'lerin inhibitör glikozile yan zincirleri için reseptörler olarak tanımlanmıştır.Burada farelerde PTP'nin büyüme konilerini CSPG açısından zengin substratlar içinde sıkıca dengeleyerek distrofik duruma dönüştürmede kritik bir rolü olduğunu görüyoruz.PTP'ye bağlanan ve CSPG aracılı inhibisyonu gideren PTP kama alanının membran geçirgen bir peptit mimetiği ürettik.Bu peptidin haftalar boyunca sistematik olarak verilmesi, yaralanma seviyesinin altındaki omuriliğe önemli serotonerjik innervasyonu geri getirdi ve hem lokomotor hem de idrar sistemlerinin fonksiyonel olarak iyileşmesini kolaylaştırdı.Sonuçlarımız, PTP'nin kritik rolüne, yaralı yetişkin omurilik içindeki CSPG'ler nedeniyle nöronların büyüme engellenmiş durumuna aracılık etmede yeni bir anlayış katmanı ekliyor.


Enflamasyon, bazıları interlökin (IL)-6 aile üyelerini içeren, inflamatuvar bağırsak hastalıkları ve kolorektal kanser dahil olmak üzere birçok hastalıkta ekspresyonu yükselen, zayıf anlaşılmış mekanizmalar yoluyla yaralı dokuların yenilenmesini teşvik eder.Burada farelerde ve insan hücrelerinde, IL-6 sitokinleri için bir yardımcı reseptör olan gp130'un, gp130 efektör STAT3'ten bağımsız olarak doku büyümesini ve yenilenmesini kontrol eden transkripsiyon düzenleyicileri olan YAP ve Notch'un aktivasyonunu tetiklediğini gösteriyoruz.YAP ve Notch aracılığıyla bağırsak gp130 sinyalizasyonu epitel hücre proliferasyonunu uyarır, anormal farklılaşmaya neden olur ve mukozal erozyona karşı direnç sağlar.gp130, ilgili tirozin kinazları Src ve Evet ile ilişkilidir, bunlar reseptör etkileşiminde fosforilat YAP'ye aktive edilir ve stabilizasyonunu ve nükleer translokasyonunu indükler.Bu sinyalizasyon modülü, iyileşmeyi teşvik etmek ve bariyer fonksiyonunu korumak için mukozal yaralanma üzerine güçlü bir şekilde aktive edilir.


Pluripotency, bir hücrenin üç embriyonik germ katmanının türevlerine farklılaşma yeteneği ile tanımlanır: ektoderm, mezoderm ve endoderm.Pluripotent hücreler embriyonik kök hücrelerin arketipik türetilmesi yoluyla veya somatik hücre yeniden programlanması yoluyla yakalanabilir.Somatik hücreler, anahtar transkripsiyon faktörlerinin zorunlu ifadesi yoluyla pluripotent bir kök hücre (iPSC) durumu elde etmek için indüklenir ve farede bu hücreler, tamamen iPSC kaynaklı embriyolar ve fareler üreterek pluripotent hücreler için tüm gelişimsel tahlillerin en katısını yerine getirebilir.Bununla birlikte, pluripotent hücrelerin ek sınıfları olup olmadığı veya yeniden programlanmış fenotiplerin spektrumunun neyi kapsadığı bilinmemektedir.Burada, iPSC durumlarının önceden algılanmış tanımlarından bağımsız olarak yeniden programlanmış hücreleri tam olarak karakterize ederek somatik yeniden programlamanın alternatif sonuçlarını araştırıyoruz.Yüksek yeniden programlama faktörü ekspresyon seviyelerini koruyarak, fare embriyonik fibroblastlarının kararlı, Nanog-pozitif, alternatif pluripotent duruma ulaşmak için benzersiz epigenetik modifikasyonlardan geçtiğini gösteriyoruz.Bunu yaparken, pluripotent spektrumun çoklu, benzersiz hücre durumlarını kapsayabileceğini kanıtlıyoruz.


Makrootofaji (bundan sonra otofaji olarak anılacaktır), çeşitli hücresel bileşenleri bozan ve insan hastalıkları ile ilişkili olan katabolik membran kaçakçılığı sürecidir.Kapsamlı çalışmalar sitoplazmik malzemelerin otofajik cirosuna odaklanmış olsa da, otofajinin nükleer bileşenlerin parçalanmasındaki rolü hakkında çok az şey bilinmektedir.Burada otofaji makinelerinin memelilerde nükleer lamina bileşenlerinin bozulmasına aracılık ettiğini bildiriyoruz.Otofaji membran kaçakçılığı ve substrat tesliminde yer alan otofaji proteini LC3/Atg8, çekirdekte bulunur ve nükleer lamina proteini lamin B1 ile doğrudan etkileşime girer ve kromatin üzerindeki lamin ile ilişkili alanlara bağlanır.Bu LC3-lamin B1 etkileşimi açlık sırasında lamin B1'i düşürmez, ancak aktif RAS tarafından olduğu gibi onkojenik hakaretler üzerine bozulmasına aracılık eder.Lamin B1 bozulması, lamin B1'i lizozoma teslim eden çekirdek-sitoplazma taşıması ile elde edilir.Otofajiyi veya LC3-lamin B1 etkileşimini inhibe etmek, aktif RAS kaynaklı lamin B1 kaybını önler ve birincil insan hücrelerinde onkogene bağlı yaşlanmayı zayıflatır.Çalışmamız, otofajinin bu yeni fonksiyonunun, hücreleri tümöregeneziden koruyan bir koruma mekanizması olarak hareket ettiğini göstermektedir.


Akut enflamasyonun çözülmesini sağlayan mekanizmaları anlamamızdaki ilerlemeler, toplu olarak özelleşmiş pro-çözüm aracıları olarak adlandırılan lipoksin, resolvin, protectin ve maresin ailelerini içeren yeni bir pro-çözünen lipid mediatörler cinsini ortaya çıkardı.Bu arabulucuların sentetik versiyonları, in vivo uygulandığında güçlü biyoaksiyonlara sahiptir.Hayvan deneylerinde, mediatörler anti-inflamatuar ve yeni pro-çözüm mekanizmalarını uyandırır ve mikrobiyal klerensi arttırır.Enflamasyon çözünürlüğünde tanımlanmış olmalarına rağmen, özel pro-çözüm aracıları, konak savunması, ağrı, organ koruması ve doku yeniden şekillendirilmesinde de işlev gören korunmuş yapılardır.Bu İnceleme, fizyolojik işlevlerini anlamamıza yardımcı olabilecek özel pro-çözünme aracıları ve omega-3 esansiyel yağ asidi yollarının mekanizmalarını kapsar.


Pankreas kanseri, malignitelerin en ölümcüllerinden biri ve büyük bir sağlık yükü olmaya devam ediyor.100 pankreatik duktal adenokarsinomun (PDAC) tüm genom dizilimini ve kopya numarası varyasyonunu (CNV) analiz ettik.Gen bozulmasına yol açan kromozomal düzenlemeler yaygındı ve pankreas kanserinde (TP53, SMAD4, CDKN2A, ARID1A ve ROBO2) önemli olduğu bilinen genleri ve pankreas kanserojeninin yeni aday sürücülerini (KDM6A ve PREX2) etkiledi.Yapısal varyasyon paternleri (kromozomal yapıdaki değişkenlik) PDAC'leri potansiyel klinik faydaya sahip 4 alt tipe sınıflandırdı: alt tipler kararlı, yerel olarak yeniden düzenlenmiş, dağınık ve kararsız olarak adlandırıldı.Birçoğu ilaçlanabilir onkogenler (ERBB2, MET, FGFR1, CDK6, PIK3R3 ve PIK3CA) içeren, ancak düşük bireysel hasta prevalansı olan önemli bir oranda odak amplifikasyonları barındırmıştır.Genomik istikrarsızlık, DNA bakım genlerinin (BRCA1, BRCA2 veya PALB2) inaktivasyonu ve DNA hasarı onarım eksikliğinin mutasyonal imzası ile birlikte sınıflandırılır.Platin tedavisi gören 8 hastadan 4'ü bu kusurlu DNA bakım önlemlerine sahip 5 kişiden 4'ü yanıt verdi.


Somatik hücre çekirdeklerinin oositlere aktarılması, otolog hücre replasman tedavisi için söz vererek, embriyonik kök hücrelere sürekli olarak eşdeğer olan pluripotent kök hücrelere yol açabilir.Her ne kadar transkripsiyon faktörleri tarafından somatik hücrelerden pluripotent kök hücreleri indükleme yöntemleri temel araştırmalarda yaygın olarak kullanılsa da, indüklenmiş pluripotent kök hücreler ile embriyonik kök hücreler arasında klinik kullanımlarını potansiyel olarak etkileyen çok sayıda fark bildirilmiştir.Hastalıklı insan deneklerin yetişkin hücrelerinden elde edilen diploid embriyonik kök hücre çizgilerinin terapötik potansiyeli nedeniyle, blastosist gelişiminin verimliliğini ve kök hücre türetmesini etkileyen parametreleri sistematik olarak araştırdık.Burada, hem kinaz hem de çeviri inhibitörlerinin kullanımı ve histon deasetilaz inhibitörlerinin varlığında hücre kültürü de dahil olmak üzere oosit aktivasyon protokolündeki iyileştirmelerin, blastosist aşamasına gelişimi teşvik ettiğini gösteriyoruz.Gelişimsel verimlilik, oosit donörleri arasında çeşitliydi ve oosit olgunlaşması için gereken hormonal uyarılma günlerinin sayısı ile ters ilişkiliydi, oysa günlük doz gonadotropin veya alınan toplam metafaz II oosit sayısı gelişimsel sonucu etkilemedi.Hücre füzyonu için konsantre Sendai virüsünün kullanılması, hücre içi kalsiyum konsantrasyonunda bir artışa neden olduğundan, erken oosit aktivasyonuna neden olduğundan, kalsiyum içermeyen ortamda seyreltilmiş Sendai virüsü kullandık.Bu değiştirilmiş nükleer transfer protokolünü kullanarak, yeni doğmuş bir bebeğin somatik hücrelerinden ve ilk kez bir yetişkin, tip 1 diyabetli bir dişiden diploid pluripotent kök hücre çizgilerini türettik.


Endotel hücreleri, endotelyal-mesenkimal geçiş geçirerek kardiyak fibroblastların bir alt kümesine katkıda bulunur, ancak kardiyak fibroblastların endotel hücre kaderini benimseyip benimsemediği ve kardiyak yaralanmadan sonra doğrudan neovaskülarizasyona katkıda bulunup bulunmadığı bilinmemektedir.Burada, genetik kader haritası tekniklerini kullanarak, kardiyak fibroblastların akut iskaemik kardiyak yaralanmadan sonra hızla endotelyal hücre benzeri bir fenotip benimsediğini gösteriyoruz.Fibroblast kaynaklı endotel hücreleri, yerli endotel hücrelerinin anatomik ve fonksiyonel özelliklerini sergiler.Transkripsiyon faktörü p53'ün kardiyak fibroblast kaderinde böyle bir anahtarı düzenlediğini gösteriyoruz.Kardiyak fibroblastlarda p53 kaybı, fibroblast kaynaklı endotel hücrelerinin oluşumunu ciddi şekilde azaltır, infarkt sonrası vasküler yoğunluğu azaltır ve kardiyak fonksiyonu kötüleştirir.Tersine, kardiyak fibroblastlarda p53 yolunun uyarılması, mezenkimal-endotelyal geçişi arttırır, vaskülariteyi arttırır ve kardiyak fonksiyonu iyileştirir.Bu gözlemler, mezenkimal-endotelyal geçişin yaralı kalbin neovaskülarizasyonuna katkıda bulunduğunu ve kalp onarımını arttırmak için potansiyel bir terapötik hedefi temsil ettiğini göstermektedir.


Son kanıtlar, mevcut önerilerin üzerindeki D vitamini alımının daha iyi sağlık sonuçlarıyla ilişkili olabileceğini göstermektedir.Bununla birlikte, 25-hidroksivitamin D [25(OH)D] optimal serum konsantrasyonları tanımlanmamıştır.Bu inceleme, serum 25(OH)D konsantrasyonları için eşikleri kemik mineral yoğunluğu (BMD), alt ekstremite fonksiyonu, diş sağlığı ve düşme, kırık ve kolorektal kanser riski ile ilgili olarak değerlendiren çalışmalardan elde edilen kanıtları özetlemektedir.Tüm uç noktalar için, 25(OH)D'nin en avantajlı serum konsantrasyonları 75 nmol / L (30 ng / mL)'den başlar ve en iyisi 90 ila 100 nmol / L (36-40 ng / mL) arasındadır.Çoğu insanda, bu konsantrasyonlara, sırasıyla genç ve yaşlı yetişkinler için şu anda önerilen 200 ve 600 IU vitamin D / d alımı ile ulaşılamadı.Optimal alımları tahmin etmek amacıyla elde edilen 25(OH)D serum konsantrasyonları ile D vitamini alımının karşılaştırılması, genç yetişkinlerde kemik sağlığı ve yaşlı yetişkinlerde incelenen tüm sonuçlar için, şu anda önerilen D vitamini alımında bir artışın garanti edildiğini öne sürmemize neden oldu.D vitamini (kolekalsiferol) / d vitamini konsantrasyonlarını nüfusun en az% 50'sinde 75 nmol / L'ye getirmek için tüm yetişkinler için bir alım gereklidir.Yetişkin nüfusun tamamı için daha yüksek dozların etkileri gelecekteki çalışmalarda ele alınmalıdır.


Ökaryotik genomlar, uzun menzilli etkileşimler için gerekli olan kohesin ve CCCTC bağlayıcı faktör (CTCF) bakımından zenginleştirilmiş olan kendi kendini birleştiren topolojik alanlar gibi üç boyutlu yapılara katlanır.Yerel kromatin etkileşimlerinin kromatin liflerinin daha yüksek dereceli katlanmasını nasıl yönettiği ve bu süreçte kohesin işlevinin nasıl iyi anlaşılmadığı.Burada, küçük boyutuna rağmen diğer ökaryotlarda bulunan temel özellikleri gösteren Schizosaccharomyces pombe genomunun yüksek çözünürlüklü organizasyonunu keşfetmek için genom çapında kromatin konformasyon yakalama (Hi-C) analizi yapıyoruz.Yabani tip ve mutant suşları analizlerimiz kromozom mimarisi ve genom organizasyonunun temel unsurlarını ortaya koymaktadır.Kromozom kollarında, kromatinin küçük bölgeleri yerel olarak ‘globüller’ oluşturmak için etkileşime girer.Bu özellik, kardeş kromatid kohezyondaki rolünden farklı bir kohesin fonksiyonu gerektirir.Kohesin, globule sınırlarında zenginleştirilir ve kaybı yerel globule yapılarının ve küresel kromozom bölgelerinin bozulmasına neden olur.Buna karşılık, pericentromerik ve subtelomerik etki alanları da dahil olmak üzere belirli bölgelerde kohesin yükleyen heterokromatin, globul oluşumu için uygun değildir, ancak yine de genom organizasyonunu etkiler.Heterokromatinin sentromerlerde kromatin elyaf sıkıştırmasına aracılık ettiğini ve sentromer-proksimal bölgeler içinde belirgin kollararası etkileşimleri teşvik ettiğini ve uygun genom organizasyonu için çok önemli yapısal kısıtlamalar sağladığını gösteriyoruz.Heterokromatin kaybı kromozomlardaki kısıtlamaları rahatlatır ve kromozom içi ve kromozomlar arası etkileşimlerde artışa neden olur.Birlikte, analizlerimiz, nükleer fonksiyonları koordine etmek için çok önemli olan daha üst düzey kromozom organizasyonunu yönlendiren temel genom katlama ilkelerini ortaya koyuyor.


Fare embriyonik sapı (ES) hücreleri blastosistlerin iç hücre kütlesinden izole edilir ve lösemi inhibitör faktörü (LIF) ve ERK1/ERK2 ve GSK3 sinyalizasyonunun küçük molekül inhibisyonu (tercihen 2i/LIF koşulları) ile eksojen uyarım sağlayarak in vitro olarak saf bir iç hücre benzeri konfigürasyonda korunabilir.Saf pluripotency Hallmarks distal arttırıcı tarafından Oct4 (aynı zamanda Pou5f1 olarak da bilinir) transkripsiyon sürüş, bir ön inaktivasyon X kromozom durumu korumak ve DNA metilasyonunda küresel azalma ve H3K27me3 baskıcı kromatin işareti birikimi gelişimsel düzenleyici gen promotörleri üzerinde içerir.2i / LIF'in çekilmesi üzerine, naif fare ES hücreleri, postplantasyon epiblastına benzeyen prime pluripotent bir duruma doğru sürüklenebilir.İnsan ES hücreleri naif fare ES hücreleri ile birkaç moleküler özelliği paylaşmalarına rağmen, aynı zamanda prime murin epiblast kök hücreleri (EpiSC'ler) ile çeşitli epigenetik özellikleri paylaşırlar.Bunlar, OCT4 ifadesini korumak için proksimal arttırıcı elementin baskın kullanımını, çoğu kadın insan ES hücrelerinde X kromozomu inaktivasyonu için belirgin eğilimi, DNA metilasyonundaki artışı ve H3K27me3'ün belirgin birikimini ve soy düzenleyici genlerde çift değerlikli alan kazanımını içerir.İnsan zemin durumu naif pluripotency in vitro'nun fare ES hücrelerinde karakterize edilenlere eşdeğer moleküler ve fonksiyonel özelliklere sahip olması fizibilitesi tanımlanmaya devam etmektedir.Burada, genetik olarak değiştirilmemiş insan naif pluripotent kök hücrelerinin, önceden kurulmuş olan insan ES hücrelerinden, somatik hücrelerden indüklenmiş pluripotent kök (iPS) hücre yeniden programlanması yoluyla veya doğrudan blastosistlerden türetilmesini kolaylaştıran tanımlanmış koşullar oluşturuyoruz.Burada doğrulanan yeni naif pluripotent hücreler, fare naif ES hücrelerine son derece benzeyen ve geleneksel astarlı insan pluripotent hücrelerinden farklı olan moleküler özellikleri ve fonksiyonel özellikleri korur.Bu, insan naif iPS hücrelerinin fare morulalarına mikroenjeksiyonunu takiben organogenez geçiren çapraz tür chimaeric fare embriyolarının neslindeki yetkinliği içerir.Toplu olarak, bulgularımız rejeneratif tıp, hastaya özgü iPS hücre hastalığı modellemesi ve in vitro ve in vivo olarak erken insan gelişiminin incelenmesi için yeni yollar oluşturur.


İnsan tümörleri tipik olarak kayda değer sayıda somatik mutasyona sahiptir.Büyük histokompatibilite karmaşık sınıf I molekülleri (MHCI) üzerinde sunulursa, bu mutasyonları içeren peptitler, adaptif bağışıklık sistemi tarafından 'kendiliğinden olmayan' neo-antijenler olarak tanınması gerektiği için potansiyel olarak immünojenik olabilir.Son çalışmalar mutant peptidlerin T-hücresi epitopları olarak hizmet edebileceğini doğruladı.Bununla birlikte, az sayıda mutant epitopu tanımlanmıştır, çünkü keşifleri, tümör exome diziliminden sonra inşa edilen antijen kütüphanelerini tanıma yetenekleri için hasta tümör infiltre eden lenfositlerin zahmetli bir şekilde taranmasını gerektirmiştir.İmmünojenik mutant peptidlerin keşfini genel özelliklerini karakterize ederek basitleştirmeye çalıştık.Tüm exome ve transkriptom dizileme analizlerini kütle spektrometrisi ile birleştiren bir yaklaşım geliştirdik ve yaygın olarak kullanılan iki murin tümör modelinde neo-epitopları tanımladık.Tanımlanan 1.300 amino asit değişiminin %13'ünün MHCI'yi bağlayacağı tahmin edildi, bunun küçük bir kısmı kütle spektrometrisi ile doğrulandı.Peptitler daha sonra yapısal olarak MHCI'ya bağlı olarak modellendi.Çözücü maruz kalan ve bu nedenle T-hücresi antijen reseptörlerine erişilebilen mutasyonların immünojenik olduğu tahmin edildi.Farelerin aşılanması yaklaşımı doğruladı, her tahmin edilen immünojenik peptid terapötik olarak aktif T-hücresi yanıtları verdi.Tahminler ayrıca, aşılamadan önce ve sonra anti-tümör T-hücre yanıtının kinetiklerini ve dağılımını izlemek için kullanılabilecek peptid-MHCI ekstraktörlerinin üretilmesini de sağladı.Bu bulgular, uygun bir tahmin algoritmasının T-hücre yanıtlarının farmakodinamik izlenmesi ve kanser hastalarında kişiselleştirilmiş aşıların geliştirilmesi için bir yaklaşım sağlayabileceğini göstermektedir.